Ο Σεπτέμβρης που περίμενα

Γράφει ο Αθανάσιος Τατάρογλου

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, ο Σεπτέμβριος ήταν ένας μήνας που μου άρεσε. Δεν τον περίμενα με ανυπομονησία για να ανοίξουν τα σχολεία αλλά χαιρόμουν όταν πήγαινα γιατί περνούσα ωραία. Δεν ήταν όλα αναίμακτα, αλλά όταν περνούν τα χρόνια τα δύσκολα σου φαίνονται αστεία, γιατί έχεις αντιμετωπίσει μεγαλύτερες δυσκολίες, έχεις πατήσει στα πόδια σου, έχεις δουλέψει με τον εαυτό σου κι έτσι μένουν κυρίως τα καλά. Ο φετινός Σεπτέμβριος ήταν εκείνος που περίμενα με περισσότερη αγωνία από ποτέ.

Θα (ξανά)γυρνούσα πίσω στο σχολείο όπου ήμουν μαθητής και πέρσι είχα τη χαρά να επιστρέψω ως καθηγητής, στη πρώτη μου χρόνια ως βασικός εκπαιδευτικός σε σχολείο. Στο σχολείο εκείνο όπου έφαγα χυλόπιτες, μάλωσα, άκουσα απειλές αλλά ταυτόχρονα έγραψα και διάβασα λευκώματα, δημιούργησα τη παρέα που έχω την χαρά να έχω ακόμη και τώρα έχοντας πάει σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής τους και παίζω τώρα με τα παιδιά τους. Επέστρεψα πέρσι έχοντας την τιμή να έχω συναδέλφους καθηγητές μου και τη χαρά να με αντιμετωπίσουν για ακόμη μια φορά σαν μαθητή τους, δείχνοντας μου τον δικό τους δρόμο και τις εμπειρίες που αποκόμισαν από αυτόν.

Τελικά όμως, όπως όλα δείχνουν και όπως συνήθως συμβαίνει με τους αναπληρωτές, δύσκολα να ξαναεπιστρέψω ως καθηγητής. Κι αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι κάτι το οποίο δεν περίμενα, τα χρόνια που ήμουν εκπαιδευτικός στην ενισχυτική, ότι θα συμβεί. Να γνωρίσω ουσιαστικά και να δεθώ όντας ανάμεσα σε τόσα πολλά παιδιά.

Θυμάμαι τα πάντα όλα αυτά τα χρόνια, γιατί υπήρξαν πολλές, για μένα, ξεχωριστές στιγμές. Η πρώτη φορά που πήγα στο σχολείο και έκανα μάθημα με τα παιδιά στην Ευκαρπία. Το τμήμα που πρώτη φορά είχα και τα τρία χρόνια του γυμνασίου στο Αγιονέρι. Οι μαθητές μου που θεωρώ φίλους πια και σπουδάζουν ήδη. Τα πρώτα πειράματα που έκανα με τα παιδιά στις Μουριές. Τα πρώτα μου μεγάλα τμήματα στο Πολύκαστρο. Τις χρονιές που καθόμασταν στην Αξιούπολη μόνοι μας σε όλο το σχολείο για να τελειώσουμε όσα είχαμε και μετά πειράματα. Τη πρώτη φορά που κάναμε μάθημα, ή έτσι το λέγαμε, σε εργαστήριο στο Ν. Γυναικόκαστρο. Τα παιδιά από την ενισχυτική στο Κιλκίς την μια φορά που είχα τη χαρά να είμαι στο 3^ο Γυμνάσιο. Τα τμήματα στο Καμπάνη που ξεκίνησαν με δύο παιδιά και ερχόταν μέχρι το τέλος πάνω από δέκα. Τους έχω στη καρδιά μου και προσπαθώ να τους δείχνω επικοινωνώντας και μαθαίνοντας τα νέα τους όσο μπορώ.

Αλλά αυτή την αγωνία για το αν θα μπορέσω να απαντήσω στην ερώτηση “κύριε θα είστε του χρόνου;“, που άκουσα όσο καμία άλλη και ήθελα η απάντηση να είναι θετική, δεν την έχω ξαναβιώσει. Και συνέβη το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πίστευα. Όσο περισσότερες ώρες περνάς με τα παιδιά τόσο περισσότερο δέσιμο υπάρχει.  Κι εγώ φρόντισα να είμαι εκεί κάθε δευτερόλεπτο. Από πριν χτυπήσει το κουδούνι στις 8 παρά που ερχόταν τα πρώτα παιδιά, μέχρι τις ώρες που είχα κενό και το κάθε διάλειμμα μικρό ή μεγάλο που ήθελα να είμαι δίπλα σε όποιον και όποια φώναζε “κύριε Θανάση!“.

Εις το επανιδείν τους είπα και θα προσπαθήσω να τηρήσω με όποιο τρόπο μπορώ την υπόσχεση μου. Και μπορεί όταν βρεθούμε τίποτα να μην είναι το ίδιο αλλά οι στιγμές που περάσαμε θα μας έχουν λίγο διαμορφώσει σαν χαρακτήρες. Οι φωνές, τα άγχη και τα κλάματα στα διαγωνίσματα, η πίεση να βγει η ύλη και το μάθημα για να μην είμαστε πολύ πίσω αλλά και να μπορούν όλοι να καταλάβουν. Οι συζητήσεις για τη φασαρία, τις αδικίες και τις διεκδικήσεις τους αλλά και τα πλάνα για τις εκδρομές και τις δράσεις μας. Οι πρόβες με το θεατρικό που βγάλαμε σε μισή βδομάδα. Εκείνο το μεσημέρι που κάτσαμε στο κλειστό σχολείο και φάγαμε μαζί μέχρι να τελειώσουμε για να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούσαμε. Οι εκδρομές και τα παιχνίδια στην αυλή αλλά και μέσα στη τάξη. Οι ταινίες που είδαμε και οι μουσικές που μοιραστήκαμε. Τα προβλήματα που προσπαθήσαμε να λύσουμε αλλά και τους προβληματισμούς που συζητούσαμε ξανά και ξανά μέχρι να δούμε όλες τις οπτικές και ποια θα δουλέψει για το κάθε παιδί.

Εις το επανιδείν λοιπόν ρε ψυχούλες.

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, πατήστε εδώ.