Ανακοίνωση του σωματείου εργατοϋπαλλήλων για την απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 10.30 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

140 χρόνια από την Πρωτομαγιά του Σικάγο και τη διεκδίκηση του 8ωρου ως ώριμης ανάγκης οι καπιταλιστές μας γυρνάνε στο Μεσαίωνα, στη δουλειά ήλιο με ήλιο, σε μια ζωή λάστιχο. Ενάμιση αιώνα μετά, εργοδοσία, ΕΕ, κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, εξαπολύουν επίθεση στο δικαίωμά μας να δουλεύουμε σαν άνθρωποι, με περισσότερο ελεύθερο χρόνο για εμάς και τις οικογένειές μας, με μισθούς και δικαιώματα όπως πρέπει στον 21^ο αιώνα.

Φέρνουν σαν σύγχρονο και φρέσκο, να δουλεύουμε 13ωρα, 4ωρα με μισό μισθό, Κυριακές και αργίες, από το σπίτι χωρίς ωράριο. Χτυπάνε τον εργάσιμο χρόνο γιατί κάθε στιγμή που δουλεύουμε για το κεφάλαιο είναι χρήμα, κι άλλος πλούτος από τον απλήρωτο ιδρώτα μας. Πληρώνουμε με την υγεία μας, με την εξάντληση και το άγχος αν θα τα βγάλουμε πέρα, τα ρεκόρ της κερδοφορίας τους.

Σικάγο 1886, Θεσσαλονίκη 1936, Καισαριανή 1944!

Η Πρώτη Μάη έρχεται κάθε χρονιά να μας θυμίσει πως όσο υπάρχει εκμετάλλευση, δύο κόσμοι θα είναι πάντα σε σύγκρουση!

Από τη μια ο κόσμος των αφεντικών:

• Που και φέτος μέτρησαν ρεκόρ κερδοφορίας, πάνω από 11,5 δις € για τις εισηγμένες εταιρείες, μοίρασαν 6 δις μερίσματα σε μια χούφτα παράσιτα-μετόχους.
• Που έχουν το κράτος και τις κυβερνήσεις να δουλεύουν για τα συμφέροντα τους, με νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους
• Που έχουν στα χέρια τους το ματωμένο πρωτογενές πλεόνασμα που το 2025 ξεπέρασε τα 8 δις.

Από την άλλη ο κόσμος των εργαζόμενων και των φτωχών βιοπαλαιστών:

• Που δεν τους φτάνουν τα λεφτά ούτε μέχρι τις 15 του μήνα, με έναν στους 3 εργαζόμενους να ζει με τον κατώτατο μισθό ή και κάτω από αυτόν.
• Που ζουν στην ανασφάλεια της ακρίβειας, της δουλειάς χωρίς δικαιώματα, των πλειστηριασμών
• Που σακατεύονται στα κάτεργα των χώρων εργασίας, δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν σπίτι από τη δουλειά. 211 εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν μόνο το 2025 στη μάχη για το μεροκάματο.

Οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι κολυμπάνε στα κέρδη από τη δουλειά μας και μας λένε πως δεν είναι ώρα για διεκδικήσεις, δεν είναι ώρα για αυξήσεις στους μισθούς. Ζητάνε να κάνουμε πάλι υπομονή, να μην σηκώσουμε κεφάλι «μέχρι να περάσει η μπόρα». Χιλιοειπωμένο το παραμύθι και δεν μας πείθει.

Στα σούπερ μάρκετ οι εργαζόμενοι δουλεύουν 4ωρα 7ωρα στα μαγαζιά, 12ωρα στις αποθήκες, βλέπουν τις τιμές στα ράφια να εκτοξεύονται, και τους μισθούς τους κολλημένους στα επίπεδα του 2012.

Αυτοί που τσακίζουν τις ζωές μας, που ζουν από τον ιδρώτα και το αίμα μας, σήμερα μπλέκουν τη χώρα μας σε θανάσιμους κινδύνους. Για να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο τα κέρδη τους, για να εξασφαλίσουν τις δουλειές τους με το μοίρασμα της λείας των αγορών, των δρόμων Ενέργειας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, βαθαίνουν την εμπλοκή της Ελλάδας στις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, στο Ιράν, στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή. Στέλνουν Patriot στη Σ. Αραβία για τα πετρέλαια των σεΐχηδων. Φρεγάτες στην Ερυθρά για τα καράβια των εφοπλιστών. Στηρίζουν το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, για να πάρουν λεία από την Παλαιστινιακή γη που είναι γεμάτη με τάφους παιδιών.

Από την άλλη υποχρηματοδοτούν την Υγεία, την Παιδεία, δεν δίνουν δεκάρα για την προστασία της ζωής μας, της περιουσίας μας από φυσικές καταστροφές, ενώ η ακρίβεια τσακίζει τα ήδη χαμηλά μεροκάματα.

Δεν είναι ίδιος ο δρόμος μας με τον δικό τους. Τον δικό μας δρόμο τον έχουν χαράξει εργάτες πριν από μας, με τους αγώνες τους απέναντι στα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών.

Καμία κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την πορεία, ούτε τότε ούτε σήμερα. Την πορεία της τάξης μας, του ταξικού αγώνα, της οργανωμένης διεκδίκησης, την προοπτική ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ανατροπή της βαρβαρότητας.

Η επιτυχία απεργιών που οργάνωσαν τα σωματεία μας, όλο το προηγούμενο διάστημα, κόντρα στην προσπάθεια της συνδικαλιστικής μαφίας της ΓΣΕΕ, έδωσαν το μήνυμα ότι η εργατική τάξη πρέπει να βάλει μπροστά τις ζωές και τις ανάγκες της κι όχι τα κέρδη των καπιταλιστών.

Η ελπίδα βρίσκεται στον οργανωμένο αγώνα ενάντια στην εργοδοσία, το κράτος της, το σύστημα που την υπηρετεί:

• Στην ιστορική απεργία των λιμενεργατών που έγινε ταυτόχρονα σε 20 λιμάνια από 6 χώρες, ενάντια στη μεταφορά στρατιωτικών εξοπλισμών και στον πόλεμο.
• Στα μεγάλα εργοτάξια και τα εργοστάσια, που οι εργαζόμενοι δίνουν μάχη για να μη ζήσουμε νέα ΒΙΟΛΑΝΤΑ.
• Στα γραφεία και τα καταστήματα, που δεκάδες σωματεία παλεύουν για ΣΣΕ με αυξήσεις και κατοχυρωμένα δικαιώματα

Παλεύουμε για

• 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, άμεση κατάργηση των αντεργατικών νόμων ενάντια στον σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο.
• Άμεσα μέτρα για τη ζωή και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς.
• Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και για την προστασία του λαϊκού εισοδήματος. Κατάργηση του ΦΠΑ, μείωση και πλαφόν στις τιμές της ενέργειας και των ειδών λαϊκής κατανάλωσης.
• Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Να κλείσουν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις, να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψει πίσω κάθε ελληνικό πολεμικό μέσο που βρίσκεται εκτός συνόρων.

Για την εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο, η Πρωτομαγιά αποτελεί τον φάρο της ανειρήνευτης ταξικής πάλης. Μια όαση μπροστά στα φαινόμενα σήψης που χαρακτηρίζουν την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον εκατομμυριούχο πρόεδρό της Παναγόπουλο, που μέσα στη φούρια του να υπερασπίζεται τους εργοδότες, ξέχασε να δηλώσει τα 3,2 εκατ. που κονόμησε μόνο την τελευταία 5ετία, από τις “δουλειές” που ανοίξανε και πάνε καλά. Όπως στην ταφόπλακα που έβαλε στις ΣΣΕ σαν προνομιακός συνομιλητής του ΣΕΒ και όλων των κυβερνήσεων. Γι’ αυτό μας “πουλάει τα παραμύθια” πως έχουν κοινά συμφέροντα οι εργάτες με τα αφεντικά.

Διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει, χωρίς φόβο απέναντι στη βία της εξουσίας των καπιταλιστών. Για αυτό, η Πρωτομαγιά παραμένει ένα ισχυρό σύμβολο αγώνα και μνήμης, αλλά και σταθμός για την περαιτέρω οργάνωση και ενίσχυση της συλλογικής πάλης απέναντι στην εκμετάλλευση. Δεν σκύβουμε το κεφάλι μπροστά σε κανέναν και δεν βαράμε σιωπητήριο στους χώρους δουλειάς και στις συνειδήσεις μας.