Η επίσκεψη του κ Μητσοτάκη στο Κιλκίς, οι φιέστες που στήθηκαν στο γηροκομείο της πόλης και στο εργοτάξιο του υπό κατασκευή δρόμου Ασσήρου-Νέας Σάντας, δεν μπορούν να κρύψουν ότι αυτά τα έργα έχουν καθυστερήσει δεκαετίες ολόκληρες. Τα μόλις 14 χιλιόμετρα δρόμος, αποτελούν το σύγχρονο γεφύρι της Άρτας, έχουν καθυστερήσει κοντά 20 χρόνια!!! Τα ίδια και στο γηροκομείο, από το 2004… Όσο δε για τις «δωρεές και χορηγίες» των φιλεύσπλαχνων εφοπλιστών που απολαμβάνουν αμέτρητες φοροαπαλλαγές δεν έχουμε λόγια…
Τα έργα και οι ημέρες της ΝΔ δεν μπορούν να πείσουν το λαό του Κιλκίς, ούτε να τον κάνουν να ξεχάσει τις συνέπειες από την εφαρμογή της πολύχρονης αντιλαϊκής πολιτική της. Το παραμύθι που «ξανασερβίρει» η κυβέρνηση, όπως και την περίοδο της ΔΕΘ με τις περιοδείες στελεχών και υπουργών στο νομό, αλλά και το 2023 από την τελευταία επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Κιλκίς, περί «ανάπτυξης» για όλους, ότι «κάνουμε έργα» ότι το Κιλκίς είναι προτεραιότητα, δεν πείθουν κανένα…
Άλλωστε και οι δηλώσεις είναι αποκαλυπτικές: «ολοκληρώνονται έργα που θα ενισχύουν τις παραγωγικές δυνατότητες», δηλαδή έργα που θα διασφαλίζουν στο ντόπιο κεφάλαιο την σύνδεση με κεντρικούς οδικούς άξονες για πιο γρήγορη μεταφορά των εμπορευμάτων τους.
Γιατί και στο Κιλκίς η «ανάπτυξη για όλους» που πουλάει η κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης έχει μόνιμα χαμένους τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, τους αυτοαπασχολούμενους τους βιοπαλαιστές αγρότες, τη νεολαία της περιοχής.
Ο πρωθυπουργός δεν επέλεξε τυχαία να επισκεφθεί γνωστές επιχειρήσεις για να ενισχύσει το αφήγημα ότι αποτελούν «πρότυπα ανάπτυξης». Επιχειρήσεις που τα «πρότυπα κέρδη τους» βγήκαν από την εντατικοποίηση της εργασίας, την εκμετάλλευση των εργαζομένων, το χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων με την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Στις βιομηχανικές μονάδες του νομού, είναι κανονικότητα οι 13 ώρες δουλειά, οι απλήρωτες υπερωρίες, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, τα ελλιπή ως ανύπαρκτα μέτρα υγείας – ασφάλειας, τα καθημερινά εργατικά «ατυχήματα και δυστυχήματα» το τσάκισμα των μισθών, που έχουν νομοθετήσει διαδοχικά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, υλοποιώντας και κατευθύνσεις της ΕΕ.
Αλήθεια ο κ Μητσοτάκης μήπως εκεί που πήγε συζήτησε με τους εργαζόμενους για τα ωράρια, τις συνθήκες εργασίας, για τους μισθούς που εξανεμίζονται πριν βγει ο μήνας; Ρητορικό το ερώτημα.
Οι εργαζόμενοι και ο λαός του Κιλκίς έχουν αποκτήσει μεγάλη πείρα από την «ανάπτυξή τους». Ξέρουν καλά από ποιανών τις πλάτες και με τι κόστος βγήκε. Γνωρίζουν καλά ότι ενώ η «πίτα» της κερδοφορίας των ντόπιων επιχειρηματιών, των εργοστασιαρχών της ΒΙΠΕ Σάντας, του Σταυροχωρίου και Πολυκάστρου αυξήθηκε και συνεχίζει να αυξάνεται, εντούτοις ο ονομαστικός μισθός των εργαζομένων παραμένει ίδιος με το 2009, ενώ η πραγματική αγοραστική δύναμη είναι μειωμένη τουλάχιστον 25%. Γνωρίζει επίσης ότι τα φορολογικά έσοδα έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο με το 95% εξ αυτών να βγαίνουν από τις τσέπες των λαϊκών στρωμάτων.
Ποια ακριβώς είναι τελικά η ανάπτυξη που διατυμπανίζουν στο Κιλκίς, όταν όλες οι δημόσιες δομές Υγείας του νομού είναι κάθε πέρυσι και καλύτερα, σε προσωπικό και σε υποδομές; Όταν βλέπουν οι βιοπαλαιστές αγρότες ότι αναγκαία έργα σε άρδευση μένουν στις υποσχέσεις και στα θα..; Όταν βλέπουν το εισόδημά τους να απειλείται από το αυξημένο κόστος παραγωγής (καύσιμα, εφόδια, εξευτελιστικές τιμές πώλησης και ακρίβεια στο ράφι). Που είναι η ανάπτυξη και η ευημερία για όλους… όταν στην πλειοψηφία τους τα σχολικά κτίρια είναι παλιά, όταν τέλος Οκτώβρη παραμένουν κενά σε εκπαιδευτικούς;
Όσο για τις δηλώσεις ότι θα πατάξει την φοροδιαφυγή και θα συγκρουστεί με τα «μεγάλα ψάρια», είναι τουλάχιστον εξοργιστικές, γιατί αυτά κολυμπούν μέσα σε τεράστια κέρδη αξιοποιώντας παράνομα, αλλά και νόμιμα μέσα όπως οι φοροαπαλλαγές, οι επιδοτήσεις και το τσάκισμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τα οποία τους προσφέρουν απλόχερα όλες οι κυβερνήσεις και η δική του.
Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να δείξει ο λαός, στις δηλώσεις που επανέλαβε ο Μητσοτάκης περί «ασφάλειας» και «ισχυρών συμμαχιών» στις οποίες μετέχει η χώρα. Αν κάτι έχει αποδειχθεί και με το απαράδεκτο τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι ότι «ισχυρές συμμαχίες» με ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ισραήλ και τα «πάρε – δώσε» με το καθεστώς της Ανατολικής Λιβύης δεν απέτρεψαν, τελικά, την έγκρισή του και την τακτική των ίσων αποστάσεων από τους κατά τα άλλα «ισχυρούς συμμάχους».
Επίσης η απόφαση Μητσοτάκη για παραμονή των Patriot στη Σαουδική Αραβία, αποτελεί ένα ακόμα τρανταχτό παράδειγμα ότι οι πανάκριβοι εξοπλισμοί δεν υπηρετούν την άμυνα της χώρας. Σηματοδοτεί την ακόμα πιο βαθιά εμπλοκή στο μακελειό του πολέμου, εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα που ψήφισαν τη συγκεκριμένη συμφωνία.
Όσο η εξωτερική πολιτική της χώρας είναι μπλεγμένη στο ιμπεριαλιστικό μακελειό, στα ΝΑΤΟικά παζάρια, εν μέσω δύο πολέμων (Μ. Ανατολής και Ουκρανίας) , τίποτα καλό δεν έχει να περιμένει ο λαός και πρέπει να ανησυχεί για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, τα νέα παιδιά στην πόλη του Κιλκίς και τα χωριά να αξιοποιήσουν την πείρα τους και να σκεφτούν τι πραγματικά φταίει για όσα ζούμε, να αμφισβητήσουν το σύστημα του καπιταλιστικού κέρδους και του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να δυναμώσουν τον αγώνα απέναντι στην πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες τους.
Να συμπορευτούν και να ενισχύσουν το ΚΚΕ και στις επόμενες εκλογές, που με το ανατρεπτικό του Πρόγραμμα θέτει στο επίκεντρο την ολόπλευρη κάλυψη των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.Το πραγματικό δίλημμα για το λαό είναι ένα και είναι αμείλικτο: ‘Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Γιατί και μέσα στη χώρα μας υπάρχουν δύο πατρίδες. Η πατρίδα των εργαζομένων και η πατρίδα των βιομηχάνων και των άλλων παρασίτων που κερδίζουν και χαίρονται με τον ενεργειακό πόλεμο, τον Κάθετο Διάδρομο και όλη αυτή την κατάσταση που ζούμε.
Τα κέρδη και οι επιδιώξεις του κεφαλαίου δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τις ανάγκες και τα δικαιώματα του λαού.Για να κερδίσει ο λαός και την παραμικρή ανάσα ανακούφισης, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Πόσο μάλλον για να μπορέσει να ζήσει με βάση τις δυνατότητες της σύγχρονης εποχής, με βάση το επίπεδο ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, πρέπει να ξεμπερδεύει με το σύστημα του κέρδους, τον καπιταλισμό. Μπορεί και πρέπει να βαδίσει τον δρόμο της αντεπίθεσης, της σύγκρουσης και της ανατροπής της αστικής εξουσίας.
