Είναι η ατομική ευθύνη πιο δύσκολη από το συγγνώμη;

Γράφει ο Αθανάσιος Τατάρογλου

Χρησιμοποιώ σαν μέτρο σύγκρισης της δυσκολίας το συγγνώμη γιατί πολλοί συνάνθρωποι μας μπορούν πιο εύκολα να πουν έναν γλωσσοδέτη από ότι να αναγνωρίσουν ένα λάθος, να το παραδεχτούν και να προσπαθήσουν να το αλλάξουν. Και με βάση αυτή τη δυσκολία θεωρώ ότι φτάνουμε στο μέγιστο ίσως βαθμό όταν αναφερόμαστε στην ατομική ευθύνη.

Η ατομική ευθύνη συζητήθηκε πολύ όταν ολόκληρος ο πλανήτης, όχι για πρώτη φορά, αντιμετώπιζε ένα κοινό πρόβλημα, μια πανδημία. Όχι για πρώτη φορά όσον αφορά τη πανδημία αλλά πρώτη φορά υπό τις επικρατούσες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της άμεσης γνώσης, πληροφορίας και επικοινωνίας που μπορούμε να έχουμε στην εποχή μας. Και ίσως αν το περιγράφαμε ιδανικά θα περίμενε κανείς ότι όλοι μαζί θα αντιμετωπίζαμε από κοινού ή έστω θα βρισκόμασταν στο ίδιο πλαίσιο, ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Όμως η ιστορία μας έδειξε άλλα δυστυχώς. Πολλοί δεν είχαν τη δυνατότητα να διαχειριστούν την ύπαρξη της ίδιας της πανδημίας.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ατομική ευθύνη όταν συμβαίνει κάτι παγκόσμιο αλλά και στην ατομική ευθύνη σε πιο απλά πράγματα. Από το τι θα επιλέξουμε να φάμε και που θα πετάξουμε τα σκουπίδια μας έως το κριτήριο με το οποίο θα εμπιστευτούμε κάποιον για να ψηφίσουμε. Η ατομική ευθύνη είναι εξίσου σημαντική, μπορεί και μεγαλύτερη αν ανήκουμε σε μια μικρότερη ομάδα που μπορεί να επηρεάζει πολλούς ανθρώπους. Αν είμαστε για παράδειγμα γιατροί, έχουμε τεράστια ευθύνη για το πως θα χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις μας στους ασθενείς που μας εμπιστεύονται. Όταν είμαστε επιστήμονες είναι τεράστια η ευθύνη μας για το πως θα διαχειριστούμε τη γνώση που αποκτάμε και πως θα την επικοινωνήσουμε. Όταν είμαστε εκλεγμένοι, έχουμε πολλή μεγάλη ευθύνη για το ποιες αποφάσεις θα πάρουμε και πως αυτές θα επηρεάσουν τις ζωές των ανθρώπων.

Και σαν απλοί πολίτες όμως έχουμε αρκετά μεγάλη ατομική ευθύνη για τις επιλογές μας. Και γράφω «αρκετά μεγάλη» γιατί μπορεί να μην έχουμε γνώση των πάντων, ώστε να κάνουμε πάντα τις σωστές επιλογές αλλά στην εποχή της πληροφορίας και της τεχνητής νοημοσύνης μπορούμε να προστατεύσουμε πιο αποτελεσματικά τον εαυτό μας, από ανθρώπους που η ατομική τους ευθύνη είναι αντιστρόφως ανάλογη του εγωισμού τους.

Για αυτό λοιπόν αγκαλιάστε την ατομική σας ευθύνη, με αυτόν τον τρόπο θα γίνει και περισσότερο μαζική γιατί θα έχουμε ο ένας τον άλλον και μην την βλέπετε σαν μπαμπούλα που σας αναγκάζει να κάνετε πράγματα που δεν θέλετε με αποτέλεσμα να μη ζείτε ελεύθερα. Προτιμήστε κατά τη ταπεινή μου γνώμη να ζείτε με κάποια όρια από το να πεθαίνετε ελεύθερα.

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, πατήστε εδώ.