Το ποδόσφαιρο που μας αξίζει

Δεν χαίρομαι πολύ όταν γράφω για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Το ομολογώ. Δεν χαίρομαι γιατί μου προκαλεί θλίψη η κατάσταση που επικρατεί, τα κυκλώματα που δρουν, η σαπίλα που υπάρχει και η ανοχή σε όλα τα παραπάνω από όλους. Υπεύθυνους και μη.

Έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει. Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά αντικατοπτρίζουν την κοινωνία και τους οπαδούς. Και τους χαρακτηρίζω οπαδούς γιατί οι οπαδοί υπερτερούν των φιλάθλων στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Και ίσως αυτό να είναι η αρχή του κακού. Οπαδισμός και μίσος. Αυτά επικρατούν στο μέσο ελληνικό γήπεδο από τα τοπικά πρωταθλήματα μέχρι τη Σούπερ Λίγκ. Αφορμή βέβαια, για να γράψω αυτές τις γραμμές, αποτέλεσε το πρόσφατο επεισόδιο στον-παραλίγο-αγώνα του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό. Πριν καν αρχίσει το ματς, τελείωσε. Από μια κίνηση, ενός ανεγκέφαλου να πετάξει χαρτί ταμειακής στον προπονητή του Ολυμπιακού.

Μια παρένθεση θα ήθελα να κάνω σε αυτό το σημείο. Διάβασα αρκετές αναρτήσεις που αναφερόταν σε στημένο περιστατικό και υποβάθμιση του πράγματος που εκτοξεύθηκε. «Σιγά ένα χαρτί ήταν, δεν ήταν και κουτάκι αναψυκτικού όπως συνέβη με τον Ίβιτς στην Αθήνα».

Δηλαδή για να καταλάβω, αν και στη περίπτωση του Ιβίτς αλλά και του Γκαρθία οι οπαδοί πυροβολούσαν τα θύματα και η μια σφαίρα έβρισκε στόχο και η άλλη όχι θα είχε διαφορά;! Η πρόθεση μετράει. Αυτονόητο; Μάλλον όχι για όλους! Αλλά και όσοι μιλούν για παράδοση του να πετάγονται χαρτιά για να γίνεται ατμόσφαιρα στον χώρο του γηπέδου έναντι των πυρσών ένα ερώτημα μου δημιουργείται… Αλήθεια τώρα;!

Γνωρίζω ότι το γήπεδο αποτελεί για πολλούς ο χώρος έκφρασης και ξεσπάσματος του άγχους και των νεύρων. Είναι οφθαλμοφανές το επίπεδο της πλειοψηφίας των οπαδών που πάνε σε αυτό. Από την άλλη θεωρώ αυτονόητο το να μπορεί να παρακολουθήσει έναν αγώνα ποδοσφαίρου μια οικογένεια. Στην Ελλάδα μπορεί; Το ποδόσφαιρο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως γιορτή και όχι σαν άλλος ένας διαχωρισμός μεταξύ μας. Πόσους Τσουκαλάδες να αντέξει αυτή η χώρα;

Όταν αποφασίσουμε να τους απαξιώσουμε όλους όσους βρίσκονται σε αυτό το κύκλωμα και ασκούν εξουσία μέσα από αυτό βγάζοντας χρήματα, όταν απομονώσουμε ανθρώπους με βαριές κατηγορίες και ποινές που τους έχουν επιβληθεί, όταν δούμε τον αντίπαλο με σεβασμό και όχι με μίσος, όταν ανεβάσουμε το δικό μας επίπεδο αλλά και το επίπεδο του αθλήματος τότε ίσως να απολαμβάνουμε περισσότερο την αγαπημένη μας ομάδα. Μέχρι τότε θα έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει. Σκεφτείτε το.

Γράφει ο/η

Αθανάσιος Τατάρογλου
Χημικός με μεταπτυχιακό στα λογιστικά :) Θα με πετύχετε Κιλκίς ή Σαλονίκη να κάνω βόλτες, πάντα παρέα με αγαπημένους ανθρώπους :) Θα με ακούσετε στις RadioXimeies φυσικά από τη συχνότητα του Ράδιο Μαχητής 87.8 FM !!! Θα με διαβάσετε στην Ημερήσια και στον Μαχητή ;) Κολλημένος με τα social media και την τεχνολογία, ολίγον τι Gadgetakias :) Δηλώνω Brainiac και ανήκω στο κίνημα των Chioumoristas !!! Πιστός στην οικογένεια και τους φίλους.- Α! και τα σημαντικά... Τοξότης με ωροσκόπο Παρθένο ;) Περισσότερα για μένα θα βρείτε εδώ -> http://about.me/athanasios_tataroglou
Περισσότερα

Πίστη, πατρίδα και οικογένεια : οι ελληνοσώτειρες φτερούγες

Ο πρώτος και τελευταίος ίσως Ρωμηός Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, είχε συλλάβει εναργέστατα ότι για να «σταθεί» το αρτιγενές κράτος στην χορεία των «πεπολιτισμένων» εθνών της Εσπερίας πρέπει η Παιδεία Περισσότερα →

17 Μαρτίου 2018

Το Εικοσιένα της Μακεδονίας

Το 1955 ο αείμνηστος Σταύρος Μάνεσης γυρίζει την Μακεδονία και μελετά τα γλωσσικά ιδιώματα. Εκεί συναντά γέρους που αναθυμούνται το δράμα της σκλαβιάς. Ένας εκατοχρονίτης γέροντας του λέει το εξής πρωτότυπο. «Δεν Περισσότερα →

2 Μαρτίου 2018