Χρήστος Σπίγκος: Και τώρα τι επιλέγουμε;
Είναι αριστερός με παιδιά κι εγγόνια που έλκει την καταγωγή του από το ΚΚΕ εσωτερικού.
Είδε αποκαθηλώσεις κι έμαθε ότι η αλήθεια χρειάζεται συνεχώς επικαιροποίηση για να μην την ξεβράσει η κάθε AI στ’ αζήτητα.
Η διαδρομή του μακρά κι επώδυνη. Ήξερε κάθε φορά τι πρέπει να ψηφίσει. Διάβαζε και φρόντιζε να είναι τεκμηριωμένος.
ΚΚΕ εσωτερικού, ΕΑΡ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και πάλι ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε κόμμα κι ένα ξεκίνημα, χωρίς να καταργούνται οι σταθερές αναφορές και η κεντρική ιδεολογία της ανανεωτικής αριστεράς και του ευρωκομμουνισμού.
Κάποια στιγμή όλα αυτά κυβέρνησαν τη χώρα. Πρωτόγνωρα πράγματα και δύσκολα. Τα μανίκια σηκώθηκαν, τα συνθήματα σοβάρεψαν και τα προβλήματα θέριεψαν.
Οι βεβαιότητες κατέληξαν αυταπάτες κι η αμείλικτη πραγματικότητα λύγισε την ορμητικότητα του νεοφώτιστου. Η αναγκαστική προσγείωση στον ρεαλισμό έφερε την ωρίμανση αλλά όχι την άνευ όρων παράδοση.
Στο τέλος ο απολογισμός θετικός κι ο φίλος μας βρέθηκε ξανά στα γνώριμα έδρανα της αντιπολίτευσης.
Μετά ήρθαν τα δύσκολα. Τα γνωστά που ξέραμε γίναν άγνωστα χαμόγελα κι όμορφες εικόνες.
Το φαίνεσθαι κυριάρχησε του είναι, η συντροφικότητα μετατράπηκε σ’ επιφύλαξη, το ατομικό άρχισε με τον καιρό να εξοστρακίζει το συλλογικό κι όλα αυτά ονομάστηκαν κυβερνητισμός.
Δεν άργησε να έρθει η παρακμή, η συρρίκνωση κι ο διασυρμός.
Το τώρα φαντάζει εξωπραγματικό για τον ιδεολόγο φίλο μας.
Το κόμμα που έζησε μαζί του μια ζωή πασχίζει να επιβιώσει και τα ιμάτιά του τα διεκδικούν πολλοί.
Η μαρκίζα δεν πουλάει πια κι η προσωπική γοητεία προσφέρει ελπίδα για το αύριο.
Ο διπλανός ακολουθεί τον ηγέτη που πείθει ότι μπορεί κι η πολιτική μοναξιά ξαναχτυπά την πόρτα του χθεσινού αγωνιστή.
Τα ονοματεπώνυμα πήραν τη θέση της πολιτικής ανάλυσης, το διάβασμα έγινε χειροκρότημα κι η ελπίδα μπερδεύτηκε με την ατομική φιλοδοξία.
ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ κι ΕΛΑΣ.
Τι να ψηφίσεις και τι να προσπεράσεις.
Λένε ότι η κάθε ηλικία δίνει τη δική της απάντηση στα διλήμματα.
Το σημερινό καθεστώς πρέπει να φύγει κι ο χθεσινός πρωθυπουργός δείχνει να μπορεί να το πετύχει. Δίπλα του, άφθαρτοι και μορφωμένοι, με αυτοπεποίθηση επενδύουν στον ηγέτη και του εμπιστεύονται την πολύχρονη ζωή που έχουν μπροστά τους.
Συνδετική ουσία του καινούργιου είναι η ικανότητα του ηγέτη που ξέρει να ισορροπεί ανάμεσα σε διαφορετικές διαδρομές και να υπόσχεται το διαφορετικό με σεβασμό στην Ιστορία των αγώνων.
Το πολιτικό σπίτι του σύντροφου στέκει όρθιο, λαβωμένο και σίγουρο ότι θα τα βγάλει πέρα ακόμα και σ’ αυτή τη μάχη.
Μετά από απανωτές διασπάσεις το τελικό χτύπημα ήρθε με την τελευταία αποχώρηση πολλών για το καινούργιο κόμμα.
Τα μόνα πυρομαχικά που απόμειναν είναι οι πρόσφατες συνεδριακές αποφάσεις, το επικαιροποιημένο πρόγραμμα κι η πίστη των μπαρουτοκαπνισμένων. Τίποτα δεν χάθηκε γιατί τίποτα δε μπορεί να διασύρει δοκιμασμένες αρχές και αξίες.
Κουρασμένοι μ’ όλα αυτά στεκόμαστε άφωνοι και πικραμένοι.
Το καινούργιο πείθει και το παλιό εμπνέει.
Στο παλιό μας στέκι ξέρουμε ποιον θα βρούμε και ποιούς θ’ αντιμετωπίσουμε.
Στο καινούργιο κόμμα θα βρούμε νέα πρόσωπα με ζωηρή ματιά κι ορμητικό ενθουσιασμό. Η αφοσίωση στον στόχο και την προσδοκία του ποθητού δίνει φτερά σε ψυχή και μυαλό.
Ο φίλος μας είναι πρώτη φορά που δεν ξέρει τι να πράξει.
Μένει να δούμε ποιος θα επικρατήσει.
Ο εγγονός ή τα λευκά μαλλιά;
