Προσευχή κι ανθομολόγηση για τον αλησμόνητο στρατηγό Παναγιώτη Πιτσογιάννη
Προς τις λειτουργικές μας μνημονεύσεις του αλησμόνητου ανθρώπου (το ιερότερο δώρο μνημοσύνης και το ακριβότερο αντίδωρο ευγνωμοσύνης), με εύλογη συγκίνηση και συνανθρώπινο σεβασμό τιμούμε επιπλέον διά γραφίδος και εμείς τον ήδη τετιμημένο στις συνειδήσεις πάμπολλων, αν όχι και όλων, μακαρίτη στρατηγό της ΕΛΑΣ Παναγιώτη Πιτσογιάννη.
Όχι για το βαθμό του, αλλά για την αναγνωρισμένη προσφορά του διά βίου, για την ανεπιτήδευτη προσήνειά του, για την διακοινωνούμενη συνδρομή της ζωής του.
Στάθηκε σοβαρός και ακεραιωμένος, ισορροπημένος και προσγειωμένος, χωρίς μετεωρισμούς και αυταρέσκειες, προσδίδοντας στη βαθμιδωτή υψηλή διαδρομή του την αξιοσύνη του ανθρώπου, του Έλληνα, του Ρωμηού.
Βίωσε αναμεσά μας μιάν ακύμαντη αξιοπρέπεια στέρεας φιλοπατρίας και ανυπόκριτης πίστης, εκφραστικής κοινωνικής ευπρέπειας και πιστευματικής συμμαρτυρίας. Ως ανεκπώλητα και αδιατίμητα διαπιστευτήρια παραδοσιακής συναίσθησης και γόνιμης αίσθησης, “μηδέποτε από το χρέος” μετακινούμενος. Ήταν παράδειγμα σοβαρής, ει και σιωπηλής, διαμαρτυρίας απέναντι στην πλαστική αλαζονεία της εκρηκτικής εποχής μας των αλλοιουμένων προταγμάτων και των σωρευτικών πλασματικών προιόντων ενός περίεργου πολιτισμικού ισοπεδωτικού “ήθους”.
Τον αποθαυμάζαμε, που αντάμα με τη σύζυγό του εκκλησιάζονταν πότε στον Άγιο Αθανάσιο και πότε στην Αγία Τριάδα Πολυκάστρου για χρόνια, μέχρι πρόσφατα, συνεισφέροντας τη δική τους αμετεώριστη ευλαβική παρουσία σε τόσες άλλες παρουσίες απλών είτε σημαινόντων, από τα “μετόπισθεν” των θέσεων, ως προσωπική και συζυγική εύλαλη μαρτυρία εκκλησιαστικής πίστης και συσσωματώσεως. Και το σημειώνω αυτό με θαυμασμό, γιατί ήταν άλλο ένα αυθόρμητο εκδίδαγμα τουλάχιστον συνειδητής βαθειάς τιμής στις ρίζες μας, καθώς η αταυτοποίητη σύγχρονη κοινωνία παράγει ανεκκλησίαστους ανθρώπους, θαμώνες μιάς ασυμμάζευτης φθοράς.
Είχαμε τη σπάνια χαρά να τον πρωτοδούμε ―ως εκ της θέσεώς του― πρώτο θεσμικό από τούτη την ευλογημένη συνοριακή μας “καλιά”, πριν από 35 χρόνια, καθώς συνόδευε και διηύθυνε ως Αστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς την αλησμόνητη έλευσή μας και την συγκινητική υποδοχή μας ως Μητροπολίτου της νεοπαγούς τότε και από το 2014 μόνιμης Μητροπόλεως Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου.
Από κείνα τα χρόνια αρκετοί επώνυμοι και θεσμικοί, όπως και πολλοί απλούστεροι αδελφοί μας, μικροί και μεγάλοι και παιδιά, μεταβιώτευσαν προς “την ποθεινή πατρίδα”. Όλοι παραμένουν αδιατίμητο ευλογημένο κομμάτι της ζωής μας, της ποιμαντορίας μας, της ψυχής μας, των ελπίδων μας, της ευγνωμοσύνης μας, της λειτουργίας μας και της προσευχής μας.
Πρόσφατα “εφέστηκεν ο καιρός της αναλύσεως” και του ευλογημένου Παναγιώτη Πιτσογιάννη, εκλήθη να μετρηθεί πρόσωπο προς πρόσωπο με την αδιαπραγμάτευτη όψη της αιώνιας εν Χριστώ ζωής, όπου πλέον οι προκοιμηθέντες άνθρωποι ζούν και βλέπουν την θεόκτιστη ύπαρξή τους είτε αμέθεκτα είτε μεθεκτικά στην έλξη του φωτός του σαρκωμένου Θεού και Σωτήρα μας, της αειζωίας μας.
Αυτό ακριβώς είναι που τώρα μας συνέχει για τον αοίδιμο, ως δέος αναπάντητο για την προσωπική του πορεία, ως χρέος ανεξόφλητο για τη δική μας δεητική λειτουργική προσευχή. Μπορεί να εκοιμήθη, αλλά παραμένει στην εκκλησιαστική ευγνωμοσύνη μας ολόρθος, σεμνότατος, αξιόζηλος. Και για την εκκλησιαστική μας μνημοσύνη και εσχατολογική ελπίδα ζωντανός.
Εκχέουμε τις καρδιές μας (και) για κείνον ενώπιον του ζώντος Θεού διά της Εκκλησίας:
“Κύριος ο Θεός μνησθείη εν τη βασιλεία αυτού πάντοτε του Παναγιώτου”.
“Και η Παναγία μας ας τον περισκέπει προστατευτικά για τα επέκεινα του βίου, οδηγώντας τον μεσιτευτικά στο φως της ακτίστου Εκκλησίας, στη μετοχή της χάριτος της Αγίας Τριάδος”.
Καλήν αντάμωση, από το συνεκκλησιασμένο δικό μας σήμερα στο αιώνιο Χριστολογημένο πάντοτε, στο εγκαινιασμένο εσχατολογικό γεγονός και συνάμα μυστήριο της εκκλησιαστικής μας συσσωματώσεως με τον Αναστάντα Κύριο.
† Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος
