Ίσως είναι μια συνέχεια από το προηγούμενο κείμενο. Ίσως με έχουν επηρεάσει πολύ παραπάνω από ότι θα έπρεπε, όσα πετυχαίνω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μιας και ο αλγόριθμος δουλεύει εξαιρετικά αποτελεσματικά. Ομολογώ πως έχω μπερδευτεί ή καλύτερα με έχει βάλει σε σκέψεις η τόση πληροφορία, που χωρίς τις επιστημονικές γνώσεις και σίγουρα βάζοντας και συναίσθημα στην επεξεργασία της, με οδηγεί σε αντιφατικά συμπεράσματα.
Από τη μια πλευρά η αυτόφωτη αγάπη είναι η σπουδαιότερη μορφή αγάπης, τόσο σπουδαία που όπως έχει ειπωθεί στην ταινία Κοινός παρονομαστής, «η πραγματικά αγάπη είναι να αγαπάς κάποιον τυφλά κι απόλυτα αδιαφορώντας για το πως σου φέρεται ή τι σου έχει κάνει… για να αγαπάς έτσι ή σκύλος πρέπει να ‘σαι ή γονιός». Η παραπάνω φράση δείχνει την ύψιστη μορφή αγάπης όπου το να δίνεις δεν εξαρτάται από το τι σου επιστρέφεται. Σκεφτείτε το λίγο, πόσο δύσκολο είναι αυτό στην ερωτική αγάπη που, ίσως εξ’ ορισμού, έχει μέσα της το πάρε δώσε. Ακόμη ακόμη και στη φιλική αγάπη πόσες φορές δεν έχουμε πει, σκεφτεί, ακούσει ή αισθανθεί «εγώ ήμουν τόσες φορές δίπλα του/της να στηρίξω κι αυτός/ή ελάχιστα». Η αγάπη μας εξαρτάται πολλές φορές από το τι μας επιστρέφεται, οπότε όταν φτάσουμε σε ένα σημείο να αγαπάμε έναν άνθρωπο χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση είναι σπουδαίο. Όχι μόνο για τον άνθρωπο που τη δέχεται αλλά και για τον άνθρωπο που έχουμε γίνει εμείς, καταφέρνοντας κάτι τόσο βαθύ.
Από την άλλη πλευρά το τραύμα. «Το σύνδρομο του καλού παιδιού», το τραύμα που ευθύνεται για αυτή τη συμπεριφορά, το ότι ταλαιπωρείται ο εαυτός μας αγαπώντας έτσι γιατί ουσιαστικά τιμωρούμε κάτι που μας έχει πληγώσει και άλλα πολλά τέτοια, που δεν θα αναλύσω γιατί ούτε τις γνώσεις έχω αλλά και δεν χωράνε σε λίγες γραμμές ενός άρθρου. Πως γίνεται οι άνθρωποι να έχουμε τόσες δυνάμεις να κάνουμε κακό στον εαυτό μας, λόγο κάποιας από τις παραπάνω συνθήκες, που να οδηγούμαστε να αγαπάμε, να προσφέρουμε, να δίνουμε εαυτόν σε κάποιον άλλον άνθρωπο και αυτό να μας κάνει ταυτόχρονα κακό αλλά ίσως μας επουλώνει και λίγο κάποια πληγή μας; Δεν είναι τροματικά περίεργο;
Σίγουρα κάθε περίπτωση είναι διαφορετική αλλά αισθάνομαι ότι όλες έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το ότι καταφέρνεις ως άνθρωπος να αγαπήσεις και να δώσεις κομμάτια του εαυτού σου που ξέρεις ότι δεν θα τα γεμίσουν άλλοι άλλα μόνος σου, γιατί σίγουρα άδεια δε θα μείνουν, σε κάνει μοναδικό. Σε κάνει να ξεχωρίζεις για το υλικό που είσαι φτιαγμένος κι ας είναι ταυτόχρονα δύσκολο να το κατανοήσουν οι γύρω σου. Όταν κάτι το συναντάμε σπάνια μπορεί να το θαυμάσουμε όπως ένα πολύτιμο λίθο αλλά μπορεί και να το περιφρονήσουμε ή να το πετάξουμε. Αυτό έχει να κάνει με εκείνους όμως που δεν ξέρουν να εκτιμούν κι όχι με σένα που πρέπει να σκάψουν πολύ βαθιά για να σε ανακαλύψουν. Να σε προσέχεις.
Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, πατήστε εδώ.
