Ξαναέσμιξαν οι μαθητές της τάξης του 1967 στο Κιλκίς
Το χαρακτηριστικότερο σημείο της πόλης του Κιλκίς, τον Λόφο του Αγίου Γεωργίου, επέλεξαν το πρωί του Σαββάτου 11 Οκτωβρίου 2025, λίγο μετά τις έντεκα, για να ξανασυναντηθούν μετά από σχεδόν έξη δεκαετίες οι απόφοιτοι του Κιλκίς το μακρινό 1967.
Αγόρια και κορίτσια που μοιράστηκαν τα μαθητικά τους χρόνια σε μία εντελώς αλλιώτικη περίοδο και ξανά βρέθηκαν μετά από τόσο χρόνια έχοντας για συνοδοιπόρο στην συνάντηση τους τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής.
Το έβλεπες στα μάτια τους στα χαμόγελα τους στις αγκαλιές που αντάλλασαν συγκινημένοι θυμίζοντας ότι ο χρόνος μπορεί να περνά όμως η ψυχή παραμένει ίδια όταν συναντά το παρελθόν της.
Από τους τριάντα συνολικά μαθητές εκείνης της χρονιάς μόνον τέσσερεις μόνον τέσσερεις κατοικούν στο Κιλκίς με τους υπόλοιπους να έχουν διασκορπιστεί στην Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές της πατρίδας μας.
Η παρουσία όλων όμως πριν εξήντα περίπου χρόνια στο Κιλκίς στην ίδια τάξη έδωσε προσωπικότητες που σημάδεψαν τα εκπαιδευτικά χρονικά του τόπου μας, καθώς οι είκοσι δύο εξ αυτών πέτυχαν την εισαγωγή τους σε εξαιρετικές σχολές αποδεικνύοντας ότι επρόκειτο από τα πιο λαμπρά και ικανά τμήματα που πέρασαν από τον τόπο μας.
Από το Πρακτικό Τμήμα ήταν οι:
Δημήτρης Αβραμίδης, Φίλιππος Αλεξανδρίδης, Γιάννης Αποστολίδης, Στέργιος Ζωηρός, Μιχάλης Ιωαννίδης, Πόπη Κασουρίδου, Κοσμάς Κοσμίδης, Μπάμπης Λεχωνίδης, Εύη Παναγοπούλου, Αθηνά Παπαδοπούλου, Ντίνος Σουλτογιάννης, Αλεξάνδρα Τσαχαλίνα και Γενοβέφα Τσιλιγκερίδου.
Από το Κλασσικό Τμήμα ήταν οι:
Χρήστος Μανιουράς, Δημήτρης Μεγγίδης, Κώστας Πετρίδης, Βασίλης Τσαχουρίδης, Βασίλης Χατζηαποστόλου και Γιάννης Χατζιωαννίδης.
Από το Τμήμα Θηλέων ήταν οι:
Ελένη Ελευθεριάδου, Ειρήνη Μωυσίδου, Παρθένα Παρκοσίδου και Ελπίδα Πατσακίδου.
Το πρόγραμμα της συνάντησης προέβλεπε καφέ στον Λόφο και κατά το μεσημέρι συνεστίαση στο Χέρσο στην φιλόξενη ταβέρνα «Δώρης», όπου ο κορεσμός του αισθήματος της πείνας αποδείχθηκε πολύ μικρός μπροστά σε αυτόν, με τις θύμισες του νεανικού τους παρελθόντος.
Οι μαθητές του 1967 σε αναμνηστική φωτογραφία στο Γυμνάσιο Κιλκίς
Ανάμεσα σε γέλια, ευχές και φωνές έμπλεες συγκίνησης οι παλαιοί συμμαθητές ξαναζωντάνεψαν στιγμές από τα μαθητικά τους χρόνια.
Θυμήθηκαν τους καθηγητές τους που τους ενέπνευσαν, τα αστεία της τάξης, τις σχολικές εκδρομές, τις γιορτές, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα ,αλλά και τα όνειρα που μόλις τότε άρχιζαν να παίρνουν μορφή.
Από ένα τέτοιο αντάμωμα ψυχών δεν θα μπορούσε να λείψει και το «μνημόσυνο» για όσους λόγω θανάτου απουσίαζαν μόνον σωματικά από την συνάντηση, καθώς οι ψυχές των ήταν εκεί και το ένοιωθαν όλοι.
Σε ένα τέτοιο «ταξίδι» ο χρόνος πάντα κυλά γρήγορα και καθώς οι ώρες περνούσαν κανείς δεν ήθελε να αποχωριστεί την ομήγυρη.
Οι φωτογραφίες «έπεφταν» βροχή, οι ευχές για καλή «αντάμωση» έβγαιναν από τα χείλη όλων ξανά και ξανά, θέλοντας να παγώσουν ουσιαστικά τον χρόνο σε τούτες τις στιγμές απόλαυσης.
Βλέπετε τα όσα βίωναν δεν ήταν μία απλή συνάντηση συμμαθητών, ήταν επί της ουσίας ένα ταξίδι στο χρόνια και τα νιάτα, μία επιστροφή στις ρίζες, μία απόδειξη ότι οι δεσμοί της νιότης παραμένουν ζωντανοί, βαθιοί και αληθινοί.
Ένα ταξίδι στο «καράβι» της ζωής με τον αέρα στα πανιά του γεμάτο από την ορμή της νιότης στα χρόνια της αθωότητας, μία μικρή νίκη ενάντια στον χρόνο, που γέμισε στο διάβα του με άσπρα μαλλιά όσους έδωσαν το παρόν στην συνάντηση, χαρίζοντας στους εαυτούς τους μία ημέρα γεμάτο ψυχή γέλιο και νοσταλγία.
Η τάξη του ‘67 απέδειξε πως οι άνθρωποι που πορεύτηκαν μαζί στα νεανικά τους βήματα κουβαλούν μέσα τους κάτι κοινό, κάτι που τους δένει μεταξύ τους, κάτι άφθαρτο και πως όσοι έζησαν τότε δεν έμειναν απλώς στην μνήμη.
Έγιναν δεσμός, φιλία και ιστορία που συνεχίζει να γράφεται κάθε φορά που η καρδιά θυμάται και τα σώματα ανταμώνονται.
