Κλίμα φόβου και απολύσεις στους χώρους δουλειάς του «ΒηματίΖΩ» Κιλκίς
Κλίμα φόβου και απολύσεις στους χώρους δουλειάς του «ΒηματίΖΩ» Κιλκίς καταγγέλουν οι εργαζόμενοι του σε επιστολή – καταγγελία παρέμβαση του Συνδικάτου Γάλακτος Τροφίμων Ποτών Νομού Κιλκίς στην οποία αναφέρονται τα εξής:
“Οι εργαζόμενοι στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρία Ν. Κιλκίς «ΒηματίΖΩ», αισθανόμαστε την ανάγκη να δημοσιοποιήσουμε σοβαρούς προβληματισμούς και καταγγελίες μας σχετικά με τις συνθήκες εργασίας μας στον χώρο δουλειάς.
Μιλάμε για έναν χώρο στον οποίο εμείς οι εργαζόμενοι καθημερινά καλούμαστε να στηρίξουμε ανθρώπους με αναπηρία και τις οικογένειές τους. Έναν χώρο όπου η δουλειά απαιτεί υπομονή, ψυχραιμία, ενσυναίσθηση, συνεργασία και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Για να μπορέσουμε εμείς οι εργαζόμενοι να προσφέρουμε πραγματικά στους ωφελούμενους, χρειάζεται πρώτα να αισθανόμαστε ότι εργαζόμαστε σε ένα περιβάλλον ασφάλειας, σεβασμού και εμπιστοσύνης.
Ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα αφορά την ύπαρξη καμερών στους χώρους εργασίας, οι οποίες, διαθέτουν και δυνατότητα καταγραφής ήχου. Καταγγέλλουμε ότι η δυνατότητα αυτή δεν λειτουργεί απλώς ως μέτρο ασφάλειας όπως υποστηρίζεται, αλλά ως μέτρο ώστε να βρισκόμαστε διαρκώς υπό παρακολούθηση. Έχουμε βιώσει, μάλιστα, περιστατικά κατά τα οποία μας γίνονται παρατηρήσεις μέσω των μικροφώνων των καμερών. Δυστυχώς, σύμφωνα με τις καταγγελίες και την δημοσίευση του θέματος, το τελευταίο διάστημα το κλίμα στον χώρο εργασίας έχει γίνει ιδιαίτερα πιεστικό.
Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να εργάζεται δημιουργικά, με θέληση και ευχαρίστηση όταν αισθάνεται ότι κάθε του κίνηση, κάθε συζήτηση και κάθε στιγμή της εργασιακής του καθημερινότητας παρακολουθείται. Η ασφάλεια στον χώρο εργασίας είναι απολύτως θεμιτή και σεβαστή. Η μετατροπή, όμως, της ασφάλειας σε αίσθημα διαρκούς επιτήρησης και φόβου είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και ανήθικο. Το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος ηρεμίας, εμπιστοσύνης και συνεργασίας, όχι ένας χώρος εργασίας με φόβο και καχυποψία.
Παράλληλα, υπάρχουν συμπεριφορές από τη διοίκηση και στελέχη της ιεραρχίας που δημιουργούν ένα κλίμα καχυποψίας μεταξύ των συναδέλφων. Χρησιμοποιούνται διάφορα μέσα ώστε να δημιουργούνται αντιπαραθέσεις και εσωτερικές εντάσεις, με αποτέλεσμα οι συνάδελφοι να απομακρυνόμαστε μεταξύ μας αντί να λειτουργούμε ως ομάδα. Η διάσπαση αυτή και η καλλιέργεια ενός κλίματος όπου ο ένας φοβάται τον άλλον δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για έναν υγιή χώρο εργασίας. Όταν φοβόμαστε μήπως κάναμε κάποιο λάθος, μήπως παρεξηγηθεί μια κουβέντα μας ή μήπως κάτι που θα πούμε χρησιμοποιηθεί αργότερα εναντίον μας, τότε σταδιακά χάνεται η εμπιστοσύνη και χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει ομάδα.
Ιδιαίτερο προβληματισμό επίσης προκαλούν και οι πρόσφατες απολύσεις δύο εργαζομένων κατά τις οποίες σύμφωνα με όσα έχουν γνωστοποιηθεί, οι απολύσεις αποδόθηκαν σε οικονομικούς λόγους και στην αδυναμία του προϋπολογισμού του Συλλόγου να διατηρήσει τις συγκεκριμένες θέσεις εργασίας. Ωστόσο οι πραγματικοί λόγοι συνδέονται με τη στάση των συγκεκριμένων συναδέλφων απέναντι σε πρακτικές και αποφάσεις που θεωρούσαν ότι δεν ήταν συμβατές με τις αρχές και την επαγγελματική τους συνείδηση. Το γεγονός ότι την 1η Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν τέσσερις νέες προσλήψεις, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με την επίκληση οικονομικής αδυναμίας ως λόγου για τις προηγούμενες απολύσεις.
Δεν είναι δυνατόν να μας ζητείτε να υπηρετούμε καθημερινά αξίες όπως η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός και η προστασία των ανθρώπων με αναπηρία και την ίδια στιγμή να δημιουργείται σε εμάς τους εργαζόμενους ένα εργασιακό περιβάλλον όπου αισθανόμαστε ότι πρέπει να σιωπούμε για να προστατεύουμε τη θέση εργασίας μας. Εμείς οι εργαζόμενοι χρειαζόμαστε στήριξη, όχι επιτήρηση.
Η εργασία με άτομα με αναπηρία δεν είναι μια οποιαδήποτε εργασία. Καθημερινά καλούμαστε να διαχειριστούμε δύσκολες καταστάσεις, να στηρίξουμε ωφελούμενους και οικογένειες, να συνεργαστούμε μεταξύ μας και να ανταποκριθούμε σε αυξημένες ευθύνες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο ρόλος των προϊσταμένων, των ψυχολόγων, των κοινωνικών λειτουργών και όλων όσοι έχουν θέση ευθύνης θα έπρεπε να είναι πρωτίστως υποστηρικτικός, να βρίσκονται δίπλα μας. Να μας ακούν και να μας καθοδηγούν. Να μας βοηθούν όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και να δημιουργούν συνθήκες συνεργασίας και όχι ανταγωνισμού. Να αναγνωρίζουν την προσπάθειά μας και όχι να περιμένουν το επόμενο λάθος για να μας ζητήσουν εξηγήσεις. Ο εργαζόμενος που αισθάνεται ότι τον παρακολουθούν, ότι αναζητούν τα λάθη του και ότι κάθε του ενέργεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον του, εργάζεται υπό φόβο και ψυχολογική πίεση.
Γιατί ο εργαζόμενος που αισθάνεται ότι τον εμπιστεύονται μπορεί να δώσει τον καλύτερό του εαυτό.
Εμείς οι εργαζόμενοι στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρία Ν. Κιλκίς «ΒηματίΖΩ» θέλουμε έναν χώρο εργασίας που θα μπορούμε να κάνουμε την δουλεία μας με αξιοπρέπεια, χωρίς φόβο και χωρίς να αισθανόμαστε ότι βρίσκουμε απέναντι μας την διεύθυνση.
Ζητάμε ασφάλεια. Έναν χώρο όπου η διαφωνία δεν θα θεωρείται απειλή και η διαφορετική άποψη δεν θα οδηγεί σε περιθωριοποίηση ή απόλυση.
Γιατί για να μπορούμε να στηρίζουμε τους ωφελούμενους, πρέπει πρώτα να αισθανόμαστε και οι ίδιοι ότι στηριζόμαστε.
Η αξιοπρέπεια στην εργασία δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα.
Και η δημιουργία ενός ασφαλούς, ανθρώπινου και συνεργατικού εργασιακού περιβάλλοντος δεν είναι απαίτηση υπερβολική- είναι υποχρέωση κάθε οργανισμού που υπηρετεί τον άνθρωπο”.
