Χειροτονία πρεσβυτέρου στό Πολύκαστρο

ΑΠΟ ΚΑΙΡΟΥ ἐπιλέξαμε τήν ἡμέρα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, εἰδικά στό Πολύκαστρο, γιά νά ὁλοκληρώσουμε τήν προσαγωγή στό ἐφημεριακό μας δυναμικό τοῦ π. Χαραλάμπου, πρότριτα χειροτονημένου Διακόνου, μέ μιάν ὡριμότητα ἐπιλογῆς, μετά ἀπό μιά μακρά εὐλογημένη κλίση παιδιόθεν.

Ἡ λειτουργική προσέλευση τῶν μαθητῶν καί τῶν ἐκπαιδευτικῶν τους ἀπό δημοτικά σχολεῖα, τό γυμνάσιο καί τό λύκειο τῆς πόλεως θά ἀποτελοῦσε μιά καλή συγκυρία συμμετοχῆς, ἐποπτικῆς διδαχῆς περί τήν ἱερατική χειροτονία γιά τήν διακονία τοῦ μυστηρίου-γεγονότος τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐνώπιον τοῦ ἐκκλησιάσματος τοῦ ἀπευθύναμε διά ζώσης ἄλλες συναφεῖς ὑποδείξεις, περιστείλαντες τήν διάθεσή μας καί τόν λόγο μας, γιά νά μήν καταπονήσουμε (καί) τούς μαθητές. Δημοσιεύουμε στό παρόν τίς σκέψεις μας, τίς προτροπές μας, τίς ἐπισημάνσεις μας, διαλεγόμενοι μέ τήν εὐσυνειδησία του καί τίς συνειδήσεις τῶν κληρικῶν μας.

ΑΓΑΠΗΤΕ μας διάκονε τοῦ Χριστοῦ Χαράλαμπε, σήμερα προσάγεσαι ἐνώπιoν τοῦ ἱ. θυσιαστηρίου καί ἐμοῦ, ὑπό τῶν ἱερέων, στό ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου, γιά νά δεχθεῖς διά τῆς ταπεινότητός μου προσέτι τήν ἐπίπνοια τοῦ Ζωαρχικοῦ Πνεύματος, πού θά σέ καταστήσει τελειότερο λειτουργό, Ἱερέα, συνεργάτη μου στή διακονία τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Γιά νά κατασταθεῖς ἄλλος ἕνας ταπεινός συνυπηρέτης τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἐπικαλούμενος τό ἔλεος τοῦ Κυρίου “πρός τελείωσιν εὐαρεστήσεως”.

Σήμερα χειροτονεῖσαι διά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου καί σοῦ εὔχομαι πάντοτε νά διατηρεῖς αὐτήν τήν εὐλογία καί αὐτήν τήν αἴσθηση. Ἡ ἐπενέργεια τοῦ ζωαρχικοῦ Πνεύματος συγκαταβαίνει, ἀναπληρώνει τά ἐλλείποντα καί θεραπεύει τά ἀσθενῆ στούς πιστεύοντες. Καί αὐτό θά ἐνεργεῖται τελειότερα διά τῆς εἰς πρεσβύτερον χειροτονίας σου. Θέτω τά χέρια μου τό ἕνα στήν κεφαλή σου καί τό ἄλλο στό ἱερό θυσιαστήριο, καθαγιασμένο μέ ἱ. λείψανα Μαρτύρων καί τήν ἀνεξίτηλη ἐπιμύρωση δι᾽ Ἁγίου Μύρου.

Δίχως τήν θεία Χάρη… (πού συγκαταβαίνει μέ τήν ἱερουργία τοῦ Ἐπισκόπου)… δέν τελειούμεθα πρός τά ἐκεῖ πού μᾶς προσκαλεῖ ὁ Θεός. Ἡ Ἐπισκοπική μου ἰδιότητα καί σημερινή ἱερουργία εἶναι ἡ μόνη φανερή ἐκκλησιαστική βεβαιότης, τῆς δικῆς σου ἀναδείξεως ἀπό καταξιωμένο πολίτη στόν κόσμο, καί κυρίως πολύτεκνο πατέρα, σέ εὐλογημένο καί χαριτωμένο κληρικό.

***

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ εἶναι ἡ μοναδική ὁδός θεοκοινωνίας καί θεουργίας, μέ τόν σαφή ρεαλισμό τῶν ἱερῶν Μυστηρίων καί τόν ἐπίμονο ρεαλισμό τῆς ἀσκήσεως.

Τό χάρισμα τῆς ἱερωσύνης πού σοῦ προσφέρεται εἶναι μοναδική καί ἀνεπανάληπτη δωρεά. Δέν εἶναι ἰδιοκτησία κανενός. Οὔτε δικαιοδοσία ἡμῶν τῶν κληρικῶν, οὔτε κανενός ἄλλου. Δέν μᾶς ἀνήκει, ἀλλά τῆς ἀνήκουμε.

Τιμᾶς τήν δωρεά; Παραμένει ἡ Χάρις.

Δέν τιμᾶς τήν δωρεά; Θά ἐνεργεῖ ἡ Χάρις πρός χάρη τῶν πιστῶν, ἀλλά ὁ Ἱερεύς δέν θά ζεῖ τήν Χάρη.

Γι᾽ αὐτό καί πρέπει νά ἀναζωπυρώνει τό χάρισμα μέ καθαρή συνείδηση, μέ τήν προσοχή, τήν προσευχή, μέ τήν ἐλεήμονα μέριμνα γιά τούς ἄλλους, μέ ἐκπαιδευτές τούς Ἁγίους διά τῶν διδαχῶν τους.

Ἡ Ἱερωσύνη εἶναι ἕνα πολύ μεγάλο “ἐργαλεῖο σωτηρίας”.

Ὄχι ἁπλῶς στά χέρια μας, ἀλλά στά χέρια τοῦ Θεοῦ.

Συνεργεῖ στήν σταδιακή ὡρίμανση τοῦ συναισθηματικοῦ κόσμου, τῶν σκέψεων, τῶν προθέσεων, τῶν βιωμάτων, τῶν προσευχῶν, τοῦ ἱερατικοῦ σου ἁγιασμοῦ.

Ὥστε νά διακονεῖς ἐν μέσῳ τοῦ κόσμου «τό μυστήριο τῆς πατρότητος», κατενώπιον τοῦ ζῶντος Θεοῦ καί κατενώπιον τῆς Ἐκκλησίας.

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ αὐτό τό «μυστήριο τῆς πατρότητος»;

Θά τό ἀκούσουμε νά ψάλλεται σέ ἕνα ἀξιοπαρατήρητο τροπάριο τήν Κυριακή τοῦ Ἀσώτου, εἶναι τό Δοξαστικό τῶν Αἴνων («Πάτερ ἀγαθέ, ἐμακρύνθην ἀπό σοῦ, μή ἐγκαταλίπῃς με…»). Ἀποκαλεῖ τόν Χριστό μας «πατέρα ἀγαθό» πού «ἅπλωσε γιά μᾶς τίς παλάμες Του στό Σταυρό». Εἶναι αὐτό πού λέει ὁ ἱ. Χρυσόστομος, ὡσάν νά τό λέει σέ μᾶς ὁ Κύριος: «Ἐγώ πατήρ, ἐγώ ἀδελφός, ἐγώ μήτηρ, ἐγώ φίλος, πάντα ἐγώ… μόνον [ἐσύ] οἰκείως ἔχε πρός ἐμέ».

Πρέπει λοιπόν νά ἐμπνέεις στούς ἀνθρώπους αὐτήν τήν αἴσθηση καί αὐτήν τήν ἀναφορά πρός τόν Χριστό μας. Ὁ Χριστός μας θέλησε, ἔγινε, παραμένει «ἡ σωτήρια υἱοθεσία μας» ἀπό τόν Θεό Πατέρα, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὅταν λοιπόν λέμε «θεϊκή υἱοθεσία», ἀναφερόμαστε στόν Χριστό μας. Ἐνσωματωνόμεθα στόν Χριστό μας καί λαμβάνουμε αὐτό πού εἶναι ὁ Χριστός μας «κατά φύσιν», ἐμεῖς τό λαμβάνουμε «κατά χάριν» μέσα ἀπό τήν ἐνανθρώπησή Του.

Σήμερα, μέ τήν Χειροτονία, σοῦ ἀνοίγεται ἡ θύρα, γιά νά ὡριμάζει Ἱερατικά ἡ ὕπαρξή σου.

Μήν τό λησμονεῖς ποτέ αὐτό!

Πρέπει νά ἀνεβαίνεις τούς ἀναβαθμούς, χωρίς ἅλματα.

Καί νά ζεῖς μιά ζωή, μακριά ἀπό τά τέλματα.

ΕΜΕΙΣ χειροτονοῦμε, κι ὁ Κύριος εἰσακούει τήν Ἐκκλησία!

Φοβερό μυστήριο! Ὁ ἀπερινόητος Θεός, νά ἐπακούει ἡμῶν!

Προσάγεσαι ἐνώπιον τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ὁ Θεός σέ γνώριζε. Ὁ Κύριος γνωρίζει τά πάντα διά τούς πάντας, πρό τοῦ γενέσθαι τά πάντα.

Ἀλλά, γιά νά σέ ἀναγνωρίσει ὁ Θεός καί νά σοῦ μεταδοθεῖ ἡ Ἱερωσύνη ὡς χάρισμα, πρέπει ὁ Ἐπίσκοπος νά σέ προσαγάγει. Καί σήμερον προσάγεσαι διά τοῦ Ἐπισκόπου, ἐνώπιον τοῦ «Σωτῆρος καί Ἐπισκόπου τῶν ψυχῶν μας».

Δέν ὑπάρχει Ἱερέας αὐτόκλητος καί αὐτόνομος. Ἡ Ἱερωσύνη δέν ἀποτελεῖ ἀτομικό χάρισμα, ἀλλά ἐκκλησιαστικό χάρισμα… Καί τό χάρισμα διατηρεῖται, ὅταν τιμᾶται ἡ ἀφετηρία του.

Ὅλα θά τά τελέσει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Ἐμεῖς εἴμεθα οἱ ἀπαραίτητοι ἐκκλησιαστικοί διάκονοι τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μυστηρίου.

Ἀλλά τό ἱερό αὐτό μυστήριο δέν ἐνεργεῖται γιά τόν Θεό, ἀλλά γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους.

Διακονώντας καί δείχνοντας πρός τήν Χριστολογική ἀνακεφαλαίωση.

Μέ τέτοιες προϋποθέσεις καί τέτοια προοπτική, ἀξιώνομαι νά ὑπηρετήσω τήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιά σένα, εἰ καί ἀναξίως, καί γιά τήν Ἐκκλησία. Ἀξιώνομαι νά τελέσω ἀνθρωπίνως τήν ἱερουργία τοῦ μυστηρίου τῆς δεύτερης Χειροτονίας σου.

***

Ο ΚΑΘΕ Ἐπίσκοπος, γιά νά εἶναι ὄχι μόνον εἰς τόπον ἀλλά καί εἰς τύπον Χριστοῦ, ὀφείλει νά εἶναι ἀθλητής ἀσκήσεως-μεθέξεως τῆς χάριτος τῆς καθάρσεως, πρός τόν φωτισμό καί τήν θέωση. Κι αὐτό δέν ἐξιχνιάζεται ἀνθρωπίνως. Μετέχεται, κι ὅμως παραμένει πολλάκις «κεκρυμμένο μυστήριο». Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ σέ μιά «κατάσταση συστολῆς», τόν διατηρεῖ ὁ Θεός φιλανθρώπως σέ μιά «ἀσφάλεια».

Ἡ Ἀρχιερωσύνη εἶναι «χάρισμα μετοχῆς» καί «πορεία μετοχῆς» στή χάρη τῆς μεθέξεως τοῦ Θεοῦ ὡς «ἐνέργημα τῆς θείας Χάριτος».

Ἐπικαλοῦμαι τόν Θεό νά μεταδώσει τήν χάρη Του (ὡς δώρημα καί ὡς ἐπιπόθηση) σέ ἕναν ἁπλό καθαρό ἄνθρωπο, ὥστε νά γίνεται μαγνήτης τῆς ἐνεργοῦ παρουσίας τοῦ Θεοῦ μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Δυνάμει τῆς Χειροτονίας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ὑπακοῆς, ὁ Ἱερεύς πρέπει νά γίνεται ἕνας ἰσόβιος Ἱεραπόστολος τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἐπίσκοπος χρειάζεται ἐμπνευσμένους βοηθούς, φιλότιμους συνεργάτες, πιστούς ἀντιλήπτορες, σωστούς ἐκφραστές, μέ ἀνθρωπιά, μέ φιλότιμο, μέ φόβο Θεοῦ. Σήμερα χειροτονοῦμε ἐσένα, π. Χαράλαμπε, νέο Πρεσβύτερο, ὡς συνεργάτη μας.

Καί σοῦ εὔχομαι (σοῦ εὔχονται ὅλοι ἐδῶ) νά παραμείνεις ἐσαεί Πρεσβύτερος τῆς βασιλείας τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Νά παραμένεις ταπεινός ἐκφραστής τοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας.

Εὐάρεστος στόν Κύριο. Χαρά τῶν Ἁγίων καί τῶν Ἀγγέλων. Ἀνάσα τῶν ἀνθρώπων. Ἄλλος ἕνας βοηθός μου στήν διακονία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.