Στη μνήμη της Ματούλας Σταματά…
Ματούλα μου αγαπημένη, ήσουν ο πρώτος άνθρωπος στη ζωή μου που μου είπε να αγαπάω τη Δήμητρα, να με φροντίζω, να μη στεναχωριέμαι, εσύ που με αγκάλιαζες και μου έδωσες το χέρι να σηκωθώ στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, εσύ με τα αφράτα και μυρωδάτα κουλουράκια σου, τα νόστιμα γλυκά και φαγητά σου που έφτασαν μέχρι την Αγγλία, εσύ με το χαμόγελο σου, με τη γλυκιά σου την κουβέντα, εσύ που καθόσουν ώρες και με άκουγες, ήρθες ως μια απλή γειτόνισσα κάπου εκεί όταν τελείωνα το σχολείο και έγινες ότι πιο κοντινό στη λέξη μάνα για εμένα, έφυγες από κοντά μας νωρίς και σπάραξες τις καρδιές μας.
Λίγες μέρες πριν μιλήσαμε και όλα ήταν μια χαρά αλλά ο Θεός είχε άλλα σχέδια, εκείνος ξέρει ίσως να σε χρειάζεται μαζί του, ίσως άνθρωποι με τη δική σου την καρδιά να πρέπει να φύγουν πιο γρήγορα από αυτόν τον κόσμο.
Μπορεί να μην μπορώ να είμαι κοντά στον Μάκη λόγω της απόστασης, αλλά να ξέρεις ότι θα κάνω ότι μπορώ να του συμπαρασταθώ γιατί ο πόνος να χάνει κάποιος άνθρωπο σαν και εσένα είναι πολύ μεγάλος. Θα στον προσέχουμε όλοι εμείς που σας αγαπάμε και είμαστε πολλοί.
Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια.
Σε ευχαριστώ για όλα και θα σε αγαπάω για πάντα.
Το Δημητρούλι έτσι όπως με έλεγες…
