Πως βγαίνουν αυτά τα λεφτά;
Γράφει ο Αθανάσιος Τατάρογλου
Μπαίνουμε ολοένα και πιο έντονα σε προεκλογική περίοδο με αφορμή τις επικείμενες εθνικές εκλογές που-λογικά-θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκλογές μιας και η Νέα Δημοκρατία διεκδικεί αυτοδυναμία για τρίτη συνεχόμενη τετραετία ενώ υπάρχουν πολλές και μικρότερες δυνάμεις που διεκδικούν είσοδο στη βουλή αλλά και, γιατί όχι, εξουσία μιας και αν δεν βγει αυτοδύναμο το πρώτο κόμμα, θα χρειαστεί συνεργάτη. Κανείς βέβαια δεν θέλει να κατέβει ως φιλόδοξος συνεργάτης αλλά, είμαι βέβαιος, πολλοί το έχουν στο μυαλό τους. Όχι μόνο από τα κόμματα με μονοψήφια ποσοστά αλλά και «κόμματα εξουσίας» όπως παρουσιάζονται, με διψήφια ποσοστά.
Μια σκέψη που έκανα πρόσφατα και με αφορμή αυτή γράφω τις γραμμές αυτές, είναι το πως βγαίνουν όλα αυτά τα χρήματα που ξοδεύονται προεκλογικά. Και δεν αναφέρομαι στα χρήματα που σπαταλούν τα κόμματα σαν οργανισμοί γιατί για αυτά λίγο πολύ ξέρουμε. Αναρωτιέμαι για τα χρήματα που ξοδεύουν οι υποψήφιοι βουλευτές κι αν θέλετε μπορούμε να συμπεριλάβουμε και τους υποψήφιους της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τα ποσά που ξοδεύονται, πολλές φορές όχι πάντα, είναι τόσο μεγάλα που αν κάνεις τα μαθηματικά, με όσα μαθηματικά γνωρίζουμε σήμερα, θετικό πρόσημο δε βγαίνει με πλάνο τετραετίας από τις αποζημιώσεις.
Να κάνω μια παρένθεση για τους ρομαντικούς. Θα ήθελα πολύ να πιστεύω πως όλοι όσοι ασχολούνται με τα κοινά και την πολιτική το κάνουν γιατί αγαπούν πραγματικά να προσφέρουν αλλά δυστυχώς μεγαλώνοντας η πλειοψηφία όσων ακούω και βλέπω και η μικρή μου εμπειρία από την προσωπική ενασχόληση, δεν μου επιτρέπει να είμαι τόσο ρομαντικός γιατί θα καταλήξω αφελής.
Γιατί λοιπόν, αναρωτιέμαι (και προφανώς είναι ρητορικές οι απορίες μου) οι άνθρωποι δανείζονται ή βρίσκουν χορηγούς για να έχουν χρήματα να ξοδέψουν για να εκλεγούν; Κι αν εκλεγούν αυτά τα χρήματα πως θα βρουν για να τα επιστρέψουν αν έχουν δανειστεί και πως θα τα ξεπληρώσουν στους χορηγούς; Άρα ήδη, ακόμη πριν την εκλογή τους είναι δέσμιοι συμφερόντων, των προσωπικών τους αλλά και όσων τους προσέφεραν, σίγουρα όχι χωρίς ανταλλάγματα, χρήματα. Και από την άλλη, γιατί να χρειάζεται να παίρνουμε χρήματα ή ρουσφέτια για να ψηφίσουμε κάποιον; Δεν μας ενδιαφέρει να είναι καλός στη δουλειά που έχει να κάνει ώστε να βγούμε κερδισμένοι; Συνολικά και μακροπρόθεσμα κερδισμένοι κι όχι να κερδίσουμε μια φορά ένα ρουσφέτι και μετά τέσσερα χρόνια να κλαίμε τη μοίρα μας.
Μου κάνει πολλή μεγάλη εντύπωση το σύστημα που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα και που συντηρείται και από τις δύο πλευρές όλα αυτά τα χρόνια. Μου κάνει εντύπωση γιατί πλέον ξέρουμε, βλέπουμε, ακούμε και μαθαίνουμε περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν. Έχουμε τη δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση σε περισσότερη πληροφορία και άρα η κρίση μας να είναι αντικειμενική ώστε να επιλέγουμε καλύτερους. Εκτός αν εθελοτυφλούμε για πρόσκαιρα οφέλη, πράγμα το οποίο βρίσκω εξαιρετικά αφελές όταν επιβιώνουμε αντί να ζούμε. Γιατί άραγε ακόμη χρειάζονται λεφτά για να εκλεγείς και γιατί μας τα δίνουνε;
Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μου, πατήστε εδώ.
Μπορείτε να υποστηρίξετε τη δουλειά μου, κάνοντας κλικ εδώ
