Παλαβομάρες μεμέτικες, παλαβομάρες επικίνδυνες

Αρθρογραφία /

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

«Θα συνεχίσουμε να κάνουμε βήματα ώστε οι πολίτες μας να μην αισθάνονται αμέτοχοι σε όσα συμβαίνουν και που θα επιτρέψουν σε όλους τους πολίτες μας να αποκτήσουν τις πιο προηγμένες ελευθερίες και υπηρεσίες σε κάθε τομέα. Θα συνεχίσουμε την δική μας πολιτική, τηρώντας την περήφανη στάση μας απέναντι σε όλους τους καταπιεσμένους στον κόσμο όπου κι αν βρίσκονται, από την Συρία μέχρι το Ιράκ, από τη Λιβύη μέχρι το Καραμπάχ, από τα Βαλκάνια μέχρι την Αφρική, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μεσόγειο».

Είναι πρόσφατες δηλώσεις του Ερντογάν. Παλαβομάρες μεμέτικες, παλαβομάρες επικίνδυνες. «Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει», τρίζει τα δόντια του, πολεμοχαρή καρκίνωμα της οικουμένης. Προσπαθεί, καλλιεργεί κλίμα μίσους στον τουρκικό λαό. Του δηλητηριάζει την ψυχή, του φουσκώνει τα μυαλά με «γαλάζιες πατρίδες» και αλλοτινές δόξες και λόξες. Ο κοινός νους λέει ότι πρέπει να ετοιμαζόμαστε για πόλεμο, όλα συντείνουν σ’ αυτό.

Τούρκοι, ένας λαός «που γέμισε πληγές το χώμα… Ένας λαός που χαλά, γιατί δεν μπορεί να χτίσει. Που ιεροσυλεί (Αγιά Σοφιά), γιατί δεν μπορεί να σεβαστεί. Και καταστρέφει, γιατί δεν μπορεί να δημιουργήσει». Ένας λαός μάστιγα της οικουμένης. (Άνθος Λυκαύγης, «Απ’ εδώ πέρασαν εκείνοι», «Κυπριακό ανθολόγιο για παιδιά του δημοτικού», Λευκωσία 1994).

Οι στιγμές είναι πολύ κρίσιμες, δεν κρύβουν την πρόθεσή τους οι ύαινες της Άγκυρας να προκαλέσουν πολεμική σύρραξη. Φοβόμαστε όλοι μας την ημέτερη πολιτική ηγεσία, μήπως βρεθεί πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Αν συμβεί εθνική συμφορά, καλύτερα να πάνε να πνιγούν.

Διαβάζω: «Ήτο, τότε, η μοιραία ημέρα της 26ης Αυγούστου 1922, ότε τα πάντα είχον διαλυθή. Όλως τυχαίως, όμως, συνήντησε τον ταγματάρχην Μουτσούλαν ο υπολιμενάρχης Σμύρνης Αντώνιος Μπαχάς και τον επιβίβασε βιαίως επί τον αποπλεύσαντος την ημέραν εκείνην τελευταίον επιτάκτου ατμοπλοίου
“Νάξος”. Άμα τη εισόδω της “Νάξος” εις τον λιμένα της Χίου, ο ταγματάρχης Μουτσούλας, ανελθών επί του καταστρώματος του πλοίου, το οποίον ήτο κατάμεστον από αξιωματικούς και οπλίτας, ανεφώνησεν: » Έπειτα από το αίσχος αυτό, την εθνικήν αυτήν συμφοράν, δεν μας επιτρέπεται να πατήσωμεν χώμα ελληνικόν!. Όλοι οι Έλληνες να πάμε να πνιγούμε! Και, πρώτος, δίδω το παράδειγμα εγώ!!». Και πράγματι ερρίφθη εις την θάλασσαν και επνίγη. Οι Χιώτες ενεταφίασαν αυτόν εκβρασθέντα μετά τριήμερον, εις την εκκλησίαν Άγιος Ιωάννης και επί μαρμαρίνης στήλης άγνωστός μοι μέχρι τούδε, εχάραξε:
«Ή καλώς ζην ή καλώς τεθνάναι τον ευγενή χρή». Έχουμε, οι τωρινοί Έλληνες, τέτοια αγάπη για την πατρίδα;
(Κάποιοι θα σκεφτούν ότι αυτοκτόνησε. Δεν ξέρω, όμως εγώ διαβάζω φιλότιμο και μια ευαίσθητη καρδιά που παλλόταν από φιλοπατρία).

Πρέπει και η νεοταξική εκπαίδευση πια να ξαναγίνει Παιδεία ελληνική. Η πατρίδα θέλει «εδώ και τώρα» πεπαιδευμένους πολίτες που να είναι συγχρόνως και οπλίτες. Δεν προασπίζουν την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μόνο οι ένοπλες δυνάμεις. Τις προασπίζει ο λαός με την ομηρική και θουκυδίδεια έννοια. Όχι ο φιλοπόλεμος λαός, αλλά ο ψυχικά αρματωμένος, η νηφάλιος, ο φωτισμένος. Και αυτό μας το παρέχει η Παιδεία, η έσχατη γραμμή άμυνας των Ελλήνων.

Διαβάζω:

«Είμασταν σχολιαρούδια και ο τόπος μας ακόμα σκλαβωμένος στην Τουρκία. Και Σχολάρχης μας, ο αξέχαστος εκείνος Σπύρος Αναγνώστου. Από τους δασκάλους του υποδουλωμένου Γένους, που συντηρούσαν μέσα στην καρδιά των παιδιών την ιερή φωτιά της Μεγάλης Ιδέας, και ένιωθαν τούτη την αποστολή σαν την πιο σπουδαία της καριέρας των της παιδαγωγικής. Αφορμές για την εθνική διαπαιδαγώγηση του ‘διναν όλα τα μαθήματα που μας δίδασκε. Μας έκαμε Γεωγραφία του νησιού μας, και σιγά-σιγά το χέρι του περνούσε το Αιγαίο, όπου τα νησιά μας ήταν κίτρινα όπως όλη η Τουρκία και η κοντινή μας Μικρασία, και έφτανε στην Ελλάδα, την ελεύτερη την Ελλάδα. Αυτή ήταν τριανταφυλλιά. Ένα μικρό τριανταφυλλί σημάδι πάνω στο μεγάλο χάρτη της Ευρώπης. Εκεί σταματούσε το δάχτυλο του Αναγνώστου, κίτρινο από το αδιάκοπο κάπνισμα. Σταματούσε δισταχτικό και έκαμε αργά-αργά τον περίπατό του γύρω στα σύνορα του ελεύθερου κράτους. Τα σύνορα ήταν κοντινά, ο περίπατος σύντομος.

Τότες ο Αναγνώστου πήγαινε και κλείδωνε από μέσα την πόρτα της τάξης, και μεις αναστενάζαμε με αγαλλίαση. Για δύο λόγους. Πρώτα γιατί θα ξεφεύγαμε από το ανιαρό μάθημα της Γεωγραφίας, που ήταν μόνο ονόματα και αριθμοί, και δεύτερο γιατί ξέραμε πως θα μας μιλούσε για την Ελλάδα και για τη Μεγάλη Ιδέα. Αυτές τις δύο λέξεις τις πρόφερνε πιο σιγά, και αυτό μας έκανε να νιώθουμε την ιερότητα της Ιδέας σαν μία θρησκευτική αποκάλυψη, που έπρεπε να τη φυλάξουμε στα άδυτα της ψυχής μας, και να την προφυλάγουμε από τους καταχτητές σαν ένα μυστικό θησαυρό, ή σαν ένα βαρέλι μπαρούτη που κάποτε εμείς θα της ανάβαμε το φιτίλι».

(Στρατή Μυριβήλη, «Απ’ την Ελλάδα», εκδ. «ΕΣΤΙΑ», σελ. 11-12).

Τότε, όταν το Ισλάμ αφάνιζε το Γένος, μιλούσαν οι καρδιές, τώρα μιλούν τα πουγκιά, τα χρήματα.

Τότε οι δάσκαλοι έριχναν προσανάμματα στις ψυχές των μαθητών τους, συντηρούσαν την «ιερή φωτιά της Μεγάλης Ιδέας», της ελευθερίας, τώρα σβήνουν τις «φωτιές τις πλάστρες». Τώρα «κάνουν δράσεις» για τον ρατσισμό και την διαφορετικότητα.

Μεγάλη Ιδέα της παιδείας η ποινικοποίηση της φιλοπατρίας και της ορθόδοξης πίστης μας.

Τότε κλείδωναν τις τάξεις από μέσα, οι σπουδαίοι εκείνοι δάσκαλοι, και μεταμόρφωναν τις Γεωγραφίες, τις Ιστορίες και τις Γραμματικές σε κηρύγματα λευτεριάς. Έκλινε ο δάσκαλος τα βλοσυρά και δύσπεπτα τριτόκλιτα «Θραξ-Θρακός» και «Κρης-Κρητός» και μ’ αυτά έφτιαχνε μπαρουτοβάρελα που κάποτε «εμείς τα παιδιά θα ανάβαμε το φιτίλι».

Καιρός να θυμηθούμε ότι τούτο το Γένος σώθηκε με τα πετραχήλια και τα καριοφίλια….

Περισσότερα

19 Ιουνίου 1913 – Πρίν 109 χρόνια

Σαν σήμερα πριν από 109 χρόνια ξεκίνησε ο από καιρού αναμενόμενος Β΄Βαλκανικός Πόλεμος, η σύγκρουση της Ελλάδος και της Σερβίας […]

Δημόσιο forever …

Μετά από 10 χρόνια κρίσης, χρεοκοπίας και τα συναφή πιστέψαμε μεγάλη μερίδα αφελών υπηκόων του Ελλαδιστάν, ότι κάτι θα είχε […]

Δείτε ακόμα