Υπάρχει όριο στα μέσα που αγιάζει ο σκοπός;

Γράφει ο Αθανάσιος Τατάρογλου

Αρχικά, πριν διαβάσετε τις παρακάτω γραμμές θέλω όλοι να θυμηθούμε μια παροιμία. «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Θέλω τώρα να αναλογιστείτε πόσο συμφωνείτε ή διαφωνείτε. Όχι αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε, άλλωστε δεν είναι στη ζωή όλα ή άσπρο ή μαύρο, αλλά σε ποιο βαθμό το κάνετε.

Εγώ κρίνω κατά περίπτωση. Νομίζω όμως ότι δεν μπορώ να θεσπίσω ένα όριο. Κανονικά θα ήθελα  να μην αγιάζει ο σκοπός τα μέσα. Να μη χρειάζεται να το κάνει δηλαδή. Θα ήθελα ότι πρόβλημα υπάρχει να αντιμετωπίζεται με τον τρόπο που του αρμόζει και το χρονικό διάστημα που του πρέπει. Να μη χρειάζεται κανένα μέσο και να είναι αυτονόητη η λύση του.

Δυστυχώς στη χώρα μας τα μέσα χρειάζονται παραπάνω και από τους νόμους. Ή μάλλον τα μέσα χρειάζονται για να λειτουργούν σε αντίθεση με τους νόμους. Ίσως γιατί έτσι έχουμε μάθει. Έχει μπει στη νοοτροπία μας και θέλει γενιές για να αλλάξει. Ως πότε όμως και σε ποιο βαθμό θα δικαιολογούμε συμπεριφορές και κυρίως πράξεις επειδή «για τα παιδιά της το κάνει», «γιατί είναι σε χάλια κατάσταση το έκανε», «είχε πρόβλημα με την τάδε επιλογή του και το έκανε», «έπρεπε να γίνει γιατί τόσα έχει κάνει κι αυτός» κ.ο.κ. Ως πότε δηλαδή θα είναι αποδεκτά από την κοινωνία μας πράγματα που γίνονται επειδή ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα»;

Ως πότε δηλαδή θα κάνουμε μια απλή ανάγνωση των πραγμάτων και μόλις βρούμε τον σκοπό θα δικαιολογούμε συμπεριφορές που μπορεί να ήταν εντελώς αδικαιολόγητες αν δεν υπήρχε ο σκοπός. Ή ακόμη χειρότερα αν το υποκείμενο δεν οδηγούταν στο σκοπό. Γιατί δεν προσέχουμε το σκοπό αλλά χρησιμοποιούμε το αποτέλεσμα αυτού ως δικαιολογία;

«Ας κόψουνε μερικά χρήματα από αυτούς που χρωστάνε τόσα πολλά λεφτά στις τράπεζες να τους βοηθήσουν να σταθούν στα πόδια τους.» Και οι νοικοκυραίοι; Αυτοί που πλήρωναν τόσα χρόνια και δεν κοιτούσαν πως να βγάλουν τη μια πιστωτική μετά την άλλη και να πάρουν το ένα δάνειο καπάκι μετά το άλλο; Είναι αρκετά ηλίθιοι ή ο σκοπός τους δεν είναι τόσο συγκινητικός; Ως πότε θα νιώθουν αδικημένοι οι «χωρίς ένα πειστικό αφήγημα» απέναντι σε αυτούς που «ε εντάξει έχει στόματα να θρέψει». Είναι κάποια στόματα πιο σημαντικά από άλλα άραγε;

Όπως και να ‘χει, δυστυχώς πάντα θα υπάρχει ο σκοπός και πάντα θα βρίσκονται τα μέσα για να το αγιάσουν και να δικαιολογήσουν, πολλές φορές εις βάρος άλλων, συμπεριφορές και πράξεις που αλλιώς θα ήταν αδιανόητες. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να το περιορίσουμε και να μην προκαλούμε. Και ακόμη καλύτερα να προσέχουμε. Να προσέχουμε για να μη φτάνουμε στο σκοπό. Όσο μπορούμε, για το κοινό καλό κι όχι μόνο για το δικό μας.

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα από τον Αθανάσιο Τατάρογλου πατήστε ΕΔΩ.