Τα καραβάκια της μνήμης ταξιδεύουν στην Τέχνη Κιλκίς

Ανάγκη αυτού που δημιουργεί να διηγηθεί αυτήν την ιστορία. Μνήμες πολύχρωμες, που περιέχουν τα καραβάκια που έφτιαχνε ο πρόσφυγας παππούς, αναπολώντας εικόνες της Σμύρνης, χαμένης πατρίδας γι’ αυτόν. Με τη σειρά του ο εγγονός, που σήμερα διηγείται ένα άλλο κομμάτι των δικών του αναμνήσεων, ξεκινά κι αυτός να φτιάχνει καραβάκια, που περιέχουν θύμησες του παππού, αλλά και δικές του μεταγενέστερες: εικόνες από το πειραιώτικο λιμάνι, από τη θητεία στο ναυτικό, από χίλια δυο μέρη της χώρας, που μετασχηματίζονται σε μνήμες θαλασσινές.

Στο κομμάτι της αφήγησης που σήμερα παρουσιάζεται, βλέπουμε σπιτάκια σε γειτονιά προσφυγική, απ’ αυτές που φτιάχτηκαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Κατοικίες αστικές, που υπήρχαν παράλληλα μ’ αυτές τις γειτονιές ή προέκυψαν από τον μετασχηματισμό τους. Ακόμη, σπιτάκια απομονωμένα, χαμένα σε κάποιο ελληνικό τοπίο. Έτσι συναντώνται οι αναμνήσεις πολλών διαφορετικών ανθρώπων κι εκφράζονται μέσα από τις ίδιες εικόνες.

Έχουμε σήμερα μπροστά μας μια διήγηση οικεία, τις θύμησες του δημιουργού της, που μπορεί όμως να είναι και δικές μας θύμησες. Όπως είναι φυσικό, υπάρχει κι ένας τόνος παιχνιδιάρικος, καθώς σ’ ένα βαθμό αφετηρία είναι τα παιδικά χρόνια. Οι μνήμες δεν έχουν περιορισμό σε χρόνο και χώρο. Δίνουν έτσι την ελευθερία σε κάποιον να παρακολουθήσει τη διήγηση ως θεατής ή και ως συμμετέχων. Πρόκειται λοιπόν, όπως ειπώθηκε και στην αρχή, για μια ιστορία που συνεχίζει να εξελίσσεται.

Άλλοτε εικόνες στατικές, άλλοτε φιλμάκια, ξεκινούν και σταματούν με δική τους πρωτοβουλία, καθιστώντας θεατή αυτόν που τα κουβαλά κι εξελίσσονται συχνά ερήμην του. Αυτός ο θεατής λοιπόν νιώθει την ανάγκη να γίνει σκηνοθέτης των αναμνήσεών του, αποτυπώνοντας κάποιες απ’ αυτές με τον τρόπο και με τα υλικά που τον εκφράζουν. Έτσι παίρνουν μορφή τα σπιτάκια της προσφυγικής γειτονιάς των παιδικών χρόνων.

Σπιτάκια απλά, άλλοτε στη σειρά κι άλλοτε τυχαία αραδιασμένα, όπως ανασύρονται οι θύμησες στο μυαλό. Καθώς αυτά εκτίθενται, καλείται ο επισκέπτης, ο καινούριος θεατής, να συμμετάσχει σ’ αυτό το θεατρικό της μνήμης, παρακολουθώντας το και συμπληρώνοντάς το με δικές του θύμησες. Το έργο συνεχίζεται.

Ο Λεωνίδας Λαπάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Εργάσθηκε για χρόνια στο τμήμα έρευνας μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας.

Από μικρή ηλικία κατασκεύαζε διάφορα ξύλινα αντικείμενα έχοντας για δάσκαλο το Σμυρνιό παππού του. Με τα χρόνια εξελίχθηκε καλλιτεχνικά, χρησιμοποιώντας, εκτός από το ξύλο, που ήταν κυρίαρχο και άλλα υλικά. Αργότερα, η αγάπη του για τη μουσική, τον οδηγεί στην κατασκευή έγχορδων μουσικών οργάνων (κιθάρες και μπουζούκια). Τα θαλασσόξυλα ήταν και είναι το αγαπημένο υλικό του για τις κατασκευές, όπως και η θάλασσα παραμένει αγαπημένος του προορισμός.

Στο Κιλκίς εγκαταστάθηκε το 2021 και συνεχίζει με ενθουσιασμό τις καλλιτεχνικές του αναζητήσεις.

Εγκαίνια: Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025, στις 7 το απόγευμα.

Διάρκεια έκθεσης: 10-17 Δεκεμβρίου 2025

Ώρες επισκέψεων: Τρίτη-Τετάρτη-Πέμπτη 17.00 με 21.00, Σάββατο και Κυριακή 18.00-20.00.