Χρήστος Σπίγκος: Και τώρα τι κάνουμε;
Έχει τώρα κάμποσο καιρό που συζητιέται το όνομα του Κασιδιάρη ότι είναι πιθανό να εμφανιστεί ξανά στο πολιτικό στερέωμα και μάλιστα με μεγάλες πιθανότητες εκλογής.
Βασική αιτία η αγανάκτηση που ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά της και αναδεικνύει ως σωτήρες ακόμα και «πολιτικούς» εφιάλτες.
Άκουσα από μητέρα εφήβων με δικαίωμα ψήφου να δικαιολογεί το φαινόμενο με το αφοπλιστικό επιχείρημα ότι σήμερα τα παιδιά δεν κάθονται να κάνουν τις αναλύσεις που κάνουν οι μεγάλοι.
Στο άκουσμα του επιχειρήματος αισθάνθηκα αγανάκτηση, θυμό και θλίψη.
Στο τέλος έσκυψα το κεφάλι κι άρχισα να σκέφτομαι και τις δικές μου ευθύνες. Τότε που αγωνιζόμουνα να πείσω για την έννοια της Πολιτικής και την ιδιότητα του Πολιτικού κρύβοντας από τον αμύητο περιπτώσεις που διέψευδαν με τις πράξεις του το ιδεατό.
Σκέφτηκα προβεβλημένα ονοματεπώνυμα που έπειθαν και ταυτόχρονα σκίαζαν με τη δράση τους την αλήθεια των κειμένων.
Ήρθε στον νου μου ο υποψήφιος βουλευτής που το μέλημά να εκλεγεί πλήγωνε τη συλλογικότητα της προσπάθειας του χώρου.
Κι όταν ερχόταν η ώρα της άσκησης της όποιας εξουσίας η παραζάλη της ισχύος έσκιζε τις σελίδες του καταστατικού που μίλαγαν για στόχους και σκοπούς.
Ο κυβερνητισμός από μέσον έγινε ατομικός σκοπός, γέννησε μεσσίες αντί για υπηρέτες του Λαού και η ιδιοτέλεια βύθισε σε ανυποληψία αξιώματα και αξιωματούχους.
Η εικόνα αντικατέστησε σταδιακά τον λόγο και η ψηφοθηρική ατάκα τον ορθό λόγο.
Ολόκληρες παράγραφοι του προγράμματος χωράνε σε μερικά λεπτά Τικ-Τοκ και ο γοητευτικός επικεφαλής εύκολα υπόσχεται το ποθητό προσπερνώντας πολύχρονες και δύσκολες διαδικασίες.
Ο επικοινωνιολόγος του αρχηγού δε γνωρίζει από ιδεολογίες που εκτός από βαρετές είναι και άχρηστες για τον αγώνα που δίνει τώρα ο εργοδότης του.
Εκείνο που προέχει δεν είναι αυτό που θα πεις αλλά ο τρόπος που θα το πεις ώστε να προσελκύσεις ψήφους από όλους τους χώρους.
Κι αν πετύχουμε να χαϊδέψουμε πολλά αυτιά τότε για τα ψηφοδέλτιά μας θα δημιουργηθεί συνωστισμός από αγωνιστές που θα «γράφουν» στο γυαλί αντί να γράφουν καμιά σωστή αράδα στο χαρτί.
Αυτά κι άλλα πολλά τα έκρυψα από τον νεολαίο που με πίστεψε.
Αυτά κι άλλα πολλά μετέτρεψαν με τον χρόνο αγαθές προθέσεις σε περιθωριακές κι επικίνδυνες επιλογές.
Και το «τώρα τι κάνουμε;» μένει αναπάντητο για να θυμίζει τις ευθύνες τις δικές μου, του Δάσκαλου και του γονιού που βλέπαμε κι ακούγαμε αλλά δε φωνάζαμε όταν έπρεπε.
