Η Νίκη έρχεται από το Χέρσο!
Γράφει ο Χριστόφορος Τουτουντζίδης*
Τις προηγούμενες ημέρες διάφοροι ανεύθυνοι και αιθεροβάμονες κριτικάρισαν την ανώνυμη, ντροπαλή Αρχή που αποφάσισε να ξεπατικώσει τις πικροδάφνες στην Είσοδο του χωριού Χέρσου.
Κατ’ αρχήν μόνο από λεκτική ευθιξία, θα έπρεπε να ζητήσουν συγνώμη από την Αρχή, που θέλησε να προσδώσει νόημα στο όνομα του χωριού, το Χέρσο.
Είναι δυνατόν αυτό το χωριό, το Χέρσο ντε, να έχει πράσινο και λουλούδια και δη στην είσοδο του;
Προσβάλει το τοπωνύμιο και απειλεί την ιστορικότητα του οικισμού.
Όμως το ευτύχημα είναι ότι ο τόπος μας έχει πολλές τέτοιες Αρχές, που φροντίζουν να πατάξουν το καταστροφικό πράσινο.
Τρανά παραδείγματα το Πάρκο Κιλκίς με τα ελεεινά κυπαρίσσια 60 ετών, που ευτυχώς μετά την κοπή τους μετονομάστηκε στη λαϊκή συνείδηση σε «Τσιμεντόπαρκο» με όμορφες τσιμεντένιες πυραμίδες, διαζώματα ώστε να απαστράφτει τα μεσημέρια δείχνοντας τον δημιουργικό πυρετό της πόλης!
Το Ιούλιο ο πυρετός φτάνει και 41οC!
Το Νοσοκομείο που είχε ένα αλσύλλιο στο τεράστιο οικόπεδο, που αμέσως μετά το Μάτι ξυρίστηκε και σήμερα το υψηλότερο πράσινο είναι τσουκνίδα, ενώ αυξήθηκαν έτσι και τα σαλιγκάρια, που μπορούν οι ασθενείς να μαζεύουν στην αποθεραπεία.
Πολλοί πιστεύουν ότι η λύσσα κατά του πρασίνου, δείχνει χαμηλό επίπεδο πολιτισμού.
Όμως σφάλλουν επηρεασμένοι από δυτικότροπες συμπεριφορές.
Ποτέ ο Πολιτισμός δεν επιδεικνύονταν με φύτευμα δέντρων, αλλά με λαμπρά οικοδομήματα, δηλαδή θα θυμόταν κανείς την Ακρόπολη στη Αθήνα αν δεν υπήρχε ο Παρθενώνας;
Όχι φυσικά, γι’ αυτό ο Περικλής δεν φύτευσε ελιές και αυτήν, που άφησε στο ιερό, ήταν της Θεάς Αθηνάς.
Έτσι λοιπόν θα πρέπει να κόψουμε τα εναπομείναντα δέντρα από τους δρόμους, τα σχολεία (αν και εκεί έχει γίνει τελευταία δουλίτσα) από το λόφο του Αι-Γιώργη προπάντων, και να αφήσουμε να αναδειχθεί το αληθινό πρόσωπο του Κιλκίς με κατεστραμμένους δρόμους από το 100ο άνοιγμα τους, τις τσιμεντένιες πλατείες, τα πεζοδρόμια σε σχήμα κύματος προς δόξαν της Ορθοπεδικής Κλινικής.
Και σαν κορωνίδα όλων να έρθει το έργο « open Mall Κιλκίς» οπότε θα το τερματίσουμε με σκάμματα ανοικτά καμία 5-10 χρόνια, λάσπες και χώματα κλείνοντας τον τελευταίο δρόμο του Κιλκίς.
Και τότε στο ζενίθ του έργου τα μεγάφωνα του Δήμου, αντί για μασημένες Χριστουγεννιάτικες κασέτες θα παίζουν θριαμβικά το τραγούδι από τα ξύλινα σπαθιά «Ο Βασιλιάς της σκόνης».
Κάτω το Πράσινο, Ζήτω ο Κιλκισιώτικος Πολιτισμός.
