Το περιστατικό στο 2 Πειραματικό Γυμνάσιο Κιλκίς, έπειτα από βραχυκύκλωμα σε ηλεκτρολογικό πίνακα του εργαστηρίου Πληροφορικής που βρίσκεται στο υπόγειο του σχολικού κτιρίου, ένα πράγμα επιβεβαιώνει:
Η ανέγερση νέων σχολικών κτιρίων και η συντήρηση των ήδη υπαρχόντων με βάση τις δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας, ανάγκη ζωτικής σημασίας για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, για το αστικό κράτος διαχρονικά θεωρείται κόστος, πολυτέλεια, κάτι περιττό. Ούτε η κακιά η ώρα φταίει, ούτε το κακό μας το ριζικό!
Εδώ υπάρχουν διαχρονικές πολιτικές επιλογές, διαχρονικές πολιτικές ευθύνες τόσο στις κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), όσο στις τοπικές διοικήσεις και τη συστημική αντιπολίτευση. Το τελευταίο και μοναδικό σχολείο που ανεγέρθηκε στο Δήμο Κιλκίς ήταν το 2013, ενώ εδώ και πάνω από 10 χρόνια έχει εγκαταλειφθεί το 2ο ΕΠΑΛ. Στις αρχές του έτους είχαμε πτώση οροφής στο 2ο δημοτικό ενώ τα προβλήματα είναι καθημερινό φαινόμενο με πρόσφατα ανακαινισμένα κτίρια με το πρόγραμμα Μαρριέτα Γιαννάκου, όπως η στέγη του 7ου δημοτικού, να «μπάζει νερά» ένα μήνα μετά την παράδοση της.
Τα αίτια που προκάλεσαν το βραχυκύκλωμα πιθανότατα θα αποδείξουν και άλλες παθογένειες του όλου συστήματος της σημερινής λειτουργίας των σχολικών μονάδων και ιδιαίτερα των εργαστηρίων υπολογιστών. Εύλογα αναρωτιούνται γονείς και εκπαιδευτικοί για το ποιος αποφάσισε την εγκατάσταση εργαστηρίου ηλεκτρονικών υπολογιστών στο υπόγειο μίας σχολικής μονάδας που δεν διαθέτει οικοδομική άδεια, δεν διαθέτει όλα τα νομιμοποιητικά έγγραφα λειτουργίας και επομένως δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία νομιμοποίησης του. Με ποιος όρους και κανόνες λειτουργεί σήμερα το εργαστήριο; Τι θα συνέβαινε εάν η τεχνική υπηρεσία του Δήμου δεν είχε φροντίσει την εγκατάσταση συστήματος πυρανίχνευσης και δεν είχε πρόσφατα αντικαταστήσει τον ηλεκτρολογικό πίνακα και τις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις του εργαστηρίου;
Όλα τα παραπάνω έρχονται να προστεθούν σε χρόνιες παθογένειες του συστήματος εποπτείας και ελέγχου των κτιρίων αυτών, που παραδόθηκαν στους Δήμους την εποχή του Καλλικράτη χωρίς να συνοδεύονται από τεχνικούς φακέλους , που ποτέ δεν παραλήφθηκαν επίσημα από τις αρμόδιες τεχνικές υπηρεσίες μέσα από μία διαδικασία ελέγχου και πιστοποιήσεων των κτιρίων, με κτίρια που δεν έχουν έγκριση κτιριολογικού προγράμματος από το Υπουργείο Παιδείας. Που δεν διαθέτουν ταυτότητα κτιρίου και άλλες πιστοποιήσεις της νόμιμης λειτουργίας τους. Κτίρια γερασμένα που επανειλημμένως έχουν εμφανίσει προβλήματα στο φέροντα οργανισμό τους, δεν έχουν ελεγχθεί έως και σήμερα για την αντισεισμική τους επάρκεια με ευθύνη του κεντρικού κράτους και με την ανοχή της τοπικής διοίκησης που ξέρει αλλά συνειδητά δεν αντιδρά. Φταίει ο «Κανένας» μας λένε με τον τρόπο τους, υποτιμώντας έτσι την νοημοσύνη μαθητών γονιών και εκπαιδευτικών του Κιλκίς!
Ας είμαστε ξεκάθαροι. Η κατάσταση με τη σχολική στέγη δεν είναι θέμα αδιαφορίας ή συνέπεια ενός βραχυκυκλωμένου κράτους που δεν μπορεί να συντονιστεί, όπως συνηθίζουμε να ακούμε στο δημόσιο διάλογο από τη βολική αντιπολίτευση. Όλοι αυτοί κρύβουν ότι το αστικό κράτος υπάρχει και λειτουργεί και μάλιστα με εκπληκτικές ταχύτητες, με fast truck διαδικασίες όταν πρόκειται να υλοποιηθούν σχεδιασμοί της αστικής τάξης, των εχόντων και κατεχόντων. Μόλις για το 2025 είχαμε 7 δις για νατοικές δαπάνες και 36 δις για επιχειρηματικούς ομίλους που συνοδεύτηκαν από 567 αντιλαϊκά προαπαιτούμενα και νέα χρέη για το λαό. Να που πάνε τα λεφτά! Μηδέν προαπαιτούμενα για τη σχολική στέγη!
Σαν να μην έφτανε αυτό η στροφή στην πολεμική οικονομία δεν περιορίζεται μόνο στην παραγωγή οπλικών συστημάτων αλλά επηρεάζει δραματικά την καθημερινότητα μας μιας και η εμπλοκή της χώρας μας σε 2 πολέμους βαθαίνει και καθιστά το λαό μας στόχο πολεμικών αντιποίνων. Να γιατί αυτό το κράτος είναι επιλεκτικά ανίκανο για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
Η ελπίδα βρίσκεται στις κινητοποιήσεις μαθητών, εκπαιδευτικών και γονιών σε όλη την Ελλάδα. Η ελπίδα βρίσκεται στο συντονισμό εργατών, φοιτητών, αυτοαπασχολούμενων, της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας σε ένα τεράστιο ποτάμι που θα παρασύρει την πολιτική του κέρδους και το σύστημα της εκμετάλλευσης.
Το σχολείο των αναγκών μας είναι αυτό των απαραίτητων αλλά και ρεαλιστικών υποδομών για τη θετική προσέγγιση του μαθητή απέναντι στη μάθηση, στην αγωγή γενικότερα, γιατί τα παιδιά μας είναι πρώτα άνθρωποι και μετά μαθητές.
Απαιτούμε εδώ και τώρα:
— Να διερευνηθούν όλα τα αίτια που προκάλεσαν το βραχυκύκλωμα.
— Άμεση και γενναία κρατική χρηματοδότηση για το σύνολο των σχολικών κτιρίων. Δεν πάει άλλο με το αίσχος της υποχρηματοδότησης.
— Πλήρη και ουσιαστικό προσεισμικό – τεχνικό έλεγχο σε όλα τα σχολεία, με έκδοση πιστοποιητικών καταλληλόλητας (στατική επάρκεια, πυρασφάλεια, ηλεκτρολογικού και μηχανολογικού εξοπλισμού και εγκαταστάσεων κ.λπ.).
— Ανέγερση νέων, σύγχρονων και ασφαλών σχολικών μονάδων που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες των μαθητών, με ευθύνη του κράτους χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδιωτικών συμφερόντων.
