Κώστας Κιλτίδης: Η αδελφοκτονία του ελληνικού πνεύματος

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, που ένας μύστης φιλέλληνας της ελληνικής παιδείας έγραψε το συγκλονιστικό σύγγραμμα «Ποιός σκότωσε τον Όμηρο».

Ήταν ο Βίκτωρ Ντέιβις Χάνσον, ο ηθικός αυτουργός της μεγαλειώδους ομιλίας του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ στην Πνύκα.

Ο Ρούμπιο, ο Βανς και όλοι οι νέοι επιφανείς του Ρεπουμπλικανισμού, έχουν βαθειά ελληνική και χριστιανική παιδεία. Ανήκουν στη γενιά, που έσκυψε στην ελληνική και χριστιανική παιδεία, υπό την πνευματική καθοδήγηση εμπνευσμένων δασκάλων.

Σας ανέφερα, κλείνοντας  στο τελευταίο άρθρο μου με αφορμή την επίσκεψη Ρούμπιο, όταν και προσπάθησα να αναδείξω την ελληνιστική παιδεία των νέων ρεπουμπλικανών ηγετών. Κρούοντας τον κώδωνα της αφύπνισης του πολιτικού μας κόσμου στη χώρα μας.

Για ανάταξη  σε δύο θεμελιώδη προτάγματα, την συνέπεια και την αξιοπιστία μας στις ανελαστικές υποχρεώσεις μας προς την ηγέτιδα δύναμη του δυτικού κόσμου. Μελετώ εδώ και μήνες τρία βιβλία του Χάνσον, το προαναφερθέν για τον Όμηρο, το «Σφαγή και Πολιτισμός» και το «Ο Δυτικός τρόπος πολέμου». Ακούγοντας τον υπουργό Ρούμπιο, διαπίστωσα την έμπνευσή του, από τον συγκλονιστικό διανοητή Χάνσον.

Στην ομιλία του συμπεριέλαβε όλα τα μηνύματα του μεγάλου σύγχρονου διανοητή. Στην κυριολεξία μιλούσε για τον εγκληματικό θάνατο της κλασικής παιδείας του δυτικού πολιτισμού και την αποκατάσταση της Ελληνικής Παιδείας. Σήμερα αναλίσκονται οι αναλυτές και τα μέσα ενημέρωσης σε μιά στεγνή και περιορισμένη προσέγγιση.

Θυμίζουν και όλους τους δήθεν τεχνοκράτες και διαχειριστές της πολιτικής ζωής, που επιχειρούν να απορρίψουν τον κόσμο των ιδεών στην ζωή και την πολιτική. Ενώ όλα στον σύγχρονο κόσμο είναι ιδέες για την εξέλιξη και ανάπτυξη των κοινωνιών.

Είναι πολύ λίγα αυτά που κατέθεσε ο υπουργός των ΗΠΑ στην Πνύκα. Η εμβάθυνση του Χάνσον είναι συγκλονιστική και μόνον ο «δικός» μας Ιωάννης Συκουτρής, μπορεί να συγκριθεί στην κατανόηση της συνεισφοράς στον δυτικό πολιτισμό της ελληνικής παιδείας. Λέει ο Συκουτρής για το 1821, πριν από τους σύγχρονους διανοητές.

Πέραν του αγώνος για την ευτυχή κατάληξη, προς απόκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, το 1821 συνετάραξε τα λιμνάζοντα νερά της αρχαιότητος και αναδείχθηκε ο φωτεινός κόσμος της ελληνικής παιδείας.

Δυστυχώς , τις τελευταίες δεκαετίες συντελείται ένας «αδελφοκτόνος» πόλεμος κατά της ελληνικής κλασικής παιδείας . Γιαυτό ίσως και δεν τολμούν οι απαίδευτοι στην πλειοψηφία τους πολιτικοί να αναδείξουν τα νοήματα και μηνύματα της ομιλίας του υπουργού των ΗΠΑ.

Ούτε βεβαίως έχουν δικαίωμα να πανηγυρίζουν με άγνοια υποκριτικά, για ό,τι τους υπενθύμισε ένας επισκέπτης ξένος για την κληρονομιά μας.  Έφυγαν από τη ζωή ή φεύγουν οι τελευταίοι έλληνες διανοητές του ελληνικού πνεύματος.

Η χώρα βιώνει εκφυλισμό και παρακμή. Το στέμμα της ελληνικής παιδείας βρίσκεται μέσα στον βούρκο της πολιτικής μας ζωής και όχι μόνον. Κάποιος ή κάποιοι πρέπει να το σηκώσουν. Χρειάζεται το βίωμα της πνευματικής παρακαταθήκης και όχι οι αναφορές με χαρακτήρα μνημοσύνων.

Πόσο μάλλον , όταν σου το θυμίζουν ξένοι… Ιδίως ο χαμηλόφωνος ύμνος, το συντεθλιμένο ποίημα του Ρενέ Σαρ, το 1946 στην καταχνιά της Πατρίδος.

«Η Ελλάδα είναι η απέραντη ακτογραμμή μιάς θάλασσας πνευματικής, απ όπου χύμηξαν την αυγή η πνοή της γνώσης και ο μαγνητισμός της διάνοιας… και οδηγεί την πτήση τη γαμήλια του ανθρώπου, ελεύθερου επιτέλους να γνωρίζει τον εαυτό του, πως είναι και πως τελειώνει σαν πουλί… Ελλάδα, σώμα και καθρέφτης μάρτυρες τριπλοί, όταν κανείς σε σκέφτεται σε ξαναζωντανεύει.

Οι θεραπευτές σου βρίσκονται μέσα στο λαό σου και υγεία σου είναι το δίκιο σου».

Συγκλονισμός και πίκρα.

Ως πότε;