Στα δικά σου γερά «θεμέλια»

Το 2015, που μας «αφήνει» σε λίγες ημέρες, είναι η χρονιά, κατά την οποία η μακροβιότερη στην ιστορία του νομού Κιλκίς εφημερίδα, ο εβδομαδιαίος «Μαχητής του Κιλκίς» συμπλήρωσε αισίως …σαράντα χρόνια ζωής! (Ήδη από τις 11 Οκτωβρίου αναγράφεται ως έτος το 41ο, που τύποις αντιστοιχεί στο 2016).

Και είναι η χρονιά κατά την οποία το «πνευματικό τέκνο» του «Μαχητή», η πρώτη καθημερινή εφημερίδα «Ημερησία» …«πάτησε» τα τριάντα χρόνια αδιάλειπτης κυκλοφορίας! (Τύποις αυτή η επέτειος αντιστοιχεί επίσης στο 2016).

Στο ξεκίνημά τους ούτε ο πλέον …υπεραισιόδοξος φανατικός υποστηρικτής του εγχειρήματος θα μπορούσε να φαντασθεί τόσο ….«βάθος» χρόνου, όσον αφορά στην πορεία των δύο εφημερίδων!

Ή, μάλλον, υπήρχε ένας, που το πίστευε ακραδάντως.

Ήσουν εσύ, Σταύρο μας.

Και όχι μόνο το πίστευες αλλά και …το εννοούσες όποια και αν ήταν τα δεδομένα και οι περιστάσεις της κάθε εποχής.

Και όχι μόνο το εννοούσες αλλά και φρόντισες να εμφυσήσεις μέχρι τα μύχια της ψυχής τους την πίστη σου στον σκοπό και στον ρόλο των δύο εφημερίδων σε όλους τους τομείς της ζωής του νομού και την αποφασιστικότητά σου γιά την επιτυχία του εγχειρήματος.

Γι’ αυτό είμαστε σήμερα εδώ, ακολουθώντας μιάν απαρέγκλιτη πορεία, αμετακίνητος ακόμη και από τις φοβερές συνέπειες μιάς πρωτοφανούς παρατεταμένης γενικής κρίσης, που βιώνοντάς την στο «πετσί» μας βρίσκουμε να ταιριάζουν στην περίπτωσή σου τα λόγια του Χρόνου Μίσσιου «καλά εσύ έφυγες νωρίς».

Είμαστε, όμως, «όρθιοι» ακριβώς επειδή πατούμε πάνω στα γερά «θεμέλια» στα οποία φρόντισες εσύ να στηρίζεται το «οικοδόμημά σου».

Ένα «οικοδόμημα» που λειτουργεί και με τις δικές σου κατευθυντήριες γραμμές ως να είσαι συνεχώς και αδιακόπως δίπλα μας.

Κι ας έχουν περάσει εικοσιένα ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα εκείνη Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 1994, όταν αναχώρησες γιά το δίχως γυρισμό «ταξίδι».

Άλλωστε, οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνον όταν λησμονούνται.

Και εσένα δεν σε λησμονεί κανείς, άρα συνεχίζεις και θα συνεχίσεις να ζης γιά πάντα στον νού, την ψυχή και την καρδιά μας.