Χρήστος Σπίγκος: «Ή εμείς ή κανείς»

Μια φράση με πολλούς αρνητικούς συνειρμούς και πικρόχολα σχόλια. Συνάμα όμως και μια φράση με έντονο προβληματισμό για το πώς θέλουμε τον ή την πολιτικό.

Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του ο κ. Τσίπρας στην προσπάθειά του να πείσει τον θεατή να προτιμήσει την ΕΛΑΣ και τον ίδιο ως πρωθυπουργό διατύπωσε την ορθή άποψη ότι η Πολιτική δεν είναι βιοποριστικό επάγγελμα και για τον λόγο αυτό ο μισθός του βουλευτή ονομάζεται βουλευτική αποζημίωση. Επομένως συνέχισε ότι η ΕΛΑΣ σκοπεύει ν’ αναδείξει νέους πολιτικούς με επιτυχημένα ένσημα στον επαγγελματικό στίβο. Όσο για τους παλιούς που περιμένουν, εννοώντας προφανώς τοὺς προερχόμενους από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ τους περιμένει το «κατάστρωμα». Που σ’ ελεύθερη μετάφραση σημαίνει ότι η πολιτική εμπειρία δε μετράει μπροστά στην τεχνοκρατική γνώση και την επιτυχημένη εργασιακή πορεία.

Στη συνέχεια ο κ. Τσίπρας με τη φράση «ή εμείς ή κανείς» υποστήριξε ότι η δική του πολιτική πορεία αποτελεί τη μοναδική κυβερνητική εγγύηση επιτυχίας σε σχέση με όλους τους αρχηγούς του κεντροαριστερού χώρου.

Στα 34 εκλεγμένος από Συνέδριο αρχηγός κόμματος και στα 41 πρωθυπουργός. Επομένως διαθέτει πολιτική εμπειρία και ικανότητες αντιμετώπισης των σοβαρών προβλημάτων μιας πρωθυπουργίας υπό το ασφυκτικό καθεστώς της μνημονιακής οικονομικής επιτήρησης.

Ας δούμε τώρα αν χρειάζεται η πολιτική εμπειρία.

Αν πολιτική εμπειρία σημαίνει εθισμός στη φαυλότητα, τον παραγοντισμό, την ίντριγκα και την αναξιοπιστία, τότε όντως τα πολιτικά ένσημα είναι για το κατάστρωμα κι όχι για τη γέφυρα του κυβερνητικού πλοίου.

Αν όμως η Πολιτική ως επιστήμη που διδάσκεται στα Πανεπιστήμια όλου του κόσμου δεχθούμε ότι είναι λειτούργημα, τότε και βέβαια η εμπειρία είναι απαραίτητη αρκεί αυτή να μη συστεγάζεται με τον εκφυλισμό αλλά να προσφέρει ανιδιοτελώς βέλτιστες λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας. Άλλωστε η έκπτωση των παραδεδεγμένων αξιών δεν απορρέει από την εμπειρία αλλά κυρίως από την παιδεία τον χαρακτήρα, τις καταβολές και τις κοινωνικές προσλαμβάνουσες του κάθε ανθρώπου.

Ο κ. Τσίπρας θέλοντας να συμπλεύσει με τη γενική πεποίθηση ότι η εξουσία διαφθείρει μας μίλησε για άφθαρτα πολιτικά στελέχη και λαμπρούς τεχνοκράτες. Λησμόνησε όμως ότι η ζωή βρίθει παραδειγμάτων από αξιωματούχους της δημόσιας σφαίρας που η επαγγελματική τους σοφία δεν τους βοήθησε επαρκώς στα υψηλά τους καθήκοντα ελλείψει πολιτικής εμπειρίας. Και το αντίθετο, υπάρχουν μεγάλοι Έλληνες και ξένοι πολιτικοί που έμειναν στην Ιστορία από την πολιτική τους ικανότητα.

Ποιος άραγε αναφέρεται στις επαγγελματικές περγαμηνές του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Ντε Γκωλ, του Τζων Κένεντυ, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Λεωνίδα Κύρκου ή του Χαρίλαου Φλωράκη που έμειναν στην ιστορία μαζί με άλλους που διέθεταν όχι μόνο πολιτική εμπειρία αλλά και λαμπρή επιστημονική πορεία όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και πολλοί άλλοι; Ακόμα και ο Αλέξης Τσίπρας για τον εαυτό του δεν επικαλέστηκε ως βασικό προσόν τα εργασιακά του ένσημα αλλά την πολιτική του εμπειρία από κορυφαία κομματικά και δημόσια αξιώματα.

Εν κατακλείδι το «ή εμείς ή κανείς» οφείλει να εκπορεύεται από τη γενική ικανότητα του «εμείς» ν’ ανταποκρίνεται με επιτυχία στις απαιτήσεις της Πολιτικής των κανόνων, της δεοντολογίας, της αξιολόγησης, της λογοδοσίας και της ελευθεροφροσύνης και να στέκεται σταθερά απέναντι στην ιδιοτέλεια της παρέας και της αυλής.

Η υποτίμηση αψεγάδιαστων πολιτικών διαδρομών με γνώμονα ιδεολογικό και αξιακό κώδικα δεν είναι πολιτική θέση αλλά ύβρις.