Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΕΝΑ ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ

Του Γιώργου Χ. Θεοδωρίδη

Ο Γερμανός Αρχιστράτηγος   Otto Viktor Karl Liman, ή όπως του άρεσε να αυτοαποκαλείται Λίμαν Φον Σάντερς, αρχηγός του στρατού των Οθωμανών, ο  ηγέτης των Νεότουρκων Μουσταφά Κεμάλ,  και το λυσσασμένο δίποδο τσακάλι, Τοπάλ Οσμάν, ο κουτσός χοιροβοσκός, επικεφαλής αρχηγός των αφηνιασμένων  σχιζοφρενών  εγκληματικών και κακούργων υπανθρώπων, των περιβόητων  Τσετών,  είναι  η αιμοδιψής και αιμοσταγής   συμμορία, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το σχέδιο εξόντωσης και αφανισμού των Ελλήνων του Πόντου.

Το σχέδιο ωστόσο για την Γενοκτονία των Ποντίων καταστρώνεται από τους Νεότουρκους  από το 1911. Θα πραγματοποιηθεί την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914 – 1918),  και θα ολοκληρωθεί από τον ηγέτη των Νεότουρκων Μουσταφά  Κεμάλ, την περίοδο (1919-1923). Η απόφαση του σχεδίου της εξόντωσης  των Ελλήνων του Πόντου,  θα ληφθεί το 1911 στη Θεσσαλονίκη  στο  Συνέδριο του Νεοτουρκικού Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το οποίο είχε ιδρυθεί το 1889. Στις αποφάσεις του συνεδρίου τότε, ήταν η κάθαρση της  Μικράς Ασίας από τις διάφορες εθνότητες  και ο  πλήρης  έλεγχός της, από τους Νεότουρκους, που στόχευαν  στον ΄΄εκδημοκρατισμό΄΄ και τις μεταρρυθμίσεις, στην Οθωμανική   Τουρκία  του  Σουλτάνου.

Την πολύ καλά σχεδιασμένη  εξολόθρευση  των Ελλήνων του Πόντου, οι Νεότουρκοι θα την ξεκινήσουν με την αναγκαστική επιστράτευση όλου του ενεργού ανδρικού πληθυσμού των  από 15 έως 45 ετών, στα περίφημα «Τάγματα Εργασίας» (Amele Taburu). Με   αυτή  την συγκεκριμένη μέθοδο  οι Τούρκοι, έστελναν όσους δεν κατατάσσονταν στον Τουρκικό  Στρατό, σε κατασκευαστικά έργα, οδοποιίας, γεφυριών, σε λατομεία, ορυχεία, εξορύξεις, στα βάθη της Ανατολής,  και εκεί  τους εξόντωναν με την πείνα, την δίψα, τα βασανιστήρια, τις κακουχίες, και τη εξαντλητική και αδιάκοπη εργασία. Χιλιάδες Έλληνες κακοποιημένοι και εγκαταλελειμμένοι ζωντανοί νεκροί, και δουλεύοντας σε απάνθρωπες συνθήκες, άφησαν την ψυχή και το σώμα, στα περιβόητα «Τάγματα Εργασίας». Τα «Amele Τaburu» θεωρήθηκαν διεθνώς σαν η πιο μεθοδευμένη μαζική εξόντωση πληθυσμού, και ήταν τότε που  η  ανθρωπότητα τα  χαρακτήρισε  ως  «Λευκή Σφαγή».

Θα ακολουθήσουν οι ατελείωτες πορείες προς το θάνατο,  από γυναίκες και μικρά παιδιά. Με την συγκεκριμένη τακτική εξόντωσης, οι Νεότουρκοι οδηγούσαν σε αφιλόξενους τόπους, με συνεχόμενη πορεία, χωρίς φαγητό και νερό, τις γυναίκες με τα μικρά τους παιδιά,  χειμώνα και καλοκαίρι, κι  έτσι  πέθαιναν,  κατά την διάρκεια του μαρτυρικού  τους Γολγοθά. Τους ηλικιωμένους , άντρες και γυναίκες, τους σκότωναν επιτόπου ή τους στοίβαζαν μέσα σε οικίες, στάβλους και εκκλησίες,  και κατόπιν τους έβαζαν φωτιά. Πολλές οι μαρτυρίες, με τα ανθρωπόμορφα κτήνη, τους  Τσέτες , να κραυγάζουν από ατελείωτη ικανοποίηση,  εκδικητικότητα,   και  απεχθής απανθρωπιά, βλέποντας  τα λαμπαδιασμένα σώματα να ξεψυχούν αβοήθητα.

 Η     ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ  ΠΟΡΕΙΑ   ΠΡΟΣ    ΤΟ   ΘΑΝΑΤΟ

ΤΑ ΑΜΕΤΡΗΤΑ  ΣΦΙΑΓΙΑΣΜΕΝΑ  ΣΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ  ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Η    ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ  ΜΕΣΑ  ΑΠΟ  ΤΙΣ    ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Μαρτυρία     Ευρυπίδη    Τσιρκινίδη      Κερασούντα 

<< Με πολλά βάσανα , επιτέλους , φτάσαμε στην Κερασούντα. Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες, που έφυγαν  από την τρομοκρατία των Τούρκων της  υπαίθρου, και συγκεντρώνονταν στις πόλεις. Εκεί στη Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας, ότι μαζεύουν όλους τους Έλληνες, και τους μεν  μεγάλους  τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, για να τους εξορίσουν κάθε φορά, που συμπλήρωνε ο αριθμός των διακοσίων πενήντα (250) ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν σε μικρά καΐκια  σε άγνωστα μέρη. Στην εκκλησία ποτέ δεν συμπληρώθηκε ο αριθμός διακόσια πενήντα (250), γιατί εκεί χωρίς φαγητά, χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια, είδαμε εγώ και ο αδελφός μου, να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο έξω από την Κερασούντα, κι εκεί να τα  παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια, και χτυπούσαν τα κεφάλια τους  πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής, μέχρι να πεθάνουν >>.   

Μαρτυρία  Ευθυμίας  Παραστατίδου   κάτοικος  στο  Μελάνθιο   Κιλκίς     

Φεύγοντας από την Τραπεζούντα, με τον άνδρα της τον Χαράλαμπον, και τα δύο παιδιά της.

<< Σην  στράταν  όπως   επαίναμε, μουρτάρ, με τα λώματα τσεριμένα  άρρωστοι  εγροίξα  ότι το μωρό επέθανεν. Ντο θα επήναμε; Έσκαψαν το χιον και εθάψαματο και με τ΄όματε γομάτα  ασά δάκρε και το μυαλόν σην πατρίδα παίρουμε την ψυν  σο  στόμαν και πάμε. Ατό η στράτα τέλος κείχεν. Ο  άντρασημ, ο  Χαράλαμπον, ασά κακουχίας εκείνος  πα  επέθανεν. Οι  Τουρκάντ  εκυνήγανε  μας  να  σπάσνε  μας  σολούχ  να παίρουμε  κ΄ εφέκανέ  μας. Επόμνα  μοναχέσα  αμόν τσατσίν σα γαζία. Τίναν να κλαίω; Το Παιδίμ; Τον άντραμ; Το σπίτιμ; Τίναν; 

Άρα ετς εφτάσαμεν  σε ένα λιμάν , που έτιν κι ξέρω. Αραεύω τον Αναστάς, πουδέν κιέν. Έχασα το μωρόν απές  σον  κόσμον. Αραεύατο  με την αδελδήμ την Παρθένα (ατε επόμνε με) πουθέν κεν. Εφέκαματο ση Θεού τ΄ ομούτ. Εφτάσαμεν  ση  Σαλονίκην   με την αδελφήμ, Ο Αναστάς σα εξ μήνας απάν  ευρέθεν , πώς  έζησεν  ατό  το  μωρόν θαύμα εν. Ο Ερυθρόν  Σταυρόν ντο εποίκεν  κι  ξέρω, έγκε μας  τ΄έναν σ΄ άλλον.

Μετά από πέντε μήνας, εστείλανέ  μας σο Κιλκίς σατό το χωρίον, αλλάξανε μας και τα επίθετα. Από Παραστατίδου επήκανε με Παπαδοπούλου, επειδή ο πεθερόμ έτονε παπάς σην πατρίδα. Ατά θυμούμαι >>. 

Μαρτυρία της Εθελ Τόμπσον, διάσημης Αμερικανίδας δημοσιογράφου που ήταν αυτόπτης μάρτυς, έγραψε:

<< Καθ’ οδόν συναντούσαμε ομίλους γερόντων, παιδιών, σε μια ατέλειωτη πορεία μαρτυρίου, όπου έπεφταν νεκροί από την εξάντληση και από τα χτυπήματα των συνοδών Τούρκων. Οι περισσότεροι εκλιπαρούν τον θάνατον. Στην πόλη Μεζερέχ ξαφνικά ακούσαμε φωνές περίπου τριακοσίων μικρών παιδιών, μαζεμένων σε κύκλο. Είκοσι τσανταρμάδες – χωροφύλακες που κατέβηκαν από τα άλογά τους- χτυπούσαν σκληρά και ανελέητα τα παιδιά με τα μαστίγια και τα τρυπούσαν με τα ξίφη τους για να μην κλαίνε. Το θέαμα ήτο πρωτοφανές, φρικώδες! Τα παιδάκια έσκυβαν κι έβαζαν τα χεράκια τους πάνω στο κεφάλι για ν’ αποφύγουν τα χτυπήματα. Μία μητέρα που όρμησε για να σώσει το παιδί της δέχτηκε το ξίφος στην καρδιά κι έπεσε κατά γης. Πάθαμε νευρική κρίση! Παντού βλέπαμε πτώματα γυναικών, παιδιών και γερόντων. Η Αμερικανική Υπηρεσία υπολογίζει τους Ελληνες που εξολόθρευσαν οι Τούρκοι στη Σεβάστεια σε τριάντα χιλιάδες >>.

 Ο   ΔΡΟΜΟΣ  ΤΟΥ  ΞΕΡΙΖΩΜΟΥ  ΚΑΙ  ΤΗΣ  ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

  Μαρτυρία           Αντώνιος      Γαβριηλίδης     Πάφρα 

<< Εξακόσια (600)  περίπου γυναικόπαιδα αιχμάλωτοι εις το μίαν περίπου ώραν απέχον  τουρκικόν   χωρίον  Τσασχούρ, όπου οι μεν γέροντες και αόπλοι άνδρες κατακρεουργούνται θηριωδέστατα εις την πλατείαν του χωρίου αι δε παρθένοι κόραι και γυναίκες ατιμάζονται. Εκείθεν οδηγούνται εις το Ινοζού, παρά τας όχθας του Αλυός, και κάτωθεν του Καπού – Καγιά, και εσωκλείονται εις το χάνι του Κιολέογλου  Λεφτέρ, όπου  φθάνει ο περιβόητος  Σουπέ  Ρεϊζή  της   Πάφρας,  Μεμέτ  Αλής, προς  τον  οποίον  γυναίκες  τινές  ετόλμησαν να διατυπώσουν παράπονα δια τας κακουχίας και ατιμώσεις, τας οποίας έπαθαν εκ μέρους των χωροφυλάκων και του στρατού. Επόμενον ήτο να αποπεμφθούν σκαιότατα  παρ΄ αυτού, οπότε οι βιασταί των δύστυχων εκείνων γυναικοπαίδων,  ενθαρρυθέντες  περρισότερον , εθεώρησαν επιτετραμμένον  πλέον  εις  αυτούς, πάσαν βίαν και  παν  όργιον ασυστόλως  και  δημοσία.  

Οι μαζικοί εκτοπισμοί και οι αθρόες απελάσεις, ήταν το κατεξοχήν εξοντωτικόν  μέτρον των τουρκικών αρχών εναντίον των Ελλήνων. Το μαρτύριον των μαζικώς  εκτοπιζομένων  πληθυσμών εικονίζεται σε επίσημες προξενικές εκθέσεις του 1916 – 1917. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου αποφασίσθηκε τον Ιούνιο του 1915 και άρχισε από  την χερσόνησον  της  Καλλίπολης  και τα παράλια του Ελλησπόντου, για ναεπεκταθεί στα νησιά της Προποντίδος, σε όλην την Μικράν Ασία και τον Πόντον >>.     

ΤΑ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΑ

Η ηθικά εγκληματική και απάνθρωπη  δολοφονία του Ποντιακού Ελληνισμού, διαχρονικά ατιμώρητη  για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του μεθοδικά οργανωμένου σχεδίου, εξόντωσης όλων των χριστιανικών μειονοτήτων – Έλληνες της Θράκης,  Έλληνες της Σμύρνης, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, των αδερφών μας Αρμενίων ( 1.500.000 νεκροί Χριστιανοί Αδερφοί Αρμένιοι σφαγιασμένοι), και αδερφών Χριστιανών  Ασσυρίων,   της πάλαι ποτέ παντοδύναμης οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πολιτικό και στρατιωτικό σχέδιο που ξεκίνησε με τον πρώτο διωγμό του 1914 και αποπερατώθηκε με την συντριβή του ελληνισμού το 1922. Το τουρκικό κράτος ακόμα και σήμερα, έναν αιώνα μετά,  από το ειδεχθές αυτό έγκλημα κατά των Ελλήνων, αρνείται  με εμμονική  αρνητική  παραδοχή, να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ποντίων, που κατά τα άλλα,  διατείνεται στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, ότι έχει κάνει βήματα εκδημοκρατισμού, προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να επιτύχει την ένταξή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Και όταν τα ιστορικά στοιχεία είναι αδιάσειστα για τις θηριωδίες, το μακελειό και τις σφαγές που διέπραξε εναντίον των Ελλήνων του  Πόντου,  η  Τουρκία , τα ερμηνεύει κυνικά ως παράπλευρες απώλειες του πολέμου, και ως αντίποινα για την συμφωνία δημιουργίας του Ποντιακού κ Αρμενικού Κράτους, που υπέγραψαν τον Ιανουάριο του 1920, ο Αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος και ο Πρόεδρος των Αρμενίων Αλέξανδρος Χατισιάν.  Η οδυνηρή ιστορική πραγματικότητα όμως είναι αδιάψευστη. Οι Τούρκοι κατά του Ποντιακού Ελληνισμού διέπραξαν το δεύτερο μεγαλύτερο γενοκτονικό έγκλημα, που έλαβε ποτέ χώρα στην ανθρωπότητα.

ΠΟΝΤΟΣ  –  ΘΡΑΚΗ  –   ΙΩΝΙΑ –  ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ  –  ΚΥΠΡΟΣ  – ΑΡΜΕΝΙΑ

ΕΝΑΣ  ΕΧΘΡΟΣ   –   ΚΟΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Η  Τουρκία δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, το μαρτυρούν τα γεγονότα με τις καταστροφές στα καταστήματα, τα ξενοδοχεία, τα σχολεία, τις εκκλησίες, και τις οικίες,  των Ελλήνων αλλά και των Αρμενίων, τους βιασμούς (400 άνδρες ,γυναίκες, μικρά κορίτσια, κληρικοί) και τέλος τον θάνατο 50 Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης , στις   6 κ 7  Σεπτεμβρίου 1955. Για μια ακόμη φορά, με μια συκοφαντική, προγραμματισμένη, και καλά σκηνοθετημένη αιμοσταγής ενέργεια, για την δήθεν ανατίναξη του Τουρκικού Προξενείου στην Θεσσαλονίκη (στον περίβολο του προξενείου υπήρχε κτήριο που υποτίθεται γεννήθηκε ο αρχιδολοφόνος Μουσταφά Κεμάλ), ενώ στη ουσία ήταν μόνο ελάχιστες οι ζημιές. Την βόμβα τοποθέτησε ο κλητήρας  –  θυρωρός του Προξενείου. Την κατασκεύασε και την μετέφερε στην Θεσσαλονίκη  Τούρκος  πράκτορας από την Κομοτηνή (Έλληνας υπήκοος με μουσουλμανική καταγωγή), ναι καλά καταλάβατε, στο ίδιο  έργο θεατές και πάλι. Ο τουρκικός αγράμματος, και ολοκληρωτικά φανατισμένος, με ζωώδη ανθρώπινα γνωρίσματα, στα ίχνη των Τσετών, όχλος,  έκανε με πανομοιότυπη συμπεριφορά , ότι έγινε το 1912 – 1923.

Οι περιορισμοί στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, οι αρπαγές  των  περιουσιών των Ελλήνων, η τρομοκρατία , ο εκδιωγμός , τα νέα τάγματα εργασίας, οι καταστροφές  καθώς και η βεβήλωση νεκροταφείων, εκκλησιών,  ταφών Πατριαρχών, η δημιουργία φανατικών εθνικιστικών οργανώσεων, η μη συμμετοχή της Τουρκίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μας δείχνουν την πορεία της Τουρκίας, και την ισοπεδωτική τους πολιτική, εναντίον του Ελληνισμού, ακριβώς μετά την Συνθήκη της Λωζάνης στις 23 Ιουλίου 1923.

Ο Απελευθερωτικός Αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. κατά των Άγγλων αποικιοκρατών , η Ανεξαρτησία της Κύπρου, τα συνεχή επεισόδια, μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων   την δεκαετία του ΄60 , με πολλούς Ελληνοκύπριους να σφαγιάζονται, – μα είναι ποτέ δυνατόν να αποποιηθούν την προσφιλή τους συνήθεια; – την  απάνθρωπη  και άκρως   εγκληματική εισβολή τον Ιούλιο – Αύγουστο του 1974 στην Κύπρο μας, αποκάλυψαν και πάλι το  δολοφονικό πρόσωπο του Αττίλα κατακτητή.

Η ιμπεριαλιστική Τουρκία ακόμη και σήμερα κατέχει παράνομα το 38% της πολυβασανισμένης μας Κύπρου, του πανέμορφου Νησιού της Αφροδίτης, με τα αιματοβαμμένα χέρια της και πάλι, έστειλε στην Σφαγή Έλληνες και  χιλιάδες  Ελληνοκύπριους, με το θέμα των αγνοουμένων  να είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, και το Διαμάντι της Μεσογείου, την θαλασσοφίλητη Αμμόχωστο μας, να την έχει μετατρέψει  σε πόλη – φάντασμα. Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε, ότι κατάφερε και απαγόρεψε στον τηλεοπτικό δίαυλο  ΄΄ NETFLIX ΄΄ την προβολή της τηλεοπτικής δραματικής   σειράς ΄΄ FAMAGUSTA (ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ)΄΄, όπου εκεί  ένα – ένα, και με  χρονική ακρίβεια , και πραγματικές  μαρτυρίες, αποκαλύπτονται   μπροστά μας, με απίστευτη ομοιότητα, η θηριωδία, το φανατικό μίσος,  οι βιασμοί ανδρών , γυναικών , μικρών κοριτσιών, οι λεηλασίες , οι καταστροφές των νεκροταφείων, των εκκλησιών,  και τέλος  οι δολοφονίες που γίνονταν χωρίς οίκτο, από τους Τούρκους, απογόνων εκείνων των αλαλιασμένων κατά συρροή , δολοφόνων προγόνων τους.       

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ  ΤΗΝ  ΔΙΕΘΝΗ  ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ  ΤΗΣ  ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ  ΤΩΝ  ΕΛΛΗΝΩΝ  ΤΟΥ  ΠΟΝΤΟΥ 353.000 ΨΥΧΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ  ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΚΑΙ  ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

ΠΑΝΑΪΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΠΟΙΣΟΝ ΤΟ ΘΑΜΑ Σ

ΠΗΓΕΣ   – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Α) ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ   ΄΄  ΕΘΝΟΣ ΄΄

Β) ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ    ΄΄  ΤΟ  ΒΗΜΑ ΄΄

Γ) ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ ΄΄ PONTOSNEWS. GR ΄΄

Δ) ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ  ΄΄ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΄΄

Ε) ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ  ΄΄ EKRITI.GR ΄΄