Α.Περπερίδης: Αναγκαιότητα στην εποχή μας η συμπεριλιπτική Πολιτική Προστασία

Η περιπέτεια και η πρωτόγνωρη εμπειρία, που ζούμε τις μέρες αυτές, αναμένοντας μια επερχόμενη φυσική καταστροφή στην περιοχή των Κυκλάδων, με τους κατοίκους βέβαια της περιοχής αυτής, να ζούνε υπό καθημερινό φόβο και άγχος, για τις τυχόν άσχημες συνέπειες που μπορεί να προκύψουν για τους ίδιους, μας δίνει την ευκαιρία να αναλογιστούμε, πόσο μεγαλύτερη επικινδυνότητα εγκυμονούν οι φυσικές καταστροφές, για τα άτομα με αναπηρία. Τα ποσοστά ατυχημάτων, στα άτομα αυτά, μπορεί να αυξηθούν, από δύο εώς τέσσερις φορές περισσότερο σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό σύμφωνα με μελέτες .

Πόσο δύσκολο είναι να βιώνει κάποιος ένα έντονο φυσικό ή καιρικό φαινόμενο, όταν είναι ο ίδιος ή συγκατοικεί, με άτομο που έχει κάποια μορφή αναπηρίας. Τα άτομα με αναπηρία κινητική ή όρασης ή ακοής ή πνευματική, σε συνδυασμό με τα προβλήματα και τα εμπόδια που δημιουργούνται κατά την διάρκεια μιας καταστροφή, χρειάζονται αυξημένη κρατική ετοιμότητα για έγκαιρη παρέμβαση, για την προστασία τους και ένταξη στον επιχειρησιακό σχεδιασμό, στην Πολιτική Προστασία του κράτους ή των ΟΤΑ. Πρόσφατα παρουσίασε η Π.Κ.Μ., μια κοινωνική υπηρεσία τηλεφροντίδας, με σκοπό να ανιχνεύσει και να αποτρέψει επικίνδυνες καταστάσεις με 24ωρη παρακολούθηση και τηλεφωνική υποστήριξη. Είναι ένα πρόγραμμα τριετούς διάρκειας, που θα καλύψει 140 ΑμεΑ, ανεξαρτήτου ηλικίας, σε όλη την έκταση της Π.Κ.Μ.

Επειδή όμως σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά στοιχεία, οι πιστοποιημένοι ΑμεΑ στην Ελλάδα είναι περίπου στο 9% του γενικού πληθυσμού, άρα καταλαβαίνουμε ότι στην Π.Κ.Μ. όπου κατοικούν 1.800.000 κάτοικοι, απειροελάχιστα είναι τα άτομα με ορατές ή αόρατες αναπηρίες που εξυπηρετούνται.

Εμείς ως κάτοικοι του νομού Κιλκίς, πρέπει να ζητήσουμε και να απαιτήσουμε από τις διευθύνσεις της Πολιτικής Προστασίας της Π.Ε. Κιλκίς και των δύο δήμων μας, να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο και να σχεδιάσουν, πιο εξειδικευμένες πολιτικές στήριξης και προστασίας, για τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Ξεκινώντας από τον πιο μικρό οικισμό, θα πρέπει να υπάρξει:

1) ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΟΘΕΤΗΣΗ του κάθε ΑμεΑ ξεχωριστά,

2) ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ του,

3) ΠΛΑΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ανα οικισμό,

4) ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΔΗΓΙΕΣ στους οικείους,

5) ΣΗΜΕΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ σε έκτακτη ανάγκη,

6) ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ και άλλα.

Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο εντοπισμός των συνανθρώπων μας που χρειάζονται την βοήθεια μας. Είναι πιο εύκολο να βρεθούν σε μικρούς οικισμούς και χωριά, διότι οι αυτοδιοικητική παράγοντες γνωρίζουν τους ανθρώπους έναν προς έναν. Και είναι λίγο δυσκολότερο σε μεγαλύτερα πληθυσμιακά μέρη και ιδίως όταν στερούνται οικογενειακού περίγυρου στήριξης.

Ίσως η αποστολή ενός ερωτηματολογίου σε όλα τα νοικοκυριά, μαζί με τον λογαριασμό της ύδρευσης, της μορφής:

α) Είσαι ή συγκατοικείς με ΑμεΑ,

β) Ποιες είναι οι βασικές δυσκολίες σας,

γ) Σε κατάσταση ανάγκης υπάρχει η δυνατότητα μετακίνησης κ.λ.π. , να βοηθούσε στα μέγιστα.

Σίγουρα μιλώ ως μη ειδικός, αλλά πιστεύω ότι έχουμε την υποχρέωση και πρέπει να είναι στις πρώτες προτεραιότητες των ΟΤΑ του νομού μας, να δημιουργήσουνε και να αναπτύξουν υπηρεσίες προστασίας , απέναντι σε κοινωνικά μειοψηφούντες ανθρώπους, που η ζωή τους στέρησε το αγαθό της πλήρους σωματικής ή ψυχικής υγείας.