Πως ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης επηρεάζει τις εξελίξεις στις δημοτικές εκλογές του νομού μας
Γράφει ο Βαγγέλλης Αποστολίδης
Διανύσαμε το τέλος του τριμήνου του 2026 και σε ενάμιση χρόνο περίπου από σήμερα τον Οκτώβριο του 2028 είναι προγραμματισμένες να διεξαχθούν οι εκλογές στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού στην χώρα μας.
Χρόνος πολιτικά ιδιαίτερα μεγάλος, αλλά ταυτοχρόνως ιδιαίτερα μικρός, κυρίως εάν για τις δημοτικές εκλογές πρόκειται να δημιουργηθεί ένα νέο σχήμα ικανό να διεκδικήσει με αξιώσεις μία δημοτική αρχή.
Όμως πέραν από τα ζητήματα που συνδέονται με τον χρόνο, δυσκολίες για την επίτευξη ενός τέτοιου στόχου «σωρεύουν» και τα πολιτικά δεδομένα, όπως έχουν διαμορφωθεί στην πατρίδα μας, με τον κατακερματισμό των παρατάξεων που συγκροτούν την αντιπολίτευση στην σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Και τούτο διότι η παρουσία τόσων πολλών αντιπολιτευτικών κομμάτων «αριστερά» και «δεξιά» της κυβερνητικής παράταξης δεν διευκολύνει την συγκρότηση δημοτικών παρατάξεων με συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα και ουσιαστικά «στρώνει το χαλί στην έτσι κι αλλιώς ισχυρή και κυρίαρχη και σε τοπικό επίπεδο παράταξη της Νέας Δημοκρατίας να μονοπωλεί τις τελευταίες τετραετίες, πλέον πενταετίες με βάση τον ισχύοντα νόμο την παρουσία πολιτικών της στελεχών στους θώκους των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης σε περιφέρεια και τους δύο δήμους Κιλκίς και Παιονίας, τον Ανδρέα Βεργίδη και τους κ.κ. Δημήτρη Κυριακίδη και Κωνσταντίνο Σιωνίδη αντιστοίχως.
Δεν είναι τυχαίο ότι στις περιπτώσης των δήμων ακόμη και οι μείζονες μειοψηφίες είχαν στις τελευταίες εκλογές στελέχη που πρόσκεινται πολιτικά στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας όπως οι κ.κ. Θεόδωρος Βαφειάδης και Χρήστος Γκουντενούδης.
Κάτι το οποίο, πιθανότατα θα συμβεί και στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, καθώς το σκηνικό του κατακερματισμού αντιπολιτευτικού χώρου όχι μόνον δεν δείχνει τάσεις να «συρρικνωθεί», αλλά τουναντίον διαφαίνεται ότι θα ενισχυθεί περαιτέρω με την προσθήκη σε αυτό δύο νέων κομμάτων, αυτού με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και το έτερο με επικεφαλής την πρώην πρόεδρο του συλλόγου γονέων θυμάτων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών Μαρίας Καρυστιανού.
Με τέτοια πολιτική «πανσπερμία» και την προοπτική συγκρότησης «κοινού πολιτικού μετώπου», κυρίως από πολιτικά κόμματα «αριστερότερα» της κυβερνητικής παράταξης να φαντάζει ως εξαιρετικά αμφίβολη προοπτική το ζήτημα να αλλάξουν τα δεδομένα και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο, κυρίως στους δήμους, παραμένει εξαιρετικά ισχνό να επαληθευθεί στο πεδίο.
Ιδιαιτέρως αν επιβεβαιωθούν τα τελευταία δημοσκοπικά ευρήματα που δείχνουν να ενισχύουν την συσπείρωση του κυβερνητικού κόμματος και ταυτόχρονα να καταγράφουν σταθερά «χαμηλές πτήσεις» για τα πολλά και διαφορετικά αντιπολιτευτικά κόμματα σε ποσοστά απαγορευτικά για ανατροπή των δεδομένων, τα οποία ισχύουν.
Οι πιθανότητες ανατροπής των δεδομένων που ισχύουν στην περιφερειακή μας ενότητα είναι στην παρούσα στιγμή εξαιρετικά περιορισμένες, καθώς πέρα από τα ζητήματα που συνδέονται με την γενικότερη πολιτική κατάσταση και συγκυρία υπάρχουν και οι τοπικοί παράγοντες που στην πλειοψηφία τους ευνοούν και αυτά τα υπάρχοντα σχήματα, περισσότερο στον δήμο Κιλκίς και λιγότερο στον αντίστοιχο της Παιονίας, όπου η συνοχή της σημερινής μείζονος μειοψηφίας δοκιμάζεται, «σκληρά» όπως συνέβη και στην προηγούμενη θητεία του κ. Σιωνίδη, δίδοντάς του αργότερα μία εύκολη επικράτηση.
Σε κάθε περίπτωση και με τον χρόνο πριν τις επόμενες να λιγοστεύει στην «κλεψύδρα» συγκρότησης παρατάξεων είναι κάτι παραπάνω από βέβαιον ότι η διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στην επόμενη Βουλή και ιδίως αυτών που σήμερα συγκροτούν την αντιπολίτευση αλλά και όσες «κυοφορούνται» να τεθούν στην κρίση του ελληνικού λαού, πιθανότατα σε ένα χρόνο από σήμερα, θα έχει καταλυτική σημασία, μέχρι ενός σημείου, για το αν θα διαφοροποιηθούν τα δεδομένα και στις μετέπειτα αυτοδιοικητικές εκλογές.
Όχι μόνον για την προοπτική μίας πιθανής ανατροπής της ισχύουσας κατάστασης κυρίως σε ότι αφορά την εκλογή δημάρχων, εάν βεβαίως είναι οι κ.κ. Κυριακίδης και Σιωνίδης εκ νέου υποψήφιοι, όπως διαφαίνεται, αλλά και σε αυτήν που σχετίζεται με την αντίστοιχη των σημερινών μειοψηφιών.
Σε κάθε περίπτωση μία μάχη μπορεί να κερδηθεί, μόνον εφ’ όσον δοθεί και αυτό ισχύει για όσους κατέχουν σήμερα τους δημαρχιακούς θώκους, όσους επιθυμούν να τους διαδεχθούν σε αυτούς, είτε έχοντας ανάλογη εμπειρία, είτε βεβαίως προκύψουν από νέες διεργασίες.
«Ο χρόνος γαρ εγγύς» για να δοθούν όλες οι απαντήσεις, αρχικά από τους ενδιαφερομένους και στην συνέχεια από τον λαό, όπως επιτάσσει η δημοκρατία μας.
