ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης

Πενήντα χρόνια πριν, στις 24 Μαΐου 1976, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έφερε για συζήτηση στη Βουλή το διαβόητο νόμο 330 «περί εργατικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ελευθεριών», ένα από τα πιο αντεργατικά νομοθετήματα που γνώρισε ο τόπος.

Παράλληλα ενέσκηψε και ένα πρωτοφανές κύμα θυμηδίας, όταν ο ανεκδιήγητος υπουργός Απασχολήσεως Κωνσταντίνος Λάσκαρης, σημείωνε στην εισηγητική του έκθεση ότι δεν υπάρχει πλέον «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και δήλωνε στους δημοσιογράφους ότι «δεν θα επιτρέψομεν την πάλην των τάξεων!»

Δεν γνωρίζω αν τα κόκαλα του Καρόλου Μαρξ έτριξαν μέσα στο τάφο του στο κοιμητήριο του Χαϊγκέιτ στο άκουσμα της είδησης περί κατάργησης της πάλης των τάξεων, τα κόκαλα των διαδηλωτών, όμως, που συγκεντρώθηκαν την επόμενη μέρα έξω από το θέατρο «Γκλόρια» για να διαμαρτυρηθούν, δοκιμάστηκαν από την απίστευτη αγριότητα των δυνάμεων καταστολής.

Το πιο τραγικό ήταν πως μια «αύρα» της αστυνομίας συνέθλιψε την 66χρομη πλανόδια μικροπωλήτρια Αναστασία Τσιβίκα, για τη δολοφονία της οποίας η κυβέρνηση του «Εθνάρχη» δεν ένοιωσε καμιά ανάγκη να απολογηθεί, παρά μόνο να την χαρακτηρίσει «ζητιάνα».

Έκτοτε η ταξική πάλη, άλλοτε ημιθανής και άλλοτε ρωμαλέα, επιβίωσε δεχόμενη βολές πανταχόθεν, όπως εσχάτως από έναν άνθρωπο που θυσίασε τη βολή του και μας κάλεσε και μας να δείξουμε γενναιότητα σαν κι αυτόν και να ξεβολευτούμε.

Όχι, δεν πρόκειται για έναν καραμπινάτο δεξιό σαν το Λάσκαρη, που έκανε μαθήματα εργατικού δικαίου στην Σχολή Επιμόρφωσης Ανώτερων Αξιωματικών της Βασιλικής Χωροφυλακής. Πρόκειται για έναν πρώην πρωθυπουργό, που όπως δηλώνει έχει αλλάξει, είναι άλλος και όπως εκείνος ο «άλλος» του γνωστού τραγουδιού του Νίκου Γούναρη, θέλει να είναι ευεργέτης μας μεγάλος.

Και αισθάνεται βαρύ το χρέος του να μας ευεργετήσει μαζί με άλλους ευεργέτες, περίπου 100 έχοντες και κατέχοντες, τους οποίους γνωρίζει και ονομαστικά, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξη του στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.

Πώς θα το κάνει αυτό; Θα τους φωνάξει, όπως είπε και θα τους ρωτήσει στα ίσια και ίσως με αυστηρό τόνο αν θεωρούν λογικό αυτοί να κολυμπάνε στο χρήμα κι ένας δάσκαλος να παίρνει μισθό 800 ευρώ με 400 ευρώ νοίκι, ένας γιατρός 1.800 για να μας χειρουργήσει και να ζει από φιλοδωρήματα κι ένας νέος που θέλει να κάνει έρευνα να μην έχει ένα κεραμίδι να βάλει το κεφάλι του.

Τα λόγια του θα πέσουν σαν κεραμίδα στο κεφάλι τους, θα συγκινηθούν και θα δώσουν κι αυτοί το κάτι τις τους, ώστε να μαζευτούν τα 2-3 δις, τόσα τα υπολογίζει, για να φτιαχτεί το Εθνικό Ταμείο που θα κάνει τη χώρα να ορθοποδίσει.

Ως εκ τούτου τέρμα η ταξική πάλη. Δεν θα τα βάλουμε με τους κεφαλαιούχους τώρα μάλιστα που θα πειστούν να μας ευεργετήσουν με την ελεημοσύνη τους, έστω κι αν αυτή είναι ψίχουλα μπροστά στα υπερκέρδη τους. Δεν θα τα βάλουμε με τους κερδοσκόπους, που τώρα ονομάζονται επενδυτές ή funds, προβάλλοντας ανόητα συνθήματα ότι τάχα μου οι ζωές μας είναι πάνω από τα κέρδη τους.

Δε θα αμφισβητήσουμε την προοπτική της πατριωτικής εισφοράς των πλουσίων, η οποία είναι ο πυλώνας της νέας πολιτικής που ευαγγελίζεται ο Αλέξης. Γιατί, ως γνωστόν, οι πλούσιοι αυτής της χώρας, από την εποχή ακόμη των κοτζαμπάσηδων, διακρίνονταν για τον άδολο πατριωτισμό τους. Είναι δυνατόν να κωφεύσουν τώρα σ’ αυτό το πατριωτικό κάλεσμα;

Συνεπώς, όπως μας λένε οι κάθε λογής θιασώτες της ταξικής ειρήνης, δεν χρειάζονται απεργίες και διαδηλώσεις, που είναι άσκοπες και επιπλέον είναι και επιζήμιες γιατί καταστρέφονται οι ζαρντινιέρες από τα κεφάλια των διαδηλωτριών που όλως τυχαίως γλιστράνε και πέφτουν πάνω τους.

Δε χρειάζονται συνδικαλιστές με ταξικό μένος, δε χρειάζονται πλακάτ, υψωμένες γροθιές και συνθήματα, δε χρειάζεται να παγώσει η τσιμινιέρα για να παγώσει κι η κόλαση που ζουν «της γης οι κολασμένοι».

Θα μου πείτε καλά όλα αυτά για το δίκιο του εργάτη, αλλά πού να το βρει αυτό το έρμο το δίκιο στις μαύρες εποχές που ζούμε; Ποιος θα παρακινήσει τους νέους ανθρώπους που «ποτέ τους δε διάβασαν Μαρξ κι ιδέα δεν έχουν για τραστ και για κραχ» να αντισταθούν στα τραστ που συνθλίβουν τη ζωή τους;

Ποιος τους θα πείσει να γραφτούν στο συνδικάτο και μην το αρνούνται πεισματικά σαν τον Στράτο του γνωστού τραγουδιού του Φώντα Λάδη και του Μάνου Λοΐζου, που είχε το ίδιο τέλος με τις αδικοχαμένες εργάτριες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ; Από πού θα αντλήσουν θάρρος για να οργανώσουν τον αγώνα τους;

Μα από την ιστορία φυσικά και τα τεκμήρια της. Κι από τα τεκμήρια της τοπικής μας ιστορίας δεν έχω καλύτερο να παραθέσω από μια φωτογραφία στο Μεταλλικό την πρώτη Μαΐου 1943. Οι κάτοικοι του χωριού, άντρες, γυναίκες και παιδιά, χωρίς ίχνος φόβου για τους Γερμανούς κατακτητές συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν την Εργατική Πρωτομαγιά.