Λύουμαι κι αροθυμώ, ν’ ανασπάλω κι επορώ…ή μήπως τελικά ξεχνάμε
Η 19η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. 353.000 τα θύματα των διωγμών. Είναι καθήκον όλων μας να διατηρήσουμε ζωντανή την ιστορία μας αυτή και την προσφυγική μας μνήμη, αλλά και να ενεργοποιήσουμε τα αντανακλαστικά της αλληλεγγύης, που συνοδεύουν το προσφυγικό στοιχείο σε όλες τις φάσεις της ιστορίας, στο παρελθόν και στο παρόν.
«Την πατρίδαμ’ έχασα, έκλαψα και πόνεσα. Λύουμαι κι αροθυμώ, ν’ ανασπάλω κι επορώ» λέει ένα ποντιακό τραγούδι και σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Την πατρίδα μου έχασα, έκλαψα και πόνεσα. Κλαίω και νοσταλγώ, να ξεχάσω δεν μπορώ». Αλλά μήπως τελικά ξεχνάμε;
Ξεχνάμε τους χιλιάδες παλιννοστούντες και Έλληνες ομογενείς από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Καθώς ακόμα αντιμετωπίζουν κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Επίσης, μια αδικία που ξεκίνησε το 2013, με την κατάργηση των συντάξεων υπερηλίκων, πρέπει να τελειώσει και να εφαρμοστεί ίση μεταχείριση στους ανασφάλιστους υπερήλικες χωρίς περικοπές στις συντάξεις λόγω των ετών διαμονής τους.
Χρέος μας, λοιπόν, να κρατάμε ζωντανή την μνήμη μας αλλά υποχρέωση μας να εξαλείψουμε τις ανισότητες του σήμερα.
