«Εξέλιπον ως διά μαγείας»;

Έως και πριν λίγους μήνες και επί περισσότερο από τρία χρόνια, το κυρίαρχο θέμα «κοινωνικής ευαισθησίας» που «περπατούσε» σε κόμματα, φορείς και «κανάλια» ήταν οι λιποθυμίες παιδιών στα σχολεία λόγω ασιτίας εξ αιτίας της φτώχειας, ακόμη και ακραίας, που προκάλεσε η κρίση.

Αίφνης, και μόλις ανέκυψε το προσφυγικό-μεταναστευτικό με τον τρόπο με τον οποίο ανέκυψε, έπαυσαν να υπάρχουν υποσιτισμένοι μαθητές, έπαυσε να υπάρχει η γενεσιουργός αιτία του φαινομένου, και όλα τα προβλήματα αυτού του είδους …«εξέλιπον ως διά μαγείας»!

Δεν υπάρχουν πλέον …ούτε φτώχεια ούτε ανάγκες που απορρέουν από αυτήν, άρα δεν υπάρχει …κρίση.
Εξ ου και ο «ζήλος» από πλευράς διευθύνσεων εκπαιδεύσεως γιά πρωτοβουλίες συγκέντρωσης ανθρωπικής βοήθειας γιά τους πρόσφυγες από τους …«πρώην» υποσιτισμένους μαθητές και τους φτωχούς γονείς και κηδεμόνες τους.

Ως να μην υπάρχουν τα προς τούτο συντεταγμένα όργανα της Πολιτείας, χώρια η συνεισφορά αρμοδίων διεθνών οργανισμών, διαφόρων μη κυβερνητικών οργανώσεων και ουκ ολίγων φορέων και μεμονωμένων εθελοντών.

Επειτα, πώς να μην γίνεται λόγος στην συγκεκριμένη περίπτωση γιά υπέρβαση ακόμη και της έννοιας του …υπερβάλλοντος ζήλου σε σημείο δημιουργίας ερωτηματικών προς …άλλες κατευθύνσεις;