Τα παιδιά με την πρώτη ευκαιρία θα σε προδώσουν

Γράφει ο Αθανάσιος Τατάρογλου

Διαφωνώ. Κάθετα, ρητά και κατηγορηματικά. Άκουσα αρκετές φορές αυτή τη φράση είτε από συναδέλφους, είτε από φίλους. Η δική μου, πολύ μικρή εμπειρία έχει δείξει πως η συγκεκριμένη φράση δεν αποτελεί αξίωμα και καλό είναι να μη χρησιμοποιείται ως ο κανόνας αλλά ως η αντίδραση υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

Σίγουρα για να μεταφέρεται από συναδέλφους θα υπάρχει βίωμα. Είτε δικό τους προσωπικό, είτε από τις ιστορίες που λέγονται στα γραφεία των καθηγητών και στους διαδρόμους μεταξύ των συναδέλφων. Ξέρετε όμως εκτός από φιλολογικές, επιστημονικές και άλλες τέτοιου τύπου γνώσεις στα παιδιά πρέπει να μάθουμε και κοινωνικές δεξιότητες, τρόπους διαχείρισης κρίσεων και άλλα χαρακτηριστικά που θα διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους. Να τους δίνουμε οπτικές και επιχειρήματα ώστε μεγαλώνοντας και αποκτώντας τη δική τους κριτική ικανότητα να μπορούν να επιλέξουν ποιοι θέλουν να είναι. Άρα σε αυτή την ηλικία που ακόμη διαμορφώνεται ο χαρακτήρας τους, το να γενικεύουμε και να χρησιμοποιούμε ως αξίωμα αυτή τη φράση ίσως είναι ένας λανθασμένος τρόπος να θεωρήσουμε ως δεδομένη μια συμπεριφορά, μεταθέτοντας την ευθύνη στα παιδιά ώστε να μην μπούμε στη διαδικασία να αναγνωρίσουμε κάποιο δικό μας παιδαγωγικό κενό ή/και λάθος. Και σίγουρα κάτι τέτοιο δεν βοηθάει και τα ίδια τα παιδιά.

Άρα μήπως να αναλογιστούμε αν πρώτα τα παιδιά αισθάνθηκαν προδομένα από κάποια δικιά μας συμπεριφορά και απλά το ανταπέδωσαν, μη γνωρίζοντας καλά να διαχειρίζονται την προδοσία; Γιατί, ξέρετε, η νοοτροπία «εμείς κι αυτά» όπου εμείς ο σύλλογος των καθηγητών και αυτά τα παιδιά, δεν είναι και πολύ δύσκολο να γίνει αντιληπτή από τις επιλογές του κάθε καθηγητή μέσα στην καθημερινότητα του σχολείου και σε πράγματα που σε εμάς, τους «μεγάλους» μπορεί να φαντάζουν ασήμαντα. Σε αυτό το σημείο κρίνω πολύ σημαντικό να επισημάνω πως δεν θέλω να γενικεύω καθώς υπάρχουν συνάδελφοι που είναι πραγματικά σαν δεύτεροι γονείς των παιδιών και πολλές φορές αναπληρώνουν το κενό, που για οποιοδήποτε λόγο μπορεί να αφήσουν οι γονείς.

Τα παιδιά αισθάνομαι πως για να μας δείξουν εμπιστοσύνη, πρέπει πρώτα να τους δείξουμε εμείς. Την εμπιστοσύνη τους την κερδίζουμε κάθε μέρα, δεν την κατακτάμε μια φορά και τέλος. Γιατί στην εφηβεία μπορεί να αισθανθούν την προδοσία από το κάθε τι. Από φίλους και πρώτες σχέσεις, μέχρι συμπεριφορές γονιών και καθηγητών. Και το συναίσθημα αυτό μπορεί να μεγεθύνεται λόγω της εφηβείας αλλά και γιατί δεν έχουν αναπτύξει μηχανισμούς διαχείρισης και άμυνας.

Δείξτε εμπιστοσύνη στα παιδιά και αφήστε εκείνα να σας δείξουν τον δρόμο που δουλεύει για τα ίδια. Αν βλέπετε ότι οδηγούνται σε λάθος μονοπάτια, ξέρετε ως μεγαλύτεροι και θα βρείτε παρακάμψεις και διόδους αποφυγής. Έτσι θα συνεχίσετε μαζί στον δρόμο της εμπιστοσύνης και έτσι εκείνα θα αισθάνονται ασφαλή και εμείς είτε σαν γονείς, είτε σαν εκπαιδευτικοί αλλά και συνολικά σαν κοινωνία, θα κάνουμε το καθήκον μας, να μεγαλώσουμε με ασφάλεια τα παιδιά, προστατεύοντας τα, δίνοντας τους εφόδια, δείχνοντας τα δρόμους και εν τέλει αφήνοντας τα να δημιουργήσουν καινούργια μονοπάτια για τα ίδια.

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, πατήστε εδώ.