Τί λέει ένας Γερμανός* για την πατρίδα του. Ό,τι ακριβώς και ένας Έλληνας για τη δική του. Γερμανία: Κράτος Μοντέλο
Δέν ξέρει κανείς με τί να αηδιάσει περισσότερο, από αυτήν την κτηνώδη απάθεια, που έδειχναν οι Χιτλερικοί δήμιοι όταν δολοφονούσαν εκατομμύρια Εβραίους, άντρες, γυναίκες και παιδιά.
Τα γερμανικά κρατικά χρέη, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, αγγίζουν τα 2,5 τρισεκατομμύρια 72 δισεκατομμύρια. Το χρέος της Γερμανίας, κάθε μέρα αυξάνεται κατά 135 εκατομμύρια. Εννοείται βέβαια ό,τι ένας τέτοιος τερατώδης κρατικός δανεισμός, δέν μπορεί φυσικά να διαρκέσει για πολύ. Γι΄ αυτό και το γερμανικό κράτος, αποφάσισε από δική του πρωτοβουλία να «φρενάρει το χρέος», πράγμα που φυσικά μεταφράζεται σε πάρα πολύ μεγάλες περικοπές στο κοινωνικό κράτος.
Αρχίσανε λοιπόν να μοιράζουνε θαλασσοδάνεια (σε ανθρώπους που δέν υπήρχε καμιά περίπτωση να τα αποπληρώσουν) σε όλο και πιό πρωτότυπες και αδιαφανείς συσκευασίες, πράγμα που για μεγάλο διάστημα περπάτησε, ώσπου τελικά η μεγάλη απάτη αποκαλύφθηκε.
Όσον αφορά τους πολιτικούς μας, το βλέπουμε συνέχεια πώς αυτοί διαγκωνίζονται πάντα, για το ποιός θα καθίσει μπροστά-μπροστά στις τηλεοπτικά μεταδιδόμενες λειτουργίες.
Και φυσικά, καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια, είναι αξιοπαρατήρητο, στις ομιλίες τους να ορκίζονται στις λεγόμενες χριστιανικές αξίες.
Είναι εγκλωβισμένοι, για την ακρίβεια σιδηροδέσμιοι, σε ένα δίκτυο συμφερόντων μέσα στα οποία πρέπει να ελίσσονται έξυπνα: Συμφερόντων του κόμματος το οποίο εκπροσωπούν, συμφερόντων των ψηφοφόρων τις ψήφους των οποίων διεκδικούν, και συμφερόντων των ομάδων πίεσης (λόμπι), οι οποίες μαζεύονται γύρω τους όπως τα ζωύφια στο φώς.
Ένα άλλο εντυπωσιακό παράδειγμα οικονομικής βλακείας, μας προσφέρει το Γερμανικό φορολογικό σύστημα, το οποίο επιβαρύνει σχεδόν αποκλειστικά, τα μεσαία εισοδήματα και μέσα από άπειρες βελτιώσεις προς το χειρότερο, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έχει γίνει τόσο αδιαφανές, ώστε ακόμη και οι υπάλληλοι των εφοριών, έχουν από καιρό πάψει να έχουν την οποιαδήποτε εποπτεία αυτού του Φορολογικού Κυκεώνα. Ανάλογα παράλογα μπουμπούκια, καλλιεργεί και το ακαταλόγιστο Γερμανικό σύστημα επιδοτήσεων, το οποίο κρατάει τεχνητά στη ζωή κάποια προϊόντα και επιχειρήσεις, που λογικά θα έπρεπε από καιρό να έχουν εκλείψει από την αγορά.
Η «αρχή της νοητικής μας απονέκρωσης», εφαρμόζεται κατεξοχήν στα Μ.Μ.Ε. Ο Τεοντόρ Αντόρνο το κατήγγειλε, ήδη, από τη δεκαετία του 1940: «Μετά από κάθε επίσκεψή μου στον κινηματογράφο, και παρά την προσπάθειά μου να παραμείνω σε εγρήγορση, βγαίνω λίγο πιό βλάκας και λίγο χειρότερος». Τί θα έλεγε όμως, αν αντιμετώπιζε την επικοινωνιακή λοβοτομή της σημερινής βιομηχανίας των μέσων μαζικού επηρεασμού και εκμαυλισμού;!
Ποιά θα ήταν τα σχόλιά του για το Big Brother, για το Survivor και για τη Γερμανία που ψάχνει το επόμενό της Super Idol; Φαντάζεστε τον Αντόρνο σαν VIP καλεσμένο στην εκπομπή Ο Εκατομμυριούχος; Αδιανόητο!
Ο ίδιος ο αποβλακωτικός χυλός, ο οποίος νεκρώνει τα νεύρα: Συζητήσεις όπου λέγονται πολλά χωρίς να λέγεται απολύτως τίποτα, ριάλιτι και σαπουνόπερες με «σελέμπριτις», που δέν τις ξέρει ούτε η μάνα τους, κωμωδίες χωρίς χιούμορ, κουίζ για ηλιθίους, πληροφοριακές εκπομπές χωρίς καμία πληροφοριακή αξία και άνευρα σόου.
Γιατί όμως, τί μαθαίνουν κυρίως τα παιδιά, οι νέοι, οι έφηβοι στα σχολεία, στις τεχνικές σχολές, στα πανεπιστήμια και στα πολυτεχνεία μας; Μαθαίνουν ό,τι η μόρφωση δέν έχει αξία αυτόνομη, αλλά ανταλλακτική αξία. Η βασική κακοδαιμονία του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι γνωστή και μή εξαιρετέα: H «περιπέτεια μάθηση», παρουσιάζεται στα παιδιά στο σχολείο με τόσο αφόρητα βαρετό τρόπο, ώστε μετά από ελάχιστο χρόνο χάνουν ακριβώς εκείνη την ιδιότητα με την οποία τους έχει εξοπλίσει η φύση για να μαθαίνουν, την περιέργεια. Οι μαθήτριες και οι μαθητές μαθαίνουν για τις εξετάσεις αυτό που μαθαίνουν, και λίγο μετά το τέλος των εξετάσεων ξεχνιούνται τα πάντα.
Τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα, από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα πανεπιστήμια, χρηματοδοτούνται τόσο άσχημα, ώστε να είναι εντελώς αδύνατη η εξατομίκευση της μάθησης. Εδώ θα έπρεπε η πολιτική να παρέμβει αποφασιστικά. Πρέπει να αναφέρουμε και ένα ακόμη πολύ βασικό κουσούρι του εκπαιδευτικού μας συστήματος: Ακόμη και σήμερα τον πρώτο λόγο έχει η εκμάθηση μεμονωμένων γεγονότων και όχι η κατανόηση των συσχετισμών. Όταν μαθητές και μαθήτριες, παραγεμίζονται με κατακερματισμένη γνώση σαν να πρόκειται ν΄ απαντήσουν στις ερωτήσεις στον Εκατομμυριούχο, αυτό δέν έχει καμία σχέση με τη μόρφωση.
Και αφού το εκπαιδευτικό μας σύστημα αποτυγχάνει σε αυτές τις βασικές εντολές του, πάρα πολλοί μαθητές και μαθήτριες, σπουδαστές και σπουδάστριες, βλέπουν τα δέντρα αλλά έχουν πάψει να βλέπουν το δάσος.
Ακόμη και οι κρίσεις του σήμερα, είναι υπ’ αυτή την έννοια αμφίσημες, αμφισβητούμενες: Από την Αραβική Άνοιξη θα μπορούσε πολύ γρήγορα να αναπτυχθεί ένας Ισλαμικός Χειμώνας, ένας πολιτιστικός παγετώνας, ο οποίος να παγώσει κάθε ελπίδα για ελευθερία στις αραβικές χώρες.
Ντρέπομαι που είμαι Γερμανός, το έθνος αυτό είναι πέρα για πέρα ανόητο. Το Γερμανικό έθνος είναι από όλα, το πιό αφελές (Αρθούρος Σοπενχάουερ).
*Πρόκειται για τον Μίχαελ Σμίτ-Σάλομον. Διάσημο Γερμανό Φιλόσοφο και Συγγραφέα.
