“Μην αφήνετε στην εγκατάλειψη το φυσικό δάσος Ποντοηρακλείας”

Από τον τακτικό αναγνώστη του “Μαχητή” Παναγιώτη Σιδερίδη λάβαμε την ακόλουθη επιστολή:

“΄Ενα από τα χαρακτηριστικά της περιοχής της Ποντοηρακλείας είναι το δάσος, κυρίως από βελανιδιές, δίπλα στο χωριό.

Ένα δάσος αυτοφυές, που υπήρχε πολύ πριν την έλευση των προσφύγων από τον Καύκασο (1924), και το οποίο καταλαμβάνει έκταση 800-1000 στρεμμάτων, προσδίδοντας μία “ξεχωριστή πινελλιά” στο τοπίο της περιοχής.

Δυστυχώς, αυτό το δημιούργημα της φύσης παρουσιάζει την απογοητευτική “εικόνα”κάθε τέτοιου χώρου, που υφίσταται τις συνέπειες της ανθρώπινης αδιαφορίας γι’ αυτόν.

Είναι η απογοητευτική “εικόνα” της πλήρους εγκατάλειψης, εξαιτίας της οποίας υφίσταται ποικίλες φθορές και είναι εκτεθειμένο σε κάθε είδους ρύπανση, έτσι που να “ακυρώνεται” ως “πνεύμονας πρασίνου” και “ασπίδα προστασίας του περιβάλλοντος”, αλλἀ και να μην επιδέχεται κανενός είδους “λελογισμένης” αξιοποίησης. Χώρια η παντελής έλλειψη μέριμνας γιά προληπτική προστασία από τον κίνδυνο πυρκαϊἀς.

Και διερωτάται κανείς: Είναι δυνατόν, τόσοι βουλευτές, τόσοι δήμαρχοι, τόσοι κοινοτάρχες, τόσοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, τόσοι υπηρεσιακοί παράγοντες, τόσοι κοινωνικοί και πολιτιστικοί φορείς, τόσοι, τέλος πάντων, κάθε είδους αρμόδιοι, επί τόσες δεκαετίες (σχεδόν… ένα αιώνα!), και αυτό το “στολίδι” της φύσης δίπλα στηνΠοντοηράκλεια όχι μόνο να μην αξιοποιείται ούτε στο ελάχιστο, αλλά και να είνα μονίμως έρμαιο της συνεχούς υποβάθμισης και του κινδύνου της καταστροφής;

Είναι δυνατόν, κανένας από τους προαναφερθέντες και όλοι μαζί να μην έχουν μπορέσει και να μην μπορούν να προβούν σε κάθε κίνηση και ενέργεια γιά την διαφύλαξη αυτού του “κληροδοτήματος” της φύσης στος κατοίκους αυτού του τόπου;

Μόνο… την ψήφο μας ή την μονόπλευρη εκ μέρους μας συνέπεια ξέρουν να ζητούν;

Είναι καιρός, επί τέλους, κάποιος ή κάποιοι να τους “ταρακουνήσουν”, διότι ο τόπος μας δεν έχει την “πολυτέλεια”, να μένουν απροστάτευτα και αναξιοποίητα τέτοια “κληροδοτήματα” της φύσης σ’ αυτόν, όπως είναι το δάσος της Ποντοηρακλείας.

Είναι καιρός, αυτοί οι παράγοντες του τόπου να λειτουργήσουν… σαν παράγοντες του τόπου, που νοιάζονται γιά κάθε καλό του.

Άλλωστε, όποιος δεν αγαπά την φύση, και ειδικότερα το δάσος, δεν αγαπά… τον εαυτό του”.