Τα νέα στοιχεία της Eurostat είναι αποκαλυπτικά και θέτουν την κυβέρνηση προ των ευθυνών της.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μέσο ετήσιο μικτό μισθό 18.772 ευρώ, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ανέρχεται σε 41.464 ευρώ.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εξέλιξη της τελευταίας εξαετίας:
- Οι ελληνικοί μισθοί αυξήθηκαν ονομαστικά κατά μόλις 17,6%, έναντι 26,5% στην ΕΕ.
- Οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν κατά 35,5% και το γενικό επίπεδο τιμών κατά 19,8%.
- Η πραγματική αξία του μέσου μισθού μειώθηκε κατά περίπου 1,9%.
- Η Ελλάδα, αντί να συγκλίνει με την Ευρώπη, υποχώρησε από το 48,7% στο 45,3% του ευρωπαϊκού μέσου μισθού.
Επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και η απόσταση από την Ευρώπη μεγαλώνει. Η κυβέρνηση επικαλείται την αύξηση του ΑΕΠ και των ονομαστικών μισθών, αποσιωπώντας ότι η ακρίβεια απορροφά το εισόδημα των εργαζομένων.
Πρόκειται για ένα οικονομικό μοντέλο που δεν εξασφαλίζει τη δίκαιη κατανομή της ανάπτυξης και μεταφέρει δυσανάλογο βάρος στα νοικοκυριά. Όταν η πλήρης απασχόληση δεν εγγυάται αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, η φτώχεια παύει να αφορά μόνο όσους βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας.
Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής έχει καταθέσει συγκεκριμένες προγραμματικές προτάσεις:
- Πλήρη αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθολική ισχύ των κλαδικών συμβάσεων και καθορισμό του κατώτατου μισθού από τους κοινωνικούς εταίρους.
- Σταδιακή επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο και τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας, ώστε οι μισθολογικές αυξήσεις να μην εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό και τη φορολογία.
- Μείωση του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα, ενίσχυση των ελέγχων στην αγορά και έκτακτη φορολόγηση των υπερκερδών των ολιγοπωλίων.
- Δημιουργία 40.000 κοινωνικών κατοικιών μέσω του προγράμματος GenRent, για να αντιμετωπιστεί το στεγαστικό κόστος που απορροφά μεγάλο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος.
- Σταδιακή επαναφορά της 13ης σύνταξης και θεσμοθέτηση νέου ΕΚΑΣ, για την ουσιαστική ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων.
Από τη σκοπιά της κοινωνικής πολιτικής, το ζήτημα είναι ακόμη βαθύτερο. Δεν μπορεί το κοινωνικό κράτος να καλείται διαρκώς να αντισταθμίσει, με περιορισμένα επιδόματα, τις συνέπειες μιας οικονομίας που παράγει εργαζόμενους φτωχούς, στεγαστική ανασφάλεια και διευρυνόμενες ανισότητες.
Η πρόνοια δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός διαχείρισης της φτώχειας. Πρέπει να αποτελεί πυλώνα μιας οικονομικής πολιτικής που προλαμβάνει τον κοινωνικό αποκλεισμό και αναδιανέμει δικαιότερα τον παραγόμενο πλούτο.
Το πραγματικό ερώτημα προς την κυβέρνηση είναι απλό: Ποιος ωφελείται από την ανάπτυξη όταν ο μέσος εργαζόμενος γίνεται φτωχότερος σε πραγματικούς όρους;
Έλλη Φρεγγίδου
Αν. Γραμματέας Τομέα Πρόνοιας, Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής
Αν. Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής Ε.Ε.
