«Αντί γιά εύσημα δώστε μας… κανονικό προπονητήριο»

Τον τελευταίο καιρό οι στήλες του Τύπου και οι χώροι των ιστοσελίδων «πλημμυρίζουν» από διακρίσεις, επιτυχίες και ελπιδοφόρα μηνύματα επιλέκτων ριπτών του κιλκισιώτικου κλασικού αθλητισμού, τόσο εν Ελλάδι όσο και «εις την αλλοδαπήν».

Διακρίσεις, επιτυχίες και ελπιδοφόρα μηνύματα, που καταδεικνύουν αφ’ ενός μεν το μέγεθος και την ποιότητα του έργου, το οποίο επιτελείται στους συλλόγους – «φυτώρια» ρίψεων του νομού, αφ’ ετέρου δε το επίπεδο των ριπτών, που προέρχονται από αυτά, είτε συνεχίζοντας να αγωνίζονται με τα χρώματα αυτών είτε έχουν μετεγγραφεί σε συλλόγους εκτός νομού είτε σπουδάζουν με αθλητική υποτροφία στο εξωτερικό.

Εκεί, όμως, που θα περίμενε κανείς να επικρατεί κλίμα ευφορίας σε αθλητές και συλλόγους, καθώς έχουμε φτάσει σε σημείο, διακρίσεις και επιτυχίες τους να θεωρούνται… δεδομένες, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Και τούτο, διότι όποιον αθλητή ή αθλήτρια ρίψεων οποιουδήποτε συλλόγου του νομού και να ρωτήσει κανείς, πώς βιώνει ο ίδιος την επιτυχία του, θα λάβει με διαφορετική διατύπωση από τον καθένα, την ίδια απάντηση:

«Είναι λογικό να υπάρχει ικανοποίηση, όμως σκέπτομαι πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα, αν είχα την δυνατότητα να προπονούμαι σε χώρο κατάλληλο για ρίψεις».

Στην παρατήρηση της στήλης, ότι για το θέμα αυτό είναι αρμόδιοι οι εκπρόσωποι της κεντρικής, περιφερειακής και τοπικής εξουσίας, η απάντηση είναι επίσης κοινή: «Ένα προπονητήριο ρίψεων δεν συγκαταλέγεται σε έργα απαγορευτικού κόστους.

Είναι εφικτό να εξευρεθούν γιά αυτό τα προσιτά απαιτούμενα κονδύλια χωρίς καμμία «τρομερή» επιβάρυνση της εθνικής οικονομίας, αλλά και μέσω του ιδιωτικού τομέα με ανάλογες παρεμβάσεις και συνεργασίες των οργάνων της Πολιτείας και της τοπικής διοίκησης.

Επομένως όλοι αυτοί, αντί να μας απονέμουν δημοσίως εύσημα, ας εκδηλώσουν εμπράκτως την ικανοποίηση και χαρά τους γιά τις διακρίσεις και επιτυχίες μας, προσφέροντας μας ένα… κανονικό προπονητήριο με πλήρεις εγκαταστάσεις και πλήρως εξοπλισμένο σε όργανα».

Εν προκειμένω οι Κιλκισιώτες ρίπτες δεν διατυπώνουν ένα «στείρο» παράπονο, αλλά ένα εύλογο αίτημα, στο οποίο οι εκπρόσωποι της Πολιτείας και της τοπικής διοίκησης να αδυνατούν να ανταποκριθούν. Ας μην περιορίζονται, λοιπόν, στους δημόσιους επαίνους, στα «ζήτω» και «μπράβο» και… στις αναμνηστικές φωτογραφίες με τους πρωταγωνιστές, και ας αναλάβουν πρωτοβουλίες γιά την ικανοποίηση αυτού του καθ’ όλα λογικού και δικαίου αιτήματος των Κιλκισιωτών ριπτών. Το αθλητικό τμήμα του «Μαχητή» απλώς υπενθυμίζει τις επί μέρους πτυχές του:

– Προπονητήριο ρίψεων στις Μάνδρες σε αντικατάσταση του «πρόχειρου» δίπλα στο εκεί γήπεδο.

– Προπονητήριο ρίψεων στο δημοτικό αθλητικό κέντρο Κιλκίς σε έκταση πίσω από το στάδιο ή το νέο κλειστό γυμναστήριο.

– Κλειστό προπονητήριο – προθερμαντήριο στο χώρο μεταξύ της παλαιάς κερκίδος και της παλαιάς περιφράξεως του σταδίου (αίτημα… του συνόλου των αθλητών και όχι μόνο του κλασικού αθλητισμού), το οποίο χρόνια τώρα κατασκευάζεται και χρόνια η κατασκευή του… τελειωμό δεν έχει!

Απο εκεί και πέρα για τους εν λόγω εκπροσώπους της Πολιτείας και της τοπικής διοίκησης ισχύει το… «ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν».