Έλειψα και μου έλειψε…
Γράφει ο Αθανάσιος Τατάρογλου
Για όλους εσάς που είστε εδώ αυτά τα 13 χρόνια που μοιράζομαι τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου, είναι αυτό το κείμενο. Για λίγους ανθρώπους, από τους οποίους κάποιους γνωρίζω και ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου που αφιερώνετε χρόνο να διαβάσετε και να κρίνετε, συζητώντας μαζί μου, τους προβληματισμούς που καταγράφω και για άλλους που δεν τους γνωρίζω αλλά θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν και ρίχνουν μια ματιά σε αυτές τις γραμμές, που κάθε Τρίτη φτάνουν στα μάτια σας.
Ήταν η πρώτη φορά που απείχα από το 2013 που ξεκίνησα να μοιράζομαι τις σκέψεις μου σε αυτήν εδώ τη στήλη. Απείχα γιατί για πρώτη φορά στη ζωή μου κλήθηκα να διαχειριστώ την πιο βάναυσα ευχάριστη περίοδο της ζωής μου. Για πρώτη φορά αναπληρωτής καθηγητής σε γυμνάσιο και ταυτόχρονα-και πάλι για πρώτη φορά-εκπαιδευτής σε Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας. Κι ενώ συνέχισα να γράφω όταν ήρθαν όλα μαζί στη ζωή μου τον Νοέμβριο του 2025 ένιωσα, κάπου εκεί κοντά στο Πάσχα του 2026 ότι γράφω για να γράφω. Χωρίς να το απολαμβάνω και χωρίς να έχω τον απαιτούμενο χρόνο να αφιερώσω σε κάτι που αγαπώ να κάνω από πάντα.
Και κάπως έτσι δεν έβγαινε. Όσο κι αν πίεζα τον εαυτό μου να είμαι σε όλα εκεί έβλεπα ότι του έκανα κακό και δεν άξιζε απλά να είμαι εκεί χωρίς να προσφέρω ουσιαστικά. Ήξερα ότι όλο αυτό θα τελειώσει και θα έχω τη δυνατότητα να τα βάλω κάτω ώστε να προετοιμαστώ για την επόμενη χρονιά αλλά και φυσικά για να συνεχίσω να γράφω εδώ και να ανταλλάσσουμε απόψεις.
Και αυτή η σχολική χρονιά μου έδωσε απίστευτη ποσότητα τροφής για σκέψη και συζήτηση που εύχομαι στα επόμενα κείμενα και όντας έξω από αυτό, βλέποντας το ίσως περισσότερο με λογική και όχι μόνο με συναίσθημα, να μπορώ να μοιραστώ μαζί σας όσα μάζεψα στο καλαθάκι μου. Γιατί η συγκομιδή φέτος ήταν τεράστια και σε συνδυασμό με τις εκλογικές χρονιές που έρχονται και όλα όσα ήδη συμβαίνουν θα έχουμε να συζητάμε πολλά.
Εύχομαι να μπορούμε να το κάνουμε όντας υγιής, σωματικά και ψυχικά και δίνοντας κάθε φορά την αξία που αναλογεί στο κάθε τι. Εύχομαι να είμαστε όλοι παρόντες σε αυτά που έρχονται και κανένας να μην αισθάνεται μόνος σε ότι κι αν περνάει. Να θυμάστε πως όλα είναι παροδικά, τίποτα δεν κρατάει για πάντα αλλά πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμάς και καλό είναι να τους αναζητούμε για να διαιρούμε τις δυσκολίες και να πολλαπλασιάζουμε τα τις χαρούμενες στιγμές.
Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, πατήστε εδώ.
Μπορείτε να υποστηρίξετε τη δουλειά μου, κάνοντας κλικ εδώ
