Πάϊκο Γουμένισσας: Επώδυνα συμπεράσματα για την 77η χρονιά

Γράφει ο Κώστας Ίντος

Το Πάϊκο Γουμένισσας, με έτος ίδρυσης το 1950, συμπλήρωσε 76 χρόνια ποδοσφαιρικής δραστηριότητας και ετοιμάζεται να διανύσει την 77^η σεζόν.

Πολλά και επώδυνα είναι τα συμπεράσματα για την ομάδα που διαχρονικά έχει το 3^ο πιο πετυχημένο βιογραφικό, πίσω μόνο από τον Κιλκισιακό και την ΑΕ Πολυκάστρου.

Οι σημαντικές επιτυχίες του παρελθόντος δεν μπορούν να «ρίξουν στάχτη στα μάτια» και να αλλοιώσουν το ρεαλιστικό αφήγημα του παρόντος και του άμεσου μέλλοντος.

Για τους απόλυτα μυημένους στο σωματεί των «πρασίνων», είναι πέρα για πέρα ουτοπικό να προλάβει το 2030 να πραγματοποιήσει τα 80χρονα γενέθλια και πλησιάζει η ώρα της ποδοσφαιρικής εξαφάνισης.

Τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες η τοπική κοινωνία της Γουμένισσας έδειξε ότι δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της ποδοσφαιρικής ομάδας του τόπου. Κάτι τέτοιο είχε διαφανεί περίτρανα στο παρελθόν με τη διάλυση της γυναικείας και ανδρικής ομάδας μπάσκετ του Α.Ο.Κ. Γουμένισσας, συλλόγων με παρουσίες σε Α2, Β’ Εθνική, Γ’ Εθνική και αναρίθμητες επιτυχίες στην ΕΚΑΣΚΕΜ. Εβαλαν «λουκέτο» με τον πιο ήσυχο τρόπο, χωρίς «να ανοίξει μύτη» και χωρίς να συγκινηθεί κάποιος από την ιδιαίτερα δραματική εξέλιξη.

Η καταστροφή για το Πάϊκο Γουμένισσας θα μπορούσε να έρθει από τη δεκαετία του ’80. Το καλοκαίρι του 1983 υπήρξε η ευτυχής συγκυρία, να ασχοληθεί με τα αθλητικά κοινά, ο τότε 26χρονος Χρήστος Πεχλιβάνης, παίρνοντας στις πλάτες του τον ποδοσφαιρικό εκπρόσωπο της γραφικής κωμόπολης. Με εξαίρεση το δεκαετές διάλειμμα 1994 – 2004, για 33 χρόνια (1983 – 1994 και 2004 – 2026), ο χρόνος που ανάλωσε στην ομάδα, ιδιαίτερα όμως οι τεράστιες οικονομικές θυσίες, τον κατατάσσουν στην απόλυτη κορυφή, ως τον μεγαλύτερο διοικητικό παράγοντα που εμφανίστηκε σε ερασιτεχνικό σωματείο, στην ποδοσφαιρική ιστορία του νομού Κιλκίς.

Τρία ήταν τα μεγαλύτερα στηρίγματα που είχε ο Χρήστος Πεχλιβάνης, προκειμένου να παραμείνει όρθιος. Ο συγκλονιστικός Στέλιος Παπαπαναγιώτου, ο υπερπολύτιμος Κώστας Αϊδαρίνης και η αποκάλυψη της τελευταίας 9ετίας, ο Στάθης Κετσετζίδης.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει «δεξαμενή» νέων παραγόντων. Οι παλιοί κουράστηκαν και έχουν φθαρεί, αλλά παραμένουν αναγκαστικά στις επάλξεις, αφού δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση. Στα 69 του ο Χρήστος Πεχλιβάνης βλέπει το τραγικό αδιέξοδο. Συγκρότησε σχήμα σωτηρίας, με παράγοντες ηλικίας 59 ετών και άνω, όπου ορισμένοι από αυτούς δεν κατάγονται από τη Γουμένισσα, αλλά προς τιμής τους προσφέρουν φιλότιμα στο Πάϊκο. Οι διοικητικές μεταγραφές των τελευταίως ετών είναι ο Χρήστος Κούσης από τον Ομαλό και ο Γιάννης Πασχαλίδης από τον Βαπτιστή. Ολόκληρη Γουμένισσα δεν έχει τη δυναμική να αναδείξει 7μελές συμβούλιο. Η νεολαία «σφυρίζει» αδιάφορα και η ομάδα οδεύει προς τα βράχια. Το μόνο που συμβαίνει στην ομάδα είναι κάθε χρόνο να παίρνει παράταση ζωής, αποκλειστικά εξαιτίας του Χρήστου Πεχλιβάνη. Ο τελευταίος δεν είναι «αθάνατος» και όταν αποφασίσει να αποσυρθεί, την ίδια ακριβώς στιγμή θα οριστικοποιηθεί η διάλυση του Πάϊκου.

Σε εποχή του απόλυτου ρομαντικού ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, χαρακτηρίζεται η 25ετία 1960-1985. Τότε που οι ποδοσφαιριστές μάτωναν αφιλοκερδώς τη φανέλα και έσπαναν τα πόδια τους για μια πορτοκαλάδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε εκείνα τα διαστήματα στο Πάϊκο Γουμένισσας, διεκδικούσαν τη διοίκηση ακόμη και τρεις διαφορετικοί συνδυασμοί. Επεισοδιακές γενικές συνελεύσεις, μέσα σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα για την κατάληψη της ηγεσίας, όταν οι προϋπολογισμοί των ομάδων ήταν ελάχιστοι και κανένας αθλητής δεν αξίωνε χρήματα. Συνεπώς οι παράγοντες δεν θα είχαν οικονομικά «βαρίδια». Επιπλέον, υπήρχαν εξασφαλισμένα έσοδα από τη μαζική προσέλευση των φιλάθλων. Σε όλα τα γήπεδα του νομού δημιουργούνταν το αδιαχώρητο και «δεν έπεφτε καρφίτσα».

Σκληρά τα τελευταία 40 χρόνια για τις τσέπες των παραγόντων. Ολοι τους εξαιρέτως οι αθλητές, τοπικοί ή μακρινοί, προβάλλουν οικονομικές αξιώσεις, διαφορετικά δεν παίζουν ποδόσφαιρο. Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα έφερε ένα σοκαριστικό αποτέλεσμα. Το 2000 υπήρχαν 5 χιλιάδες σωματεία στην Ελλάδα και τώρα μόλις 2 χιλιάδες. Σε διάστημα 26 ετών μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τρεις χιλιάδες ομάδες. Η περαιτέρω συρρίκνωση θεωρείται δεδομένη και αυτονόητη. Σε 10 χρόνια, η Ελλάδα μετά βίας θα διαθέτει χίλιες ομάδες.

Μισθοφορικοί «στρατοί» στελεχώνουν τα ρόστερ των ερασιτεχνικών ομάδων, ιδιαίτερα αυτών που αγωνίζονται στις ανώτερες κατηγορίες των νομών τους. Δεν είναι πολιτιστικοί σύλλογοι, να χορεύουν και να τραγουδούν με απειροελάχιστα έξοδα ετησίως. Εδώ το χόμπι πληρώνεται πανάκριβα. Ορισμένα οικονομικά παραδείγματα για το ταλαιπωρημένο Πάϊκο Γουμένισσας είναι ενδεικτικά και αποκαλυπτικά.

-Στη «χρυσή» 11ετία 1985-1996, παρ’ ότι υπήρχε η δραχμή και όχι το ΕΥΡΩ, κατά προσέγγιση, δαπανήθηκαν περισσότερα από πεντακόσιες χιλιάδες ΕΥΡΩ, για να μπορέσει η ομάδα να κατακτήσει πρωταθλήματα και κύπελλα στην ΕΠΣ Κιλκίς, αλλά και να συμμετάσχη στη Δ’ Εθνική.

-Στην αξέχαστη χρονιά του νταμπλ, τη σεζόν 2007-2008, ο προϋπολογισμός ξεπέρασε τις 100 (εκατό) χιλιάδες ΕΥΡΩ. Η σεζόν διαρκούσε 8 μήνες και ο σταρ της ομάδας καρπωνόταν 10(δέκα) χιλιάδες ΕΥΡΩ το χρόνο (1250 ΕΥΡΩ το μήνα). Το 10% του μπάτζετ αφορούσε την περίπτωσή του.

Στην αμέσως επόμενη χρονιά της απαιτηικής Δ’ Εθνικής, το 2008 – 2009, το Πάϊκο Γουμένισσας ήταν μακράν η φτωχότερη ομάδα του ομίλου στο οποίο συμμετείχε, δαπανώντας 155 χιλιάδες ΕΥΡΩ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρωταθλήτρια Αναγέννηση Επανομής ξόδεψε 700 χιλιάδες ΕΥΡΩ, ενώ η πλουσιότερη ομάδα του ομίλου, Νίκη Πολυγύρου, αναδείχθηκε δευτεραθλήτρια, με τον ασύλληπτο ετήσιο προϋπολογισμό του ενός εκατομμυρίου και διακοσίων χιλιάδων ΕΥΡΩ (1.200.000.000), διαθέτοντας διεθνείς αθλητές της Ελλάδας και της Κύπρου (Χρήστος Καρκαμάνης, Αλέκος Δέλλιος, Μάριος Αγαθοκλέους, Χρύσανθος Λευκαρίτης).

• Στα πρόσφατα τελευταία χρόνια, οι διοικούντες του Πάϊκου Γουμένισσας δεν διανοούνται να εφαρμόσουν λιτότητα στην οικονομική τους πολιτική αφού τα μπάτζετ μέχρι και 30 χιλιάδες ΕΥΡΩ είναι ιδιαίτερα παρακινδυνευμένα και οδηγούν με ακρίβεια στον βέβαιο υποβιβασμό από την Α1. Προκειμένου η ομάδα να έχει μια αξιοπρεπή εικόνα, καταλαμβάνοντας την 3^η, 4^η, και 5^η θέση, τα έξοδα της χρονιάς κυμαίνονται από 40 έως 50, κάποιες φορές και 60 χιλιάδες ΕΥΡΩ.

Η παραγοντική «γύμνια» του Πάϊκου στον 21^ο αιώνα, πιστοποιείται από ένα πρωτόγνωρο στατιστικό. Το 90% των χρημάτων που έχουν δαπανηθεί προέρχεται από έναν και μοναδικό άνθρωπο (Χρήστος Πεχλιβάνης), με την υποτονική τοπική κοινωνία της Γουμένισσας, ασθμαίνονται να συνεισφέρει μονίμως το άνευ σχολιασμού 10%(!!!). Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Χρήστος Πεχλιβάνης δεν είναι ο γιος του Αριστοτέλη Ωνάση, αλλά ένας συνηθισμένος βιοπαλαιστής της καθημερινότητας, ζαχαροπλάστης στο επάγγελμα.

Σε επίπεδο παικτών η κατάσταση παραμένει… ομιχλώδης. Στην αξέχαστη εποχή της… αλάνας, αναδεικνύονταν δεκάδες ποιοτικοί ποδοσφαιριστές.

Οι περισσότεροι απόφοιτοι δημοτικού, δεν είχαν σχέση με τα γράμματα και τις σπουδές. Παρέμειναν στον τόπο καταγωγής για εργασία και αγωνίζονταν στο Πάϊκο Γουμένισσας για 10 και 15 χρόνια, εντελώς δωρεάν.

Στην τωρινή εποχή, με άρτιες γηπεδικές εγκαταστάσεις, η ποδοσφαιρική Ακαδημία της ομάδας διαθέτει κάθε χρόνο 80 αθλητές σε όλα τα ηλικιακά τμήματα. Οι αθλητές είναι κατώτεροι των προσδοκιών. Από τους ελάχιστους που θα προωθηθούν στην ανδρική ομάδα, εμπόδια για την μακροημέρευσή τους στο σωματείο είναι οι σπουδές του. Στα 18 αποτελούν παρελθόν, ενώ κάποιοι από αυτούς ακριβοπληρωμένοι, αφού αν δεν βρουν τα χρήματα που απαιτούν από την ομάδα που τους ανέδειξε, εύκολα φεύγουν για άλλους προορισμούς. Πρωτίστως τους ενδιαφέρει το προσωπικό τους χαρτζιλίκι και σχεδόν καθόλου η ομάδα του τόπου τους. Ο ρομαντισμός έχει χαθεί προ δεκαετιών. Η φανέλα φαντάζει με αστεία ιστορία, ακόμη και στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Ολα κινούνται γύρω από το χρήμα. Αλλάζουν τις ομάδες… σαν τα πουκάμισα.

Οι επιθετικοί του Πάϊκου Γουμένισσας

-Οι τραυματισμοί δεν επέτρεψαν στον Θανάση (Νάσο) Τσιάκαλο να ξεδιπλώσει το ταλέντο του και νωρίς χώρισαν οι δρόμοι του με την ομάδα. Στην κανονική περίοδο 2 συμμετοχές, 90 λεπτά, στο κύπελλο 2 συμμετοχές, 91 λεπτά, 1 γκολ.

-Η συζήτηση των ημερών αφορά την προσθήκη ενός εφεδρικού δεκαριού, που ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς, αλλά διαθέτει εμπειρία.

-Μόνιμος «σύντροφος» του νεαρού σέντερ φορ, Θανάση Χρηστούδη, οι τραυματισμοί. Βοήθησε αρκετά και όπως όλα δείχνουν συνεχίζει στο νομό Ροδόπης. Στην κανονική περίοδο 15 συμμετοχές, 875 λεπτά, 5 γκολ, στα πλέι-οφ 6 συμμετοχές, 493 λεπτά, 1 γκολ, στο κύπελλο 1 συμμετοχή, 120 λεπτά.

-Χρυσό παιδί ο φορ Θόδωρος Τσιτιρίδης. Δυσκολεύτηκε να βρει χρόνο συμμετοχής, αλλά δίδαξε ήθος, με τον καταπληκτικό χαρακτήρα του. Στην κανονική περίοδο 5 συμμετοχές, 96 λεπτά, στο κύπελλο 4 συμμετοχές, 215 λεπτά, 1 γκολ.

-Αμεση αναγκαιότητα για διπλή μεταγραφική ενίσχυση στη θέση του σέντερ φορ. Ενός βασικού και ενός αναπληρωματικού. Τα πλάνα έχουν εκπονηθεί.

-Στη λήξη του α’ γύρου έληξη η συνεργασία με τον δεξιό μεσοεπιθετικό, Γιώργο Μωυσιάδη. Στην κανονική περίοδο είχε 8 συμμετοχές, 710 λεπτά, 1 γκολ, στο κύπελλο 5 συμμετοχές, 462 λεπτά, 3 γκολ.

-Ο δεξιός μεσοεπιθετικός, Γιώργος Μισίρκος, με 1 συμμετοχή, 4 λεπτά στο κύπελλο, είναι αμφίβολο αν θα παραμείνει. Πιθανότερο σενάριο να συνεχίσει στον Μακεδονικό Γρίβας.

– Προωθήθηκε από την Κ-16 ο ελπιδοφόρος δεξιός μεσοεπιθετικός, Σωτήρης Κετσετζίδης.

-Πρώτο φετινό απόκτημα ο δεξιός μεσοεπιθετικός Νουρεντίν (Κωνσταντίνος) Γκιόνι. Μετά από ένα χρόνο στη Γ’ Εθνική και στον ΠΑΟΚ Δυτικού Πέλλας, επέστρεψε στη Γουμένισσα για να «καπαρώσει» φανέλα βασικού.

-Κορυφαία κίνηση η ανανέωση συνεργασίας με τον πολυτάλαντο νεαρό αριστερό μεσοεπιθετικό, Χαρίλαο Τερζενίδη, πολυτιμότερο παίκτη της περσινής χρονιάς. Στην κανονική περίοδο 14 συμμετοχές, 1141 λεπτά, 4 γκολ, στα πλέι-οφ 6 συμμετοχές, 485 λεπτά, 2 γκολ, στο κύπελλο 5 συμμετοχές, 348 λεπτά, 3 γκολ.

-Χωρίς τέρμα, αλλά με άριστη συμπεριφορά και αγωνιστικότητα ολοκλήρωσε το ετήσιο περάσμά του ο ακραίος μεσοεπιθετικός, Κώστας Δασκουλίδης. Στην κανονική περίοδο 11 συμμετοχές, 336 λεπτά, στα πλέι-οφ 5 συμμετοχές, 102 λεπτά, στο κύπελλο 5 συμμετοχές, 329 λεπτά.

-Τίτλοι τέλους στη λήξη του α’ γύρου για τον νεαρό ακραίο μεσοεπιθετικό, Απόστολο Μαυρόπουλο. Στην κανονική περίοδο 9 συμμετοχές, 372 λεπτά, στο κύπελλο 5 συμμετοχές, 198 λεπτά.

Πονεμένη ιστορία η προσέλευση των φιλάθλων της Γουμένισσας στα εντός έδρας παιχνίδια του Πάϊκου. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και για 30 ολόκληρα χρόνια, η κερκίδα είναι άδεια. Ορισμένα παραδοσιακά παιχνίδια αποτελούν την παραφωνία (Κιλκισιακός, Α.Ε. Πολυκάστρου, Εθνικός Αξιούπολης), με τους φιλοξενούμενους να μεταφέρουν κόσμο, αλλά και τους ουδέτερους να συντελούν στην εισπρακτική επιτυχία.

-Στην περίοδο 2001-2008 της απόλυτης ποδοσφαιρικής επιτυχίας του νταμπλ, το Πάϊκο Γουμένισσας με εξαίρεση τα ντέρμπι με τους ανταγωνιστές του τίτλου, Δόξα Χέρσου και Εθνικό Αξιούπολης, σε κανένα από τα υπόλοιπα εντός έδρας παιχνίδια δεν μπόρεσε να κόψει περισσότερα από είκοσι (20) εισιτήρια (!!!).

-Στην περίοδο 2008-2009 της Δ’ Εθνικής με αντιπάλους σημαντικές ποδοσφαιρικές ομάδες της Βόρειας Ελλάδας, οι φιλοξενούμενοι φίλαθλοι στην κερκίδα της Γουμένισσας ήταν τριπλάσιος, πενταπλάσιος, ακόμη και δεκαπλάσιος, συγκριτικά με τους υποστηρικτές του Πάϊκου (!!!).

-Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 η κωμόπολη της Γουμένισσας ερήμωνε, από τις μαζικές εκστρατείες των φιλάθλων του Πάϊκου, για τελικούς πρωταθλήματος και κυπέλλου. Χιλιάδες ανθρώπων δημιουργούσαν ανεπανάληπτες εικόνες. Το μεγαλύτερο σοκ όλων των εποχών σημειώθηκε την άνοιξη του 2012. Στον τελικό των πλέι-οφ, το φιλοξενούμενο Πάϊκο διεκδικούσε τον τίτλο του πρωταθλητή από τον γηπεδούχο ΠΑΟΚ Κρηστώνης. Από πλευράς τοπικής ομάδας προσήλθαν εκατοντάδες θεατές στο γήπεδο. Η φιλοξενούμενη Γουμένισσα εκπροσωπήθηκε από μόλις δύο (2) φιλάθλους (!!).

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από τραγική. Ποτέ δεν βγαίνουν τα έξοδα της διαιτησίας. Με το εισιτήριο του αγώνα στα 5 ΕΥΡΩ, ως συνήθως είναι μονοψήφιος ο αριθμός των κομμένων εισιτηρίων. Στο γήπεδο μπορεί να υπάρχουν 50 και 60 θεατές, όμως πρόκειται για μαθητόκοσμο που δεν κόβει εισιτήριο, παιδιά Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου, που δικαιούνται την δωρεάν είσοδο. Οι ενήλικες φίλαθλοι είναι είδος προς εξαφάνιση (!!!). Υπήρχαν αγώνες στους οποίους η ομάδα δεν είχε στην κερκίδα ούτε έναν τριαντάρη, σαραντάρη, πενηντάρη, εξηντάρη, εβδομηντάρη. Ελάχιστες από τους εκατοντάδες παλαιμάχους ποδοσφαιριστές του Πάϊκου, σπανιότατα είναι παρόντες.

Δεν χρειάζεται να τετραγωνίσουμε τον κύκλο ή να ωραιοποιήσουμε την ανυπαρξία. Στην επόμενη τετραετία, μέχρι το 2030, το ιστορικό Πάϊκο Γουμένισσας δεν θα υπάρχει. Θα… πεθάνει άκλαφτο, γιατί και οι ποδοσφαιρικές ιδέες έπαψαν να υφίστανται προ καιρού. Δεν συγκινούν, παρά ελάχιστους, με μεγάλο σωματικό, ψυχικό και οικονομικό κόστος.