Και τις δύο όψεις

Ασφαλώς και αποτρόπαια πράξη ο φόνος αδέσποτου σκύλου από άνθρωπο.

Υφίσταται, όμως, μία ευκρινής απόσταση μεταξύ του φόνου εν βρασμώ ψυχής και δολοφονίας.

Στο συγκεκριμένο περιστατικό στην Ποντοηράκλεια ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν σκότωσε ως «ψυχρός» εκτελεστής, αλλά σε μία στιγμή που «το αίμα του ανέβηκε στο κεφάλι», όταν το τετράποδο του κατασπάραξε γιά …πολλοστή φορά κότες, κουνέλια και άλλα οικόσιτα ζώα και πτηνά, που συμπεριλαμβάνονται στην οικονομία κάθε αγροτικού νοικοκυριού.

Ήταν, λοιπόν, μία ενέργεια καταδικαστέα μεν πλην όμως απορρέουσα από ανεξέλεγκτη συναισθηματική φόρτιση και εμμέσως σχετιζόμενη με αυτοάμυνα, άρα επιδεχόμενη ελαφρυντικών.

Ας δουν, λοιπόν, και αυτήν την διάσταση του θέματος κάποιοι …εκ συστήματος ρέκτες της ζωοφιλίας, που έσπευσαν εντελώς άκριτα και μονόπλευρα να ζητήσουν «την κεφαλήν» του συγκεκριμένου συμπολίτη «επί πίνακι».

Και ας εμπεδώσουν, επί τέλους, ότι η ευαισθησία δεν αποτελεί μονοπώλειο …επιδεικνύοντας οι ίδιοι την ίδια ευαισθησία και στις περιπτώσεις, που κάποιοι, ενώ επιδεικνύουν την «ζωοφιλία» τους με αγορά μικρών κατοικιδίων ζώων, στην συνέχεια, όταν …τα «βαριούνται», τα παρατούν σε απομακρυσμένες περιοχές, αφήνοντάς τα στην τύχη τους χωρίς τροφή και νερό. Ή, μήπως, δεν είναι καιαυτό αποτρόπαια πράξη;

Γι’ αυτό και είναι προς τιμήν του αιρετού παράγοντα του δήμου Παιονίας Γιάννη Συμεωνίδη, που με δημόσιες δηλώσεις του τοποθέτησε το θέμα σε όλες τις διαστάσεις του, κατακρίνοντας τον φόνο αλλά και «μη ρίποντας εις το πυρ το εξώτερον» τον δράστη, εν όψει και της σχετικής παρεμβάσεως της Δικαιοσύνης.