2 Απριλίου – Παγκόσμια ημέρα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό
Ο αυτισμός είναι ένας άλλος δρόμος, ένας διαφορετικός τρόπος ύπαρξης – σκέψης – επικοινωνίας με τον κόσμο.
Δεν είναι ούτε μεταδοτική, ούτε μολυσματική νόσος, είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή.
Δεν είναι όμως και μυστήριο, είναι μια πραγματικότητα, που απαιτεί κατανόηση – αποδοχή – συμπερίληψη.
Η δημιουργία ενός συμπεριληπτικού κράτους πρόνοιας, είναι ευθύνη αποκλειστικά της πολιτείας.
Κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου λοιπόν, ακούμε από τους πολιτικούς, για την «τεράστια» ενσυναίσθηση που επιδεικνύουν απέναντι στην διαφορετικότητα.
Η πραγματική ζωή όμως δεν λειτουργεί με συνθήματα και πίσω από τις μεγαλόστομες εξαγγελίες των αρμοδίων, οι οποίοι βαπτίζουν τα μικρά βήματα προόδου σε μεγάλες κατακτήσεις, υπάρχουν κάποιες οικογένειες.
Υπάρχουν γονείς που δεν ζητούν μετάλλια, ζητούν κατανόηση. Υπάρχουν γονείς που δεν εγκαταλείπουν, μαθαίνουν να αντέχουν. Υπάρχουν γονείς που έχουν τεράστια υπομονή, όχι σαν αυτήν που κάνεις περιμένοντας να τελειώσει κάτι, αλλά όπως εκείνη που μένει για πάντα.
Δεν πρέπει λοιπόν να φορτώνονται βάρη σε αυτούς που κουβαλούν βουνά και το μόνο που ζητούν είναι περισσότερη μέριμνα από την πολιτεία και αποδοχή από την κοινωνία.
Όπου αποδοχή δεν σημαίνει «ανοχή», αλλά διαμόρφωση ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση, στην καθημερινότητα, στην εργασία.
Διότι διακρίνεται ξεκάθαρα στην καθημερινότητα που βιώνουν τα άτομα που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού και οι οικογένειες τους, ότι υπάρχει μεγάλη αναντιστοιχία μεταξύ εξαγγελιών και πράξεων – έργων.
Κάποτε στη Σπάρτη, τα παιδιά που κρίνονταν «ακατάλληλα» τα πετούσαν στον Καιάδα.
Σήμερα δεν τα πετάμε σε γκρεμούς, τα πετάμε σε αόρατα κενά: χωρίς στήριξη μέσα στα τυπικά σχολεία, με κτιριακά ακατάλληλα και όχι πλήρως στελεχωμένα ειδικά σχολεία, χωρίς παιδαγωγικές δομές μετά το σχολείο, χωρίς κρατικές προνοιακές δομές όταν ενηλικιωθούν.
Τότε το έλεγαν «δύναμη της πόλης».
Σήμερα το λέμε «ρεαλισμό», «έλλειψη πόρων», «δεν γίνεται αλλιώς».
Η μέθοδος άλλαξε.
Η λογική όχι.
Όταν ένα σύστημα αποφασίζει ποια παιδιά «χωράνε» και ποια όχι, όταν η υποστήριξη γίνεται προνόμιο όσων μπορούν να πληρώσουν, όταν η διαφορετικότητα αντιμετωπίζεται ως βάρος, όταν η κάθε μορφής ιδιαιτερότητα μετατοπίζεται, ώστε να είναι στενή οικογενειακή και ατομική υπόθεση, αλλά όχι συστημικό πρόβλημα και έτσι να απαλλάσεται το κράτος των ευθυνών του, τότε δεν μιλάμε για κράτος πρόνοιας.
Μιλάμε για θεσμικό και κοινωνικό αποκλεισμό.
Η κοινωνία μας πρέπει να πάψει να δείχνει την πιο ανάλγητη μορφή της, στα άτομα που ζούνε όλη τους την ζωή, με έναν φόβο στα μάτια.
Όσο και αν προσπαθούνε να εξωραΐσουν την εικόνα, το μόνο σίγουρο είναι ότι μέχρι αυτήν τη στιγμή, το σύστημα αποτυγχάνει.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΡΠΕΡΙΔΗΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ
ΕΝΙΑΙΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΙΛΚΙΣ
