Χρήστος Σπίγκος: Ο άνθρωπος της αγοράς
Μας είπαν ότι είναι άνθρωπος της αγοράς και μάνατζερ τρανός. Μας είπαν ότι ξέρει να διαπραγματεύεται και να διοικεί μεγάλους οργανισμούς. Μας είπαν ότι έκανε λαμπρές σπουδές στο εξωτερικό και μιλάει τα αγγλικά σαν μητρική του γλώσσα. Μας είπαν ότι ο Οργανισμός θέλει έναν σαν κι αυτόν. Μας είπαν ότι πρέπει να του δώσουμε πολλά μη και τον χάσουμε και μας τον πάρουν άλλοι.
Κι αφού του δώσανε λεφτά με ουρά, λιμουζίνα με οδηγό, τζάμπα βενζίνες, και μπόνους για να φάν’ κι οι κότες, ήλθε γεμάτος καμάρι να δείξει στους ταπεινούς τι πάει να πει άνθρωπος της αγοράς.
Πρώτο του μέλημα να ξηλώσει τους παλιούς που ξέρανε τη δουλειά, σαν να ήξερε αυτός από άλλη δουλειά καλύτερη. Στη θέση τους έβαλε ανθρώπους της αγοράς. Παρέα καλή που ήξεραν κι αυτοί από άλλη δουλειά καλύτερη.
Στο κατόπιν πήρε συμβούλους ένα σωρό, που τους έδωσε το κουμάντο, γιατί το παρεάκι ήξερε από άλλες δουλειές πιο προσοδοφόρες. Από διοίκηση, του είπαν τα αφεντικά, να μη στενοχωριέται.
Σε όποιον διαφωνεί για τη δουλειά του δείχνουμε την πόρτα και βάζουμε έναν ή μια από το μαντρί. Το Κόμμα να ‘ναι καλά κι από παρατρεχάμενους, Δόξα τω Θεώ.
Κι η δουλειά άρχισε να ρολάρει. Τα ταμεία είναι πάντα γεμάτα. Κι άμα πληρώνεις, κεφάλια και συνειδήσεις είναι πάντα μαζί σου. Αυτό του είπαν από ψηλά, κι ο μάνατζερ του γλυκού νερού άρχισε να κόβει κεφάλια, να σκορπά λεφτά και να αγοράζει από μάσκες και αντισηπτικά μέχρι συνειδήσεις και μυαλά χωρίς μιλιά. Τα γραφεία γέμισαν Τομεάρχες και Υποτομέαρχες, αξιώματα και τίτλους, αυλικούς και υποταγμένους. Λεφτά με ουρά.
Το μαγαζί γωνιακό με σίγουρη πελατεία. Το μάθανε κι άλλοι από το εξωτερικό και πλάκωσαν κι αυτοί να φάνε κάτι πιο λίγο απ’ τα μισά. Όποιος πονάει για τη δουλειά και τον πολίτη μαραζώνει ανήμπορος σε μια γωνιά.
Όσο πιο μικρός, τόσο πιο μεγάλες οι τσέπες για να χωρέσει το ρέον χρήμα σαν γάργαρο ύδωρ σε αχόρταγο χείμαρρο. Ο τζίρος όλα τα επιτρέπει και η υπερβολή ταιριάζει στους ανθρώπους της αγοράς που είδαν φως και μπήκαν.
Εκεί είδαν να τους περιμένουν βαθιές πολυθρόνες και καπιτονέ πόρτες, για να μην ακούγεται έξω το ροχαλητό. Γιατί έξω περιμένει πλέμπα που ξεροσταλιάζει με την αίτηση στο χέρι για να εξυπηρετηθεί, και κάτι περίεργοι που θέλουν να εξυπηρετήσουν και δεν μπορούν από το μπάχαλο, που λένε, οι αθεόφοβοι, ότι το φέραν οι άνθρωποι της αγοράς.
Ξημέρωσε, κι ο εφιάλτης έφυγε όπως ήλθε, με πιο γεμάτες τις τσέπες.
Έμεινε μόνον η ντροπή για την επιπόλαιη ψήφο που μας κοίμισε για τέσσερα χρόνια.
Το πάθημα ας γίνει μάθημα και δεν πειράζει.
