Τώρα φάνηκε περισσότερο

Τώρα, με τις εκδηλώσεις στο υπαίθριο θέατρο λόφου Αγίου Γεωργίου (ακατανόητο εκείνο το «θέατρο Λόφου»… σκέτο), ολοένα και περισσότεροι Κιλκισιώτες συνειδητοποιούν τις συνέπειες της αφαίρεσης του πλεονεκτήματος της άμεσης πρόσβασης σ’ αυτό μέσω των οδών Δημητράκου, (από την διασταύρωση με την Μητροπολίτου Φωτίου, όπου το ΚΤΕΛ) και Αγίου Γεωργίου από την… όνομα και μη χωριό «ανάπλαση» της περιοχής «Κήπου»-πάρκου.

Κάποτε, γιά παράδειγμα, όποιος αποβιβαζόταν από το λεωφορείο του ΚΤΕΛ ή βρισκόταν κάπου εκεί γύρω, αρκούσε να ακολουθήσει την προαναφερθείσα διαδρομή, για να βρεθεί στο θέατρο σε πέντε με επτά λεπτά με τα πόδια και ένα με δύο με όχημα ή δίκυκλο.

Ιδίως γιά τους επισκέπτες, ήταν απλό και εύκολο στον καθένα να τους καθοδηγήσει και να τους «στείλει συστημένους» εκεί.

Τώρα είναι πλέον η εποχή των… «ζιγκ-ζαγκ» διαδρομών με προορισμό το θέατρο, και η καθοδήγηση επισκεπτών απαιτεί γνώσεις… ρυμοτομίας και ονομασιών οδών.

Εις «δόξαν» εκείνων, που με την «περίφημη» αυτή «ανάπλαση» της περιοχής «τσιμεντόκηπου»-πάρκου κατέδειξαν εμπράκτως την γνώση τους στο να κάνουν… δύσκολα τα εύκολα!

Αλλιώς… δεν θα δυσκολεύονταν να εντάξουν στην μελέτη και την υπογειοποίηση των τμημάτων της Αγίου Γεωργίου (άνοδος προς θέατρο λόφου Αγίου Γεωργίου) και της Ελευθερίου Βενιζέλου (κατ’ ευθείαν κίνηση από την δυτική μέχρι την ανατολική είσοδο-έξοδο του Κιλκίς), ώστε η ανάπλαση να γίνει χωρίς να «ακυρωθεί» η απρόσκοπτη κυκλοφορία στην περιοχή. Ιδιαιτέρως δε σε σχέση με την πρόσβαση στο υπαίθριο θέατρο λόφου Αγίου Γεωργίου.