Στίγμα ελπίδας και αισιοδοξίας

Σίγουρα αυτοί, που έδειχναν να επηρεάζονται λιγότερο από τους περιορισμούς στα προαύλια των σχολείων, τα μέτρα ατομικής προστασίας και τα όσα αφορούν στην προβλεπόμενη γραφειοκρατία για την παρουσία στο σχολείο, ήταν οι μαθητές της πρώτης δημοτικού.

Τα λεγόμενα “πρωτάκια” που με την παιδική τους αφέλεια, τα αβίαστα παιδικά χαμόγελά τους, στις περισσότερες των περιπτώσεων, έδωσαν το στίγμα της αισιοδοξίας γιά την νέα σχολική χρονιά,

Ένα στίγμα, που το χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά ίσως η εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς ευελπιστεί, ότι αυτή θα συνεχισθεί με φυσική παρουσία των μαθητών, στον φυσικό τους χώρο το σχολείο.

Ας ελπίσουμε, ότι τα χαμόγελα θα συνεχισθούν και στο εγγύς μέλλον και ότι δεν θα χρειασθεί να επανέλθουμε σε καταστάσεις τηλεκπαίδευσης, οι οποίες μπορεί να προσφέρουν μάθηση, όμως δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την διά ζώσης διδασκαλία και, κατ επέκτασιν την κοινωνικότητα που προσφέρει στους μαθητές, μικρούς και μεγάλους.