Άσπρο εσύ. Μαύρο εγώ.

Αρθρογραφία /
apro-esy-mavro-egw-maxitis-kilkis

Γράφει ο Αθανάσιος Τατάρογλου

«Άσπρο εσύ, μαύρο εγώ, μα στο τέλος θα τα βρούμε». Αυτός είναι ο στίχος ενός τραγουδιού του Πάνου Κιάμου και αναφέρεται στο ότι όσο διαφορετικοί κι αν είναι δύο άνθρωποι, αν αγαπιούνται στο τέλος θα τα βρουν και θα είναι μαζί. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει μόνο στα τραγούδια. Στην κανονική ζωή δεν ξέρω κανέναν που να ήταν άσπρο και ο οποίος να συνεργάστηκε, να συνομίλησε, να βοήθησε, να προσπάθησε έστω να καταλάβει έναν που ήτανε μαύρο, εκτός αν υπήρχαν συμφέροντα.

Και δυστυχώς αυτό έχουμε στη νοοτροπία μας. Η πλειοψηφία τα βλέπει όλα σαν άσπρο ή μαύρο. Αν δεν είναι καλός άνθρωπος αυτός, θα είναι κακός. Η κίνηση που θα κάνει κάποιος είναι είτε καλή, είτε κακή. Και πάντα για κάποιο λόγο μας αρέσει να ταμπελώνουμε εμείς οι ίδιοι μόνοι μας, συμπεριφορές, καταστάσεις και ανθρώπους σαν άσπρο ή μαύρο και να τασσόμαστε υπέρ τους ενός ή του άλλου. Οπαδοί παντού. Λες και το έχουμε ανάγκη να κοινωνικοποιηθούμε μπαίνοντας σε ομάδες άσπρου μαύρου. Και μετά λέμε ότι δεν είμαστε ακραίοι.

Αλήθεια τα άλλα χρώματα γιατί δεν τα βλέπουμε; Γιατί πρέπει να είναι όλα ή το ένα ή το άλλο; Επειδή το νόμισμα έχει δυο πλευρές δε σημαίνει ότι όλα τα πράγματα είναι νομίσματα. Κι αν η κριτική μας ικανότητα φτάνει μόνο μέχρι το ή το ένα ή το άλλο και η οπτική μας περιορίζεται σε αυτά τότε λυπάμαι αλλά το μόνο που θα καταφέρουμε σαν κοινωνία είναι να βρισκόμαστε σε εφήμερες ομάδες άσπρου ή μαύρου με ανθρώπους που ουσιαστικά δεν μας ενώνει τίποτε και όσο εύκολα ομαδοποιούμαστε, τόσο εύκολα θα σπάμε κιόλας για να ξαναχωριστούμε. Κάτι σαν το ποδόσφαιρο στο δημοτικό.

Και καταλαβαίνω ότι κάποιοι άνθρωποι μέχρι εκεί μπορούν, σεβαστό. Δεν είναι όμως ανάγκη να μας παρασύρουν αυτοί οι άνθρωποι, που συνήθως συναντώνται σε μικρές κοινωνίες με ελλιπή μόρφωση και σίγουρα ακόμη μεγαλύτερο κενό παιδείας. Εκεί που τα προβλήματα των άλλων είναι το κορυφαίο θέμα συζήτησης και παράλληλα συγκάλυψης των δικών μας προβλημάτων.

Εμένα όμως δεν μου αρκούν δυο χρώματα. Θέλω παραπάνω. Θέλω όλο το φάσμα, αν μπορώ να το έχω. Θέλω να ανακαλύπτω οπτικές ώστε να μπορώ σφαιρικά να κρίνω και να έχω άποψη. Θέλω να λέω ότι αυτό είναι καλή κίνηση απλά έχει κάποια μειονεκτήματα ή αυτή είναι κακή κίνηση αλλά μπορεί να βοηθήσει στην ευαισθητοποίηση κάποιων ανθρώπων για παράδειγμα. Δεν θέλω να αντιμετωπίζω τους ανθρώπους και τα γεγονότα οπαδικά, αλλά κριτικά. Να ξεχωρίζω τα καλά και να τα κρατάω, να βλέπω τα κακά και να προσέχω ή να μαθαίνω.

Μπορεί να με συμπαθήσεις γιατί τη δεδομένη στιγμή έχουμε ίδια άποψη για ένα θέμα αλλά μη με αντιπαθήσεις επειδή σου είπα την αλήθεια μου, που μπορεί να σε ενόχλησε. Σκέψου γιατί σε ενόχλησε και άκουσε με, δε θα βρεις πολλούς ανθρώπους που θα σου πουν την αλήθεια τους, έτσι όπως την αισθάνονται όχι έτσι όπως τη σκέφτονται ή τους βολεύει. Κι αν θέλεις να είμαστε στην ίδια ομάδα τότε μάθε να ξεχωρίζεις το καλό και το κακό στο κάθε τι, άσε τα άκρα και σκέψου κριτικά.

Δες όλα τα χρώματα και αποφάσισε να βάψεις τη ψυχή σου με αυτό που σου ταιριάζει καλύτερα εσένα, σεβόμενος και συνυπάρχοντας με όλα τα χρώματα, μόνο έτσι θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ένα ουράνιο τόξο, κι έτσι τα παιδιά μας θα βλέπουν την ελπίδα μεγαλώνοντας και όχι μια ασπρόμαυρη κοινωνία.


Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα από τον Αθανάσιο Τατάρογλου πατήστε εδώ

Περισσότερα
Δείτε ακόμα