*Σερνόμαστε
Παρακολούθησα τη συνέντευξη του κου Μητσοτάκη στον κο Χατζηνικολάου και η διαπίστωσή μου, ακόμη και από τη γλώσσα του σώματος του ΠΘ, είναι πως βρίσκεται σε δεινή θέση. Θέλοντας όμως να τον κρίνω δίκαια, αυτό που με ενδιαφέρει είναι αν ήταν ειλικρινής η πρόθεσή του να «*σύρει* τη χώρα προς μία κατεύθυνση εκσυγχρονισμού» και τελικά η Ελλάδα αποδείχθηκε «βαρύτερη» των δυνάμεων του.
Θέτω μερικά καίρια ερωτήματα επί της συνέντευξης:
1) Ενδιαφέρει ειλικρινώς τον κο Μητσοτάκη να διερευνήσει ποιοι χρησιμοποιούν το predator στη χώρα;
Η απάντηση είναι όχι. Το αντίθετο μάλιστα. Μέχρι και σήμερα δεν έχει προβεί στις απαιτούμενες ενέργειες για τη διερεύνηση της υπόθεσης predator. Μόλις χθες, σε συνέντευξή του στον κο Χατζηνικολάου παραδέχθηκε δημόσια ότι «υπάρχει παρακολούθηση και κέντρο το οποίο χειρίζεται το λογισμικό Predator».
2) Ενδιαφέρει ειλικρινώς τον κο Μητσοτάκη η θεσμική λειτουργία της ΕΥΠ;
Η απάντηση είναι όχι. Το αντίθετο μάλιστα. Ο ίδιος επέλεξε τον περισσότερο έλεγχο της ΕΥΠ, θέτοντας την υπηρεσία υπό την πολιτική του επίβλεψη και τοποθετώντας ημέτερό του ως προϊστάμενό της. Η συζήτηση για αλλαγή στη λειτουργία της ΕΥΠ προκύπτει αφού πιάνεται με τη γίδα στην πλάτη.
3) Ενδιαφέρει ειλικρινώς τον κο Μητσοτάκη να χυθεί άπλετο φως στο σκάνδαλο των υποκλοπών;
Η απάντηση είναι όχι. Το αντίθετο μάλιστα. Η κυβέρνηση επιλέγει την ομερτά και τη μη κλήση των πραγματικών υπευθύνων. Η εξεταστική επιτροπή όπως αυτή διενεργήθηκε ήταν μία πολιτική πράξη κουκουλώματος της υπόθεσης.
4) Ενδιαφέρει ειλικρινώς τον κο Μητσοτάκη ένα ισχυρό διαφανές θεσμικό πλαίσιο μεταξύ του κράτους και των μεγάλων επιχειρηματιών;
Η απάντηση είναι όχι. Το αντίθετο μάλιστα. Η κυβέρνηση επιλέγει τις απευθείας αναθέσεις και τη λίστα Πέτσα. Ο οποιοσδήποτε εκ των υστέρων -ορθός- διαχωρισμός στο ρόλο του καθενός γίνεται διότι δεν υπάρχει σύμπλευση.
Κάθε εκ των υστέρων διόρθωση αποδεικνύει ότι η πραγματική πρόθεση του κου Μητσοτάκη δεν ήταν να θωρακίσει θεσμικά και να εκσυγχρονίσει τη χώρα αλλά να λειτουργήσει ως ο νόμιμος ιδιοκτήτης της. Η δε παρουσία συγγενών ταυτόχρονα σε κέντρα εξουσίας, όπως του ανιψιού κου Δημητριάδη στο συντονισμό της κυβέρνησης, της αδερφής κας Μπακογιάννη εντός της βουλής και με ισχυρό ρόλο και του ανιψιού κου Μπακογιάννη ως δημάρχου Αθηνών και πάει λέγοντας, κάθε άλλο παρά εκσυγχρονισμό θυμίζουν, καθώς παραπέμπουν σε πολιτικό τσιφλίκι μιας κληρονομικής δημοκρατίας.
Άρα, όταν μιλάμε για μία χώρα που αποκτά χαρακτηριστικά «μπανανίας», δεν είναι μονάχα το «πέναλτι» αλλά όσα προηγήθηκαν μέχρι να καταλήξουμε εδώ.
Είμαστε η χώρα που φέρνει -επί συναπτά έτη- διαιτητές από το εξωτερικό διότι αδυνατεί να δώσει λύσεις πιστεύοντας στις δικές της δυνάμεις. Είμαστε η χώρα που αδυνατεί να επιφέρει την κάθαρση στην πελατειακή λειτουργία του κράτους. Είμαστε η χώρα που χρεοκόπησε και έριξε στην πυρά όσους διέγνωσαν το γιατί, αναπαράγοντας τις αιτίες χρεοκοπίας και επιζητώντας την παραμονή σε ένα φαύλο κύκλο χωρίς τελειωμό.
Ο κος Τσίπρας δοκιμάστηκε. Ο κος Μητσοτάκης εξίσου. Αντί να «σύρουν» έχουν συρθεί. Χρειαζόμαστε Αλλαγή Παραδείγματος.
