Προσωποκεντρικές ρητορικές, απολίτικες συμπεριφορές
Γράφει ο Χρήστος Σπίγκος
Τώρα τελευταία ολοένα και πιο πολύ πληθαίνουν οι ερωτήσεις φίλων και μη με ποιον είμαι. Με τον Φάμελλο ή τον Τσίπρα; Κι αν απαντήσω ότι εγώ δεν ακολουθώ πρόσωπα αλλά κομματικές θέσεις, με κοιτούν σαν απολίθωμα μιας άλλης εποχής, άγνωστης, άχρηστης και μακρινής. Κι αν κάνω και το λάθος να εξηγήσω τη σκέψη μου, η αντίδραση του συνομιλητή μου περιορίζεται σ’ ένα αμήχανο χαμόγελο ευγενικής αποδοχής κάποιας νοητικής μου βλάβης.
Το τέλος μιας τέτοιας ολιγόλεπτης κουβέντας με γυρίζει μισό αιώνα πίσω. Τότε που φοιτητής στη μέθη της Μεταπολίτευσης δραστηριοποιήθηκα στις γραμμές της Πανσπουδαστικής, αφού είχα προσεγγίσει τις θέσεις του ΚΚΕ με καθημερινό διάβασμα και ατέρμονες πολιτικές συζητήσεις για να βρούμε απαντήσεις στ’ αμέτρητα «γιατί» και «πώς» που βασάνιζαν την ανυπόμονη νεανική μας ορμή στην προσπάθεια αναζήτησης του πολιτικά πρακτέου. Όταν αργότερα προσέγγισα τις θέσεις του ΚΚΕες κι αργότερα της ΕΑΡ, κανείς δε με ρώτησε τι συνέβη κι από «Φλωρακικός» έγινα «Κυρκικός». Το ίδιο κι όταν στήναμε την οργάνωση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στο Κιλκίς δε μας καθόριζε το επώνυμο του εκάστοτε προέδρου αλλά οι θέσεις του Κόμματός μας μετά από κάθε Συνέδριο.
Έτσι γαλουχημένος από τους πολιτικούς μου δασκάλους στη δρώσα Πολιτική δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω «πολιτικούς» (με ή χωρίς εισαγωγικά) διαλόγους στη βάση των προσώπων και μόνο. Αρνούμαι δηλαδή να προσχωρήσω στην απολίτικη επιχειρηματολογία αν ο Α ή ο Β αρχηγός κόμματος είναι ικανός να κερδίσει τον αρχηγό του κυβερνώντος κόμματος, και όχι αν οι πολιτικές προτάσεις του Α ή του Β κόμματος απαντούν καλύτερα στα προβλήματα της κοινωνίας που διογκώνονται από την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική.
Ενοχλούμαι σφόδρα δηλαδή να επισκιάζονται πολιτικές θέσεις από την ικανότητα του πολιτικού να συνεπαίρνει το ακροατήριό του. Δεν υποτιμώ μ’ αυτό που λέω την ηγετική ικανότητα του ή της όποιου(ας) αρχηγού, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να προηγείται το τι λέω από το πώς το λέω.
Για παράδειγμα μου φαίνεται εντελώς παρανοϊκό να μετεωρίζεται η δυσαρέσκεια από τη σημερινή κυβερνητική πολιτική ανάμεσα στην κ. Κωνσταντοπούλου και τον κ. Βελόπουλο με το επιχείρημα ότι και οι δύο «τα χώνουν στον Μητσοτάκη», προσπερνώντας τις κεφαλαιώδεις διαφορές που παρουσιάζουν οι πολιτικές θέσεις των κομμάτων τους με τις οποίες απαντούν στην κοινωνική αγωνία.
Με τις σκέψεις αυτές επιμένω να δηλώνω μέλος και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που σέβεται τον Πρόεδρο Σωκράτη Φάμελλο. Παράλληλα παρακολουθώ με προσοχή τον πρώην Πρόεδρό μου Αλέξη Τσίπρα περιμένοντας να διαπιστώσω τις διαφορές ανάμεσα στην εξαγγελία του για την «Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής» και των συνεδριακών θέσεων του Κόμματός μου. Ας σημειωθεί ότι το πρόσφατο μανιφέστο του νέου εγχειρήματος του σεβαστού Αλέξη Τσίπρα επί της ουσίας δε διαφέρει σε κάτι με όσα πολιτικά υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Η πάσχουσα κοινωνία από την αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ απαιτεί από τα Κόμματα και τα στελέχη του προοδευτικού χώρου να συνεργαστούν για ν’ αλλάξει η κυβερνητική πολιτική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ο Σωκράτης Φάμελλος αγωνίζονται μήνες τώρα για την πολυπόθητη συνεργασία προσκαλώντας όμορους κομματικούς οργανισμούς σε προγραμματικό διάλογο. Αυτονοήτως, προνομιακός αποδέκτης ο επί 15 χρόνια Πρόεδρός μας Αλέξης Τσίπρας.
Με την πεποίθηση ότι όλοι αναγνωρίζουν τη χρησιμότητα της σημερινής κομματικής εκπροσώπησης της Ανανεωτικής Αριστεράς, εκφράζω την ελπίδα να συναντηθούμε με την «Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής» μιας κι οι απόψεις που διατυπώνει ο εκφραστής της, ο Αλέξης Τσίπρας, συγγενεύουν, αν όχι ταυτίζονται, με αυτές που ο ίδιος υπερασπιζόταν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν από τις θέσεις του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και του πρώτου Πρωθυπουργού της Αριστεράς.
