Ίσως φωτιστούμε αν απαντήσει κάποιος!

(Άρθρο θεσμικού προβληματισμού)
Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα και επίσημα δελτία τύπου στα οποία γίνεται αναφορά σε εκδηλώσεις που φέρονται να πραγματοποιούνται σε χώρο προσδιοριζόμενο ως «Αθλητικό Κέντρο», τίθενται ζητήματα που άπτονται της θεσμικής ακρίβειας, της διοικητικής συνέπειας και της διαφάνειας στη δημόσια επικοινωνία.

Εξ αρχής διευκρινίζεται ότι τα ζητήματα αυτά δεν αφορούν την Εκκλησία.

Η Εκκλησία δεν υπέχει υποχρέωση γνώσης ούτε ελέγχου νομικών μορφών, αδειοδοτήσεων ή διοικητικών πράξεων, ούτε φέρει ευθύνη για την ορθή αποτύπωση της διοικητικής πραγματικότητας ενός χώρου.

Το αντικείμενο του προβληματισμού εντοπίζεται αλλού.

Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ιδιωτική εταιρία, η οποία φέρεται να είναι ο αδειοδοτημένος φορέας συγκεκριμένης αθλητικής εγκατάστασης, παρουσιάζεται δημόσια με ονομασία και συμβολισμούς που παραπέμπουν σε διαφορετική νομική και θεσμική υπόσταση από εκείνη που προκύπτει από τις πράξεις αδειοδότησης.

Παράλληλα, αφορά τη στάση θεσμικών φορέων της διοίκησης, οι οποίοι, μέσω ανακοινώσεων και δημόσιας παρουσίας, υιοθετούν ή αναπαράγουν συγκεκριμένη ορολογία, προσδίδοντάς της θεσμικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η εγκατάσταση λειτουργεί βάσει συγκεκριμένων άδειων λειτουργίας παρότι εμφανίζεται σαν ένα «Αθλητικό Κέντρο» συγκεκριμένου ιδιωτικού φορέα.

Ωστόσο, στη δημόσια σφαίρα ανακοινώσεις, δημοσιεύματα, προσκλήσεις και περιγραφές εκδηλώσεων ο ίδιος χώρος εμφανίζεται με τρόπο που παραπέμπει σε αθλητικό σύλλογο.

Η πρακτική αυτή, ανεξαρτήτως προθέσεων, δημιουργεί αντικειμενικά σύγχυση ως προς τη νομική ταυτότητα του φορέα που λειτουργεί και εκπροσωπεί την εγκατάσταση.

Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν εμπλέκονται ο Δήμος και η Περιφέρεια.

Οι φορείς αυτοί εκδίδουν πράξεις αδειοδότησης, εγκρίνουν ή εποπτεύουν έργα που υλοποιούνται στον ίδιο ενιαίο χώρο, διαχειρίζονται ή ελέγχουν χρηματοδοτήσεις δημοσίου χαρακτήρα, και συνάπτουν συμβάσεις για την υλοποίηση δράσεων κρατικών προγραμμάτων.

Υπό τα δεδομένα αυτά, δημιουργείται εύλογα η θεσμική προσδοκία ότι οι εν λόγω φορείς γνωρίζουν επακριβώς ποιος είναι ο αδειούχος, ποια είναι η νομική μορφή κάθε εμπλεκόμενου φορέα και με ποια ιδιότητα χρησιμοποιείται η εκάστοτε ονομασία.

Όταν, παρά ταύτα, σε επίσημες αναφορές και δημόσιες εκδηλώσεις υιοθετείται ορολογία που δεν αποσαφηνίζει τους ρόλους και τις ιδιότητες, τότε το ζήτημα παύει να περιορίζεται στο πεδίο της επικοινωνίας. Αποκτά θεσμική διάσταση.

Στο πλαίσιο αυτό τίθεται αναπόφευκτα το ακόλουθο ερώτημα, το οποίο δεν δύναται να απαντηθεί με γενικές αναφορές ή δελτία Τύπου:

Η συμμετοχή και η ορολογία των θεσμικών φορέων στηρίζονται σε πλήρη και σαφή γνώση της πραγματικής νομικής κατάστασης του χώρου ή περιορίζονται σε εθιμοτυπική παρουσία χωρίς ρητή αποσαφήνιση των ιδιοτήτων;

Διότι η θεσμική συνέπεια δεν εξαντλείται στην παρουσία, αλλά στη σαφήνεια.

Όταν δημόσιοι φορείς αναπαράγουν περιγραφές που δεν αποτυπώνουν με ακρίβεια τη νομική πραγματικότητα, τότε, αντικειμενικά, προσδίδεται θεσμικό βάρος σε μια αμφίσημη εικόνα, η οποία εξυπηρετεί εκείνον που δεν εμφανίζεται με την ακριβή του ιδιότητα.

Για τον λόγο αυτό, οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να προβούν σε σαφείς διευκρινίσεις αναφορικά με τον αδειοδοτημένο φορέα της εγκατάστασης, τη νομική βάση χρήσης ονομασιών και συμβόλων που παραπέμπουν σε συλλογική μορφή και το καθεστώς ευθύνης όταν δημόσιες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε ιδιωτικούς χώρους, ιδίως ως προς τις προβλεπόμενες υποδομές ασφαλούς προσέλευσης και αποχώρησης κοινού.

Η διοικητική διαφάνεια δεν αποτελεί ζήτημα εντυπώσεων, αλλά υποχρέωση.

Η αποσαφήνιση δεν θίγει τη νομιμότητα αλλά την ενισχύει.

Και αν πράγματι όλα τελούν υπό καθεστώς πλήρους κανονικότητας, τότε η θεσμική διευκρίνιση δεν έχει να στερήσει τίποτε από κανέναν.