Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΠΟΛΥΠΕΤΡΟΥ

Οι συνθήκες ζωής στο Πολύπετρο τη δεκαετία του 1950

Με το τέλος του μακροχρόνιου πολέμου — Κατοχή και Εμφύλιος — και στην αυγή της δεκαετίας του 1950, η καθημερινότητα των κατοίκων άρχισε σταδιακά να ομαλοποιείται. Οι πληγές ήταν ακόμη ανοιχτές. Η φτώχεια, οι στερήσεις και ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση συνέχιζαν να βαραίνουν τις οικογένειες.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον, ένας αέρας αισιοδοξίας άρχισε να φυσά. Οι άνθρωποι έβρισκαν τη δύναμη να ονειρευτούν ξανά. Τα πανηγύρια και τα έθιμα ζωντάνεψαν. Το σχολείο πλημμύρισε από παιδικές φωνές και γέλια — ήχους που δήλωναν πως η ζωή επέστρεφε. Νέοι μουσικόφιλοι του χωριού ίδρυσαν μουσικό παραδοσιακό συγκρότημα, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ψυχαγωγία και την πολιτιστική αναγέννηση του τόπου. Λίγα χρόνια αργότερα, η ίδρυση του «Σπιτιού του Παιδιού» από το Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας έδωσε νέα πνοή στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή του Πολυπέτρου, καλλιεργώντας δημιουργικές δραστηριότητες και συλλογικό πνεύμα. Και στα χωράφια, εκεί όπου για αιώνες ο χρόνος κυλούσε με τον ίδιο μόχθο, ο ήχος των μηχανών πήρε τη θέση του αρότρου, αναγγέλλοντας σιωπηλά την αυγή μιας νέας εποχής στη γεωργία.

Μέσα σε αυτή τη γενικότερη άνθηση, το ποδόσφαιρο δεν έμεινε απών. Αντίθετα, στάθηκε στην πρώτη γραμμή της νέας εποχής.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’50, κάθε χωριό, το ένα μετά το άλλο, αποκτούσε τη δική του ποδοσφαιρική ομάδα. Το ίδιο και το Πολύπετρο. Το ποδόσφαιρο δεν ήταν πια προνόμιο των μεγάλων πόλεων, είχε αρχίσει να ριζώνει και στα μικρά χωριά, να γίνεται χαρά, διέξοδος και όνειρο για τη νεολαία.

ΙΔΡΥΣΗ

Ήταν το καλοκαίρι του 1950, όταν συγκροτήθηκε για πρώτη φορά στο Πολύπετρο, ποδοσφαιρική ομάδα με την επωνυμία «Κεραυνός Πολυπέτρου».

Πρωτοστάτες στην ίδρυσή της υπήρξαν δύο αδέλφια: ο Σωτήρης και ο Νίκος Γραμματικός. Υπό την καθοδήγησή τους οι νεαροί του χωριού μυήθηκαν τους βασικούς κανόνες του ποδοσφαίρου, κανόνες άγνωστους μέχρι τότε.

Ο Σωτήρης και ο Νίκος, γνώστες του ποδοσφαίρου και, κατά κοινή ομολογία, σπάνια ταλέντα για την εποχή, είχαν διδαχθεί το ποδόσφαιρο από μικρή ηλικία στο ορφανοτροφείο της Δράμας, όπου υπήρξαν τρόφιμοι την περίοδο 1934–1941.

Επιστρέφοντας στο Πολύπετρο το 1941, ο Σωτήρης 18 ετών και ο Νίκος 16, έφεραν μαζί τους κάτι περισσότερο από αναμνήσεις. Έφεραν τη «μαγεία» της μπάλας. Έως τότε το ποδόσφαιρο στο Πολύπετρο δεν ήταν ακόμη διαδεδομένο. Τα αγόρια του χωριού αυτοσχεδίαζαν, έφτιαχναν ένα μικρό τόπι από τρίχες βουβαλιού και το κλοτσούσαν στις αλάνες.

Ο Λευτέρης Πιπιλακίδης θυμάται: «Ήταν μεγάλοι παίκτες μπορούσαν άνετα να παίξουν σε μεγάλες ομάδες την εποχή εκείνη. Ο Νίκος έπαιζε σέντερ μπακ, με μυαλό. Ο Σωτήρης ακόμα καλύτερος. Έπαιζε επιθετικός με φαντασία, καλός τριπλέρ και γκολτζής. Μην ξεχάσεις να τους αναφέρεις στην εργασία σου για τον Μακεδονικό. Ήταν αυτοί που έφεραν το ποδόσφαιρο στο Πολύπετρο».

ΓΗΠΕΔΟ

Το πρώτο γήπεδο της ομάδας δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια αλάνα.

Βρισκόταν στο παλιό νεκροταφείο, πίσω από την εκκλησία, στον χώρο όπου σήμερα στεγάζονται η Κοινότητα και ο πρώην Παιδικός Σταθμός. Μια αλάνα που τότε τα παιδιά την αποκαλούσαν απλά «πάρκο».

Οι εστίες κατασκευάστηκαν από ξύλινους δοκούς, κομμένους από κορμούς πλατανιού. Στην αρχή στήθηκαν μόνο κάθετοι δοκοί, χωρίς οριζόντιο δοκάρι.

Ο αγωνιστικός χώρος είχε προσανατολισμό ανατολή – δύση. Η μία εστία βρισκόταν προς την πλευρά της εκκλησίας και η άλλη προς το σπίτι του Παντσίδη.

Γραμμές με ασβέστη δεν υπήρχαν. Τα όρια χαράσσονταν με πέτρες, τοποθετημένες περιμετρικά, για να δηλώνουν πού τελείωνε το παιχνίδι.

Σε εκείνο το «πάρκο», (πρώην κοιμητήριο), όπου κάτω από το χώμα κοιμόντουσαν τα οστά των προγόνων μας, ξύπνησε για πρώτη φορά η καρδιά του ποδοσφαίρου στο Πολύπετρο.»

Η πρώτη δερμάτινη μπάλα

Την πρώτη δερμάτινη μπάλα που κλώτσησαν οι ποδοσφαιριστές του Πολυπέτρου την αγόρασε ο Αριστομένης Αλέκογλου όταν με το φορτηγό του αδελφού του Σωτήρη κατέβηκε στην Θεσσαλονίκη για να την αγοράσει.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ

Όταν έφεραν την ομάδα σε κάποιο καλό αγωνιστικό επίπεδο, ξεκίνησαν να δίνουν φιλικούς αγώνες με τις ομάδες των γειτονικών χωριών που και εκείνες βρίσκονταν στο ξεκίνημα τους.

Οι πρώτοι ποδοσφαιριστές που συγκροτούν τον «Κεραυνό» Πολυπέτρου είναι:

1. Γραμματικός Νίκος

2. Γραμματικός Σωτήρης

3. Μαυρουδής Μανώλης

4. Τσατσασίδης Μιχάλης (τερματοφύλακας)

5. Πιπιλακίδης Μίμης

6. Πιπιλακίδης Όμηρος του Θωμά

7. Παντσίδης Οδυσσέας

8. Ναλμπάντης Στράτος του Δημητρίου

9. Ναλμπάντης Γιάννης του Δημητρίου

10. Βουδούρης Δημήτριος του Ευστρατίου

11. Ακασίδης Φώτης

12. Ζαρφειάδης Παναγιώτης

13. Αλέκογλου Αριστομένης

14. Θεοφίλου Στέλιος

15. Μπεκτασιάδης Φώτης

Το πρώτο παιχνίδι στην ιστορία της ομάδας

Αύγουστο 1950

Γερακώνα – Πολύπετρο

Το πρώτο παιχνίδι που έμελε να είναι και ιστορικό έγινε εκτός έδρας στην Γερακώνα τον μήνα Αύγουστο του 1950.

Οι ποδοσφαιριστές που έπαιξαν στο πρώτο αυτό ιστορικό ποδοσφαιρικό παιχνίδι με την ομάδα του Πολυπέτρου και καταγράφονται ως τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας είναι οι παραπάνω ποδοσφαιριστές που αναφέραμε.

Η ομάδα παρατάχτηκε στο γήπεδο δίχως κανονική ποδοσφαιρική ενδυμασία. Οι ποδοσφαιριστές φορούσαν ότι είχε ο καθένας. Για παντελονάκι φορούν το εσώρουχο σώβρακο τους και για φανέλα – όσοι είχαν, κάποιο στρατιωτικό χιτώνιο.

Για ποδόσφαιρα τα καθημερινά τους λαστιχένια αγροτικά παπούτσια, ή αρβύλες του στρατού και ξυπόλητοι ακόμα.

Διαιτητές του αγώνα ο Ακίνδυνος Κατιριάδης στο πρώτο ημίχρονο και ο Σίμος Παπαδόπουλος στο δεύτερο. Και οι δυο από την Φυλιριά. Το αποτέλεσμα ισόπαλο 3-3.

Ο επαναληπτικός

Ο επαναληπτικός αγώνας έγινε την επόμενη Κυριακή στο Πολύπετρο. Οι ποδοσφαιριστές οι ίδιοι που έπαιξαν και στο πρώτο παιχνίδι.

Διαιτητής αυτή τη φορά μόνο ο Σίμος Παπαδόπουλος από την Φυλιριά. Ήταν γνωστός στους Πολυπετριανούς που φοιτούσε μαζί με παιδιά του Πολυπέτρου στο ορφανοτροφείο Παπάφειο. Παίκτης της ομάδας Μελιταία Παπαφείου και γνώστης των κανονισμών ποδοσφαίρου.

Το αποτέλεσμα επίσης ισόπαλο 0 – 0. Η Γερακώνα έχασε πέναλτι κτυπώντας η μπάλα στο δοκάρι.

Το δεύτερο παιχνίδι στην ιστορία της ομάδας

Σεπτέμβριος 1950

Λεπτοκαρυά – Πολύπετρο

στην Αγροσυκιά

Το επόμενο παιχνίδι πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα, στην Αγροσυκιά, με αντίπαλο την ομάδα της Λεπτοκαρυάς (Λιτοβόϊ). Στον αγώνα παρευρέθηκε και ο ιερέας του Πολυπέτρου, πατήρ Χρυσόστομος Ανδριανόπουλος, ο οποίος ηγείτο της εκκλησιαστικής οργάνωσης «Χριστιανική Σπουδάζουσα Νεολαία» του χωριού. Καθώς αρκετά από τα μέλη της οργάνωσης ήταν και ποδοσφαιριστές, η μετάβαση στην Αγροσυκιά είχε και χαρακτήρα εκδρομής για τη νεολαία.

Ο αγώνας δόθηκε σε ένα πρόχειρα διαμορφωμένο γήπεδο, πλάι στο ποτάμι της Αγροσυκιάς. Το χώμα ανώμαλο, το χορτάρι άγριο και οι εστίες τοποθετημένες την ίδια στιγμή από κορμούς δέντρων καρφωμένους κάθετα στο έδαφος, χωρίς οριζόντια δοκό.

Παρά την εμφανή υπεροχή της ομάδας της Αγροσυκιάς, που διέθετε μεγαλύτερη εμπειρία και καλύτερη οργάνωση στο παιχνίδι της, οι ποδοσφαιριστές του Πολυπέτρου επέδειξαν αξιομνημόνευτη αποφασιστικότητα. Με πείσμα και αυταπάρνηση αμύνθηκαν με επιτυχία, κρατώντας ανέπαφη την εστία τους.

Στη θέση του σέντερ μπακ αγωνίστηκε ο Φώτης Μπεκτασιάδης του Άνθιμου, ο οποίος με σταθερότητα και καθαρά μαρκαρίσματα στάθηκε βράχος στην άμυνα. Η εμφάνισή του υπήρξε εξαιρετική και χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη των συμπαικτών του.

Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο 0–0, αποτέλεσμα που, υπό τις συνθήκες και απέναντι σε έναν ανώτερο αντίπαλο, έμοιαζε με μικρό θρίαμβο.

Ποδοσφαιρική ενδυμασία

Η ομάδα έχει άμεση ανάγκη από ομοιόμορφη ποδοσφαιρική ενδυμασία για να εμφανίζετε αξιοπρεπώς στους αγώνες με τα άλλα χωριά.

Ο Τσατσασίδης Μιχάλης ποδοσφαιριστής της ομάδας αυτής θυμάται:

«Λίγο καιρό μετά που ιδρύσαμε τον «Κεραυνό», όλα τα παιδιά της ομάδας σκεφτήκαμε να πάμε στους αδελφούς Γραμματικού τον Νίκο και τον Σωτήρη που ήταν οι αρχηγοί στην ομάδα να τους πούμε ότι χρειαζόμαστε μια στολή και μια δερμάτινη μπάλα.

Τους βρήκαμε να σκάβουν το αμπέλι τους. Τους εξηγήσαμε και δέχτηκαν. Του δώσαμε και κάποια χρήματα που βάλαμε από την τσέπη μας. Άφησαν τη δουλειά τους και την άλλη μέρα το πρωί πήγανε στην Θεσσαλονίκη για να μας τα αγοράσουν.

Εμείς για να τους ευχαριστήσουμε πήγαμε όλα τα παιδιά και σκάψαμε το αμπέλι τους. Θυμάμαι η μητέρα τους μας έστειλε και πίτα να φάμε στο αμπέλι. Ήταν η ημέρα, των Τριών Ιεραρχών το 1951.

Επέστρεψαν με μια ολοκαίνουργη στολή και μια δερμάτινη μπάλα. Η χαρά μας δεν περιγραφόταν. Μόνο που τα λεφτά δεν έφτασαν για ποδοσφαιρικά παπούτσια. Συνεχίσαμε να φοράμε ότι είχαμε.»

Έως και το 1954 οι αγώνες που έδινε η ομάδα περιοριζόταν στα γύρω χωριά. Την Αγροσυκιά, το Δυτικό, την Φυλιριά, την Γερακώνα, τον Εύρωπο και τα Άθυρα. Οι συναντήσεις περιστασιακές και λίγες.

Προς το τέλος του 1953 οι αδελφοί Γραμματικού αποσύρονται κάνοντας οικογένειες.

Τότε ήρθε η σειρά του Γιώργου Τσιντσιάδη.

Τέλος πρώτου κεφαλαίου. Από το υπό έκδοση βιβλιο “Η ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας Πολυπέτρου” του Πολυκράτη Παντσίδη.