Οι χρυσοχέρες μοδίστρες
Γράφει ο Βασίλης Αθανασιάδης
Μαθήματα κοπτικής – ραπτικής, απαραίτητη η ραπτομηχανή Singer το 1956.
Από αριστερά: Χρυσούλα Ν. Παρασκευοπούλου-Βολάκου, όρθιες: Αναστασία Παπαδοπούλου (Παπαδάκη) Πουλτουρτζίδου (1939), Κατερίνα (Νούλα) Μαυροφρύδου-Αλεξάνδρου (1939-2024), Κρυσταλλία (Κρυστάλλω) Κουφίδου Χαραλαμπίδου (1938). Η πρώτη και η τρίτη Ποντιακής καταγωγής, η δεύτερη και η τέταρτη Μικρασιάτισσες (Παντερμαλούδες).
Η πρώτη έμπειρη μοδίστρα, διδάσκει την τέχνη στις νεότερες δεσποινίδες, η γνώση μεταδίδεται πρακτικά και η ικανότητα της κοπτικής και της ραπτικής από τις νεαρές κυρίες είναι σημαντικότατο προσόν και εφόδιο για κάθε νοικοκυρά.
Όταν η μοδιστρική γίνεται επάγγελμα είναι μία χρυσοφόρος πηγή εσόδων και αυτό το γνώριζαν και το εξάσκησαν με το αζημίωτο αρκετές συμπολίτισσες μας στο Πολύκαστρο και όχι μόνον.
Γνωστές, άξιες-χρυσοχέρες μοδίστρες, το δεύτερο ήμισυ του περασμένου αιώνα, στην πόλη μας ήταν: η Καλλιόπη (Καλλιώ) Κατραμάδα-Ιωαννίδη, η Μαρίνα Τσιτουρούδη-Μελικούδη, η Άννα Ζαφειρούδη-Γκουντενούδη, η Δήμητρα Κοσμίδου-Τακαντζά, η Ευγενία Παπαδοπούλου-Παπά, η Χρυσούλα Παρασκευοπούλου-Βολάκου, η Χρυσάνθη Τσαγκάκη-Σαριδάκη, η Ελένη Γιαννίτση-Καλογερίδου, η Καλλιόπη Μιγγούλη-Γιαπαλή, η Μηνοδώρα Γεωργιάδου-Καλαϊτζίδου, Κυριακή (Κίτσα) Χαρούδη-Ιωαννίδη, και πολλές άλλες.
Τις δύο τελευταίες τις τίμησε ο σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων ¨Οι Ακρίτες¨, γιατί μας έραψαν δωρεάν παραδοσιακές Ποντιακές στολές για τα χορευτικά τμήματα του Συλλόγου μας.
Η αλησμόνητη Χρυσούλα Παρασκεευοπούλου-Βολάκου στα 1964 μετανάστευσε οικογενειακώς στην Αυστραλία, όπου και ετελεύτησε τον βίο της.
Κάθε κοπέλα που κατείχε την ραπτική και είχε στην προίκα της πέραν όλων των άλλων και μία ραπτομηχανή, συνήθως Σίνγκερ (Singer), ήταν νύφη περιζήτητη, χρυσοχέρα και χρυσοφόρα.
Υ.Γ. Φωτό: από το προσωπικό αρχείο της αλησμόνητης Χάιδως Ν. Παρασκευοπούλου.
Ευχαριστώ για τις πληροφορίες τις κυρίες Παρασκευή Μηνοβγίδου & Τασούλα Ευγενίδου.
