Είναι το ίδιο η δραστηριότητα του κάθε εθελοντή με αυτήν φυσικού προσώπου με δημόσιο αξίωμα;

Από την αντιδήμαρχο πολιτισμού Κιλκίς Άννα Δημάκη λάβαμε την ακόλουθη απάντηση σε δημοσίευμα μας:

“Μια διαπίστωση που κάνω όσο μεγαλώνω είναι πως στη ζωή τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

Όλα χτίζονται, οικοδομούνται, επαναλαμβάνονται, επιβεβαιώνονται.

Η καθημερινότητα και το άγχος μας έχουν κάνει να ξεχνάμε πόσο μεγάλη σημασία έχει η λεκτική έκφραση της αγάπης, της επιβράβευσης, της ενθάρρυνσης, του φόβου.

Και επειδή η κουλτούρα μου μου υποδεικνύει να μη μιλώ μόνο στα ανώδυνα και ανούσια αλλά και στα σπουδαία και τα ουσιώδη, να εστιάζω στον άνθρωπο γιατί πιστεύω ότι είναι κινητήριος δύναμη και να επιβραβεύω και ενισχύω τον συνάνθρωπο μου σε όποιον τομέα κι αν λειτουργεί και κινείται.

Συνειδητά επέλεξα να εκφράσω δημόσια τόσο στο προσωπικό του δήμου όσο και στους συναδέλφους μου την ευχαρίστηση μου από την συνεργασία μας.

Η ευγνωμοσύνη ηρεμεί την ψυχή, είναι μια πρόκληση αυτογνωσίας, είναι μια αίσθηση ψυχικής υγείας και συναισθηματικής ασφάλειας.Και θεωρώ επιτυχία κάθε φορά που με την έκφραση της ενισχύω την επιθυμία των συνεργατών μου να κοινωνούν την προσπάθεια μας, να βελτιώνονται και να νοιώθουν σημαντικοί στο μετερίζι τους.

Γι αυτό και προτείνω λιγότερο εγωισμό, περισσότερη αναγνώριση, ακόμη περισσότερη επιβράβευση της προσπάθειας και κοινή ανάληψη ευθύνης στο ρόλο που ο καθένας καλείται να υπηρετήσει.

Είμαι σίγουρη ότι όταν αυτά γίνουν πραγματικότητα τότε θα προσπαθήσουν ακόμα περισσότεροι.

Να θυμάστε : Μη φοβάσαι ποτέ για ότι είπες. Αυτά που ποτέ δεν είπες, γιατί ήταν «δεδομένα» και “αυτονόητα”, αυτά να φοβάσαι”.

Σημείωση σύνταξης: Η απάντηση της κ.Δημάκη απλώς ενισχύει την θέση, που διατύπωσε η σύνταξη η οποία δεν αμφισβήτησε την συμμετοχή των όποιων αξιωματούχων και υπευθύνων του δήμου στην συγκεκριμένη δραστηριότητα αλλά επεσήμανε για άλλη μια φορά ότι τέτοιες δραστηριότητες συγκαταλέγονται στα καθήκοντα και υποχρεώσεις αυτών που δεν χρήζουν επιβεβαιώσεως, αναγνωρίσεως και επιβραβεύσεως.

Όλα αυτά λέγονται και επιβάλλονται σε περιπτώσεις που οι όποιοι αξιωματούχοι και υπεύθυνοι του δήμου αναπτύσσουν δημιουργική δραστηριότητα ή προβαίνουν σε επωφελείς ενέργειες καθ’ υπέρβασην του πλαισίου καθηκόντων και υποχρεώσεων τις οποίες ορίζει κάποιος κανονισμός λειτουργίας.

Όχι επειδή φρόντισαν για τις υπαίθριες εγκαταστάσεις για πολιτιστικές δραστηριότητες στον λόφο Αγίου Γεωργίου που ως τέτοιες λειτουργούν μόνο κατά την θερινή περίοδο άρα εν προκειμένω οι άνθρωποι αυτοί μερίμνησαν για κάτι το αυτονόητο.

Άλλωστε όταν η κ. Δημάκη ομιλεί περί πολιτιστικών ευαισθησιών απευθυνόμενη προς το δημοσιογραφικό συγκρότημα του «Μαχητή» είναι ως να «παραβιάζει» … «ανοικτές πόρτες».

Χώρια που από την απάντησή της απουσιάζουν οι άνθρωποι που πραγματικά άξιζαν του δημοσίου επαινεί δηλαδή όσοι συμμετέσχαν στις προαναφερθείσες εργασίες ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΩΣ όπως τα μέλη και τα στελέχη της «Τέχνης».

Ή μήπως είναι…ίσα και όμοια η δραστηριότητα κάθε εθελοντή με αυτήν που αποτελεί καθήκον και υποχρέωση κάθε φυσικού προσώπου με δημοτικό ή άλλλο δημόσιο αξίωμα;