Ναι είναι η απάντηση. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το ότι η Αν Κάρσον, η συγγραφέας στην οποία απονεμήθηκε το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας είναι μια σπουδαία τύπισσα. Ίσως τώρα σκεφτείτε, «καλά ρε Θανάση για το νόμπελ χημείας θα περιμέναμε να μας πεις, τι δουλειά έχεις με τη λογοτεχνία;». Πιστεύετε ότι υπάρχει άνθρωπος που είναι μονόπλευρος;
Πρόσφατα, λίγο πριν ανακοινωθεί η απονομή του βραβείου Νόμπελ σε εκείνη, είχα πετύχει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα βίντεο που μιλούσε για τη περίφημη φράση του Ντεκάρτ, «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Μου κέντρισε το ενδιαφέρον γιατί ανέλυσε το σκεπτικό της φράσης αλλάζοντας έτσι και το νόημα που της δίνουμε όταν την μαθαίνουμε τόσο απλοϊκά. Για να υποδηλώσει τη σιγουριά του ότι υπάρχει, βάζει σαν κύρια προϋπόθεση τη σκέψη και για να δημιουργηθεί η σκέψη και να θεωρηθεί ως αξίωμα, έθεσε και το αίτιο που την δημιούργησε, την αμφισβήτηση. Άρα αμφισβητώ τα πάντα κι αυτό μου δημιουργεί μια σκέψη, αυτή τη σκέψη δεν μπορώ να την αμφισβητήσω κι άρα όσο υπάρχει, σημαίνει ότι υπάρχει και ο νους που την έκανε. Τα υπόλοιπα μπορούμε να συνεχίσουμε να τα αμφισβητούμε. Αστειεύομαι.
Είδα περισσότερα δημοσιεύματα με αποφθέγματα από το έργο της το οποίο πέρα από τη συγγραφή περιλαμβάνει και μεταφράσεις-και μάλιστα από ελληνικά κείμενα-αλλά και διδασκαλίες σε μεγάλα πανεπιστήμια. Φυσικά έχει γράψει και για την αγάπη. Παραθέτω το εξής: «Τι επιθυμεί ο ερωτευμένος; Τον άλλο, ή έτσι νομίζει. Στην πραγματικότητα, ο άλλος είναι απλά ένα τέχνασμα που χρησιμοποιεί ο έρωτας για να φανερώσει στον ερωτευμένο έναν προηγουμένως άγνωστο εαυτό του» Πονέσατε ή χαμογελάσατε; Αν πονέσατε επιτρέψτε μου ένα χτύπημα στην πλάτη. Όλοι κάνουμε λάθη, το σημαντικό είναι μέσα από αυτά να μαθαίνουμε. Να μαθαίνουμε καλύτερα εμάς, ώστε να ξέρουμε και ποιοι είμαστε και τι θέλουμε και τι να ψάξουμε και τι να αποφύγουμε. Όχι, προφανώς δεν μαθαίνονται όλα με τη μία για αυτό συνεχίστε μέχρι να ολοκληρώσετε τα λάθη που θα σας κάνουν τον πιο ολοκληρωμένο άνθρωπο για εσάς. Αν χαμογελάσατε από την άλλη είστε σε καλό δρόμο, έχετε πάθει κι έχετε μάθει σίγουρα και στο μυαλό σας έρχονται όμορφα πράγματα που ξέρετε ότι διαθέτετε μέσα σας και τα έχετε δει και έξω σας.
Για το τέλος θα σας γράψω την φράση που με έκανε να αναλογιστώ περισσότερο από όσες διάβασα γιατί έχει ταυτόχρονα μια θλίψη και μια αισιοδοξία. Δεν ξέρω σε τι πλαίσιο είναι τοποθετημένη αλλά εύχομαι σύντομα να καταφέρω να προμηθευτώ κάποιο από τα βιβλία της και να διαβάσω τις ιστορίες της. «Να προχωράς, ακόμα κι αν βλέπεις με απέραντη θλίψη τις μικρές λαμπερές επιφάνειες του τοπίου να ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια σου».
