Κώστας Κιλτίδης: Δημογραφικό – Ύπαιθρος – Πυρκαγιές «στοιχειώνουν» τη Χώρα
Τουλάχιστον 40 χρόνια (δυστυχώς από την είσοδο στην ΕΕ), το δημογραφικό, η ερημοποίηση της υπαίθρου και λίγο αργότερα οι πυρκαγιές, θυμίζουν την τραγωδία της πολιτικής στην χώρα.
Με τα μεταναστευτικά κύματα φυγής των ελλήνων που προηγήθηκαν, σε μια πατρίδα που πάλευε να κλείσει τις πληγές της κατοχής και της μετακατοχικής ανωμαλίας, δυστυχώς εκτυλίχθηκε και η αστυφιλία.
Οι διαπιστώσεις ακαδημαϊκών και στοχαστών δεν εισακούσθηκαν ποτέ από τους πολιτικούς.
Οι φιλοσοφημένοι πολιτικοί, που ήταν αρκετοί ,δυστυχώς δεν σηματοδότησαν τις καθοριστικές πολιτικές αποφάσεις. Παπανούτσος, Μαρκεζίνης, Γεώργιος Παπανδρέου κ.ά., δεν διεδραμάτησαν κυρίαρχους ρόλους στην διαμόρφωση της κρατούσας πολιτικής .
Έτσι κοινωνιολογικά διδάγματα ,για ανανέωση των κοινωνιών από δημιουργικούς πολίτες της υπαίθρου και συγκρότηση των κοινωνιών στην ύπαιθρο με Αγρουτοπόλεις δεν ευοδώθηκαν ποτέ. Η ελληνική κοινωνία βήμα-βήμα απώλεσε το εθνικό -κοινωνικό της κεφάλαιο και υπέστη ποιοτική μετατροπή σε παραμέτρους της κοινωνικής ζωής.
Πόσα παιδιά, γιατί στην ύπαιθρο και στο χωριό, όταν η πολιτεία με τους ταγούς της έδειχνε ζωή στην πόλη (που θα είναι κανονική) και ζωή ιδιοτελή με απαξίωση του μαχόμενου πνεύματος του ελληνισμού και της συνέχειάς του.
Κοντολογίς, η ζωή στην ύπαιθρο έχασε κάθε ποιοτικό γνώρισμα, πλην της φύσεως, υποβαθμίστηκε και οι πολίτες κατέστησαν Β´ή Γ´ κατηγορίας.
Η αστυφιλία με την ταυτόχρονη δομή κατοίκησης των πόλεων επέτεινε την μείωση των γεννήσεων , όταν ταυτόχρονα εκτός από διαπιστώσεις δεν λαμβάνονταν γενναία μέτρα στήριξης για την γέννηση του τρίτου και του τέταρτου παιδιού.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει νοήμων πολίτης, που να μη έχει αηδιάσει από τις φανφάρες και τα κροκοδείλια δάκρυα από τους πολιτικούς διακομματικά, για το δημογραφικό και το ξεθεμελίωμα της υπαίθρου χώρας.
Σχεδόν το 1/4 των σχολείων έχουν κλείσει, σε πολλά δεν κτυπά και η καμπάνα της εκκλησίας και το καφενείο του χωριού έγινε θύμιση πικρή.
Δύο φορές, όταν «ξύπνησε» η πολιτεία , το 1991 και το 2005 και θέσπισε ουσιαστικά μέτρα στήριξης για την γέννηση παιδιού, τα αποτελέσματα ήταν άμεσα μετρήσιμα. Ταυτόχρονα προδόθηκε και ο τιτάνιος και πρωτοπόρος αγώνας της Δασολογικής επιστήμης και των Δασικών Υπηρεσιών.
Διαμορφώθηκε και διακηρύχθηκε η αειφορία και δημιουργήθηκε ένα δασογενές οικοσύστημα στήριξης της υπαίθρου και της φύσεως γενικότερα με αγώνα δεκαετιών(1950-80). Η ανακόλουθη εγκατάλειψη των δασικών υπηρεσιών, συνέβη και διεθνώς και ο ελληνικός μιμητισμός υπερέβαλε.
Αντί να κατανοηθεί η φιλοσοφία της σύγχρονης Δασοπροστασίας με τις διοικητικές και υπηρεσιακές ιδιαιτερότητες, έχει επιλεγεί η μονομερής καταστολή με τις πυροσβεστικές υπηρεσίες. Αυτό είναι αυτοκτονία, ή απόλυτη σκοπιμότητα, ή και μόνον ανοησία.
Από το 1991 υπάρχουν δύο ομόφωνα πορίσματα για το δημογραφικό (υπάρχει και δεύτερο) και την δασοπροστασία, για σύσταση Οργανισμού Δασοπροστασίας. Με πυρήνα τις σύγρονες και αναγεννημένες δασικές υπηρασίες και την συμμετοχή δήμων, με ισχυρό κατασταλτικό βραχίονα την πυροσβεστική.
Είναι δυνατόν να θεωρούμαστε σοβαρή χώρα, όταν για 35 χρόνια ακυρώνουμε κάθε έννοια συνέπειας και πράξεως εξευτελίζοντας την κορυφαία απόφαση του κορυφαίου θεσμού του πολιτεύματος, δηλαδή της Βουλής;
Κακότυχε και ασυλλόγιστε λαέ και πάντα προδομένε, ο ευτελισμός και η απαξίωση έφθασε στο βαθύ κόκκινο. Δεν είναι ο γιαλός στραβός, «θεόστραβα» αρμενίζουμε. Και επειδή ο νυν πρωθυπουργός είναι γιός του εμπνευστή των δύο ομόφωνων πορισμάτων, μετά από 7 χρόνια ας συνειδητοποιήσει τα 35 της απραξίας.
Το έχω πει πολλές φορές , ότι τα αυτονόητα συνεχώς παραμένουν ζητούμενα. Είναι επίσης τραγική η συμβιβασμένη μονομέρεια των νοημόνων πολιτών, όταν ακούγεται από αυτούς «ε, και τι να κάνουμε». Είναι η χειρότερη εκδοχή του βολεμένου, όταν μάλιστα σου δείχνουν τους χειρότερους της πολιτικής.
Κυβερνήσεις που έκαναν εξοπλισμούς και τους έλαχε η ευτυχής συγκυρία της διαδοχής μιας τραγωδίας της πατρίδος ,υπήρξαν και στο παρελθόν. Αυτό δεν είναι μέτρο σύγκρισης για ζητήματα ζωής ή θανάτου του έθνους και πατρίδος.
«Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει», αφήνοντας στο περιθώριο διαχειριστές, σφετεριστές και εκφυλισμένους. Έστω αγκομαχώντας μέσα από τις τραγωδίες του, που αυτός ανέδειξε ως διδαχή και πνευματική παρακαταθήκη.
*Ιατρός – Πρ. Βουλευτής, Υφυπουργός της Νέας Δημοκρατίας
