Πριν από 82 χρόνια, την 4η Νοεμβρίου 1944, ημέρα Σάββατο, πραγματοποιήθηκε στην πόλη του Κιλκίς και τα περίχωρά της, εμφύλια πολύνεκρη μάχη, Ελλήνων κατά Ελλήνων, την οποία ακολούθησε για λίγες ημέρες, μια πρωτοφανής ανθρωποσφαγή, ενόπλων και αμάχων, πολιτών.
Η μάχη αυτή έχει καταγραφεί στην ιστορία ως η φονικότερη καθ΄όλη τη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων, της περιόδου 1943 μέχρι 1949.
Από τη μία μεριά ήταν ο ΕΛΑΣ (Ελληνικός Απελευθερωτικός Στρατός) που ήταν δημιούργημα του ΚΚΕ και από την άλλη διάφορες αντικομμουνιστικές ομάδες, κυρίως ποντίων αγροτών, χωρίς ενιαίο φορέα και ενιαία διοίκηση, οι οποίες ως επί το πλείστον πήρα όπλα από τους Γερμανούς, με σκοπό να εμποδίσουν τον ΕΛΑΣ, να καταλάβει τις μεγαλουπόλεις της πατρίδας μας μετά την αποχώρηση των Γερμανών, η οποία είχε αρχίσει από το δεύτερο εξάμηνο του 1943, μέχρις ότου αφίχθει στην Ελλάδα ο προβλεπόμενος συμμαχικός αγγλικός στρατός, η Ελληνική Ταξιαρχία του Ρίμινι και ο Ιερός Λόχος.
Πριν ολοκληρωθεί η αποχώρηση των Γερμανών από την ηπειρωτική Ελλάδα, πραγματοποιήθηκε στην Καζέρτα της Ιταλίας, σύσκεψη της ελληνικής κυβέρνησης, με εκπροσώπους των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων (ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ) και με συμμετοχή Άγγλων αξιωματούχων.
Κατά τη σύσκεψη, εκτός των άλλων αποφασίστηκε ομόφωνα, όλες οι ανταρτικές δυνάμεις που δρουν στην Ελλάδα να τεθούν υπό τις διατάξεις της ελληνικής κυβέρνησης εθνικής ενότητας (Γ.Παπανδρέου).
Η κυβέρνηση εν συνεχεία έθεσε τις παραπάνω δυνάμεις υπό των διαταγών του Άγγλου στρατηγού Σκόμπι, που ονομάστηκε «Στρατηγός Διοικών τας Δυνάμεις εν Ελλάδι». Με την ιδιότητα αυτή, ο Σκόμπι καθόρισε τις ζώνες δράσης των ανταρτικών δυνάμεων για να σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος και οι φόνοι Ελλήνων από Έλληνες.
Επίσης απαγόρευσε την είσοδο και δράση τμημάτων του ΕΛΑΣ, στην περιοχή μεταξύ του Στρυμώνα και του Αξιού, με σκοπό την εγκατάσταση σ΄αυτήν αγγλικού στρατού. Στην απαγορευμένη αυτή περιοχή ανήκε και το Κιλκίς.
Όμως η ομάδα Μεραρχών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ, έχοντας επικεφαλής τον Ευριπίδη Μπακιρτζή πρώην μόνιμο αξιωματικό του εθνικού στρατού, έδωσε εντολή στα τμήματά της, να προχωρήσουν, το ταχύτερο, προς τη Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές της, έτσι μετά την αποχώρηση από την ηπειρωτική Ελλάδα, τον Οκτώβρη του 1944, και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη, σχεδόν όλη η χώρα είχε περιέλθει στα χέρια του ΕΑΜ.
Στο Κιλκίς όμως είχαν συγκεντρωθεί αρκετές ένοπλες αντικομμουνιστικές ομάδες, που είχαν πάρει όπλα από τους Γερμανούς, έχοντας μαζί τους και πολλά γυναικόπαιδια.
Ο αριθμός των συγκεντρωθέντων ενόπλων και άοπλων που προέρχονταν από διάφορα μέρη της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας υπολογίστηκε σε δέκα χιλιάδες περίπου. Σκοπός της συγκέντρωσής τους στο Κιλκίς, ήταν να μπορέσουν να αμυνθούν έναντι του ΕΛΑΣ, ενωμένοι, μέχρις ότου έρθει στη Θεσσαλονίκη αγγλικός στρατός, για να παραδοθούν σ΄αυτόν.
Όμως στις 4 Νοεμβρίου 1944-πριν από την άφιξη του αγγλικού στρατού-ο ΕΛΑΣ περικύκλωσε το Κιλκίς και ζήτησε από τους συγκεντρωμένους ιδεολογικούς αντιπάλους του να παραδοθούν, άνευ όρων, υποσχόμενος την ασφάλειά τους.
Οι αμυνόμενοι γνωρίζοντας, τους ομαδικούς φόνους, που έκανε ο ΕΛΑΣ, στην Πελοπόννησο, αρνήθηκαν να παραδοθούν. Έτσι το ξημέρωμα της 4ης Νοεμβρίου 1944, άρχισε η περιώνυμη «Μάχη του Κιλκίς-Νοέμβριος 1944» που κράτησε εννέα περίπου ώρες, με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και συντριπτική ήττα των αμυνομένων.
Ακολούθησαν ομαδικές εκτελέσεις εντός και εκτός της πόλης, των αντιφρονούντων ενόπλων και αμάχων πολιτών ανδρών, γυναικών ακόμη και παιδιών. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων ανήλθε σε χιλιάδες, απροσδιορίστου αριθμού.
Κάθε χρόνο, αυτή τη χρονική περίοδο, απόγονοι των τότε αντιμαχόμενων ιδεολογικών αντιπάλων, πραγματοποιούν διάφορες εκδηλώσεις, μνημόσυνα κλπ., δυστυχώς, όχι με πνεύμα συμφιλίωσης και ενοτικό. Ασφαλώς, πολύ σωστά τιμάται η μνήμη των νεκρών, από κάθε παράταξη.
Όμως κατά την ταπεινή μας άποψη, από τις μνημονιακές εκδηλώσεις πρέπει να βγαίνει μήνυμα διδακτικό ενωτικό!
Είμαστε λίγοι και δεν περισσεύει κανείς!
Ενωμένοι θα νικήσουμε!
Χωρισμένοι θα νικηθούμε! «Ισχύς εν τη ενώσει»!
Η δύναμη βρίσκεται στην ένωση!
